The Beatles - Let It Be (1970)

Ik vind Yellow Submarine als geheel een veel 'matiger' album dan deze plaat. Deze is ook niet geweldig, maar in ieder geval goed uit te zitten .

Smaken verschillen, maar ik ben het met aerogp1eens; misschien staat sommigen TWOS van Spector tegen, maar daar heb ik iig geen probleem mee. Ik vind zelf TLAWR één van Pauls mooiere, i.t.t. wat andere nummers van hem.

Inderdaad, als ik moet kiezen tussen 'The Wall of Sound' van Phil Specter en de orkestrale muziek uit de tekenfilm 'Yellow Submarine' waar het halve album Yellow Submarine uit bestaat gaat mijn keuze heel snel naar dit album, incluis wall of sound .

edit: neemt niet weg dat de eerste 6 nummers van 'Yellow Submarine' geweldig zijn!!

Yellow submarine is feitelijk een soundtrack van de gelijknamige tekenfilm en geen regulieren plaat zoals Let it be wel is. Het klassieke deel van Y.s, kant 2 van de LP hebben The Beatles niets mee te maken.

Klopt, het mag dan geen 'reguliere plaat' zijn, we zijn nu wel bezig met het vergelijken van Beatle-albums. Oja, en kant 2 van Yellow Submarine zou ik allesbehalve 'klassiek' willen noemen ... Filmmuziek komt meer in de buurt.

Licht klassiek is het wel degelijk. George Martin was voordat hij met The Beatles in zee ging specialist in klassieke muziek en produceren hiervan.
Doet er niet toe, kant één is best goed, maar zeker niet te vergelijken met hun betere werk. Het zijn left-overs, aangevuld met twee bekende toen oudere nummers.

Inderdaad, als je het puur inhoudelijk op de muziek bekijkt die er op staat, is de EP van Yellow Submarine misschien wel beter .

Heren, zitten we hier niet over de verkeerde lp te praten. Moeten we hier niet over LET IT BE discussiëren ipv Yellow Submarine?

Beatles emoties lopen soms hoog op Ad!

Dat valt hier wel mee, vind ik. Maar ik kreeg de indruk dat, misschien ongewild, men afdwaalde van de ene naar een andere lp.

Klopt, we zijn lp met lp aan het vergelijken, dus dwalen we af naar Yellow Submarine. Maar het begin van de discussie was mijn stelling dat 'Let it Be' beter is dan 'Yellow Submarine' .

En dat ben ik helemaal met jou eens.

Een album met daarop Across the Universe, Let It Be, The Long and Winding Road en I've Got a Feeling verdient enkel daarom alleen al de volle 5 punten.

Daarnaast is Two of Us een ijzersterke binnenkomer. Tel daarbij de Harrison composities For You Blue (schitterend en heerlijk gitaarwerk en drums) en I Me Mine hierbij op en het oudje One After 909 dan kan je toch wel degelijk spreken van een meesterwerk.

Dan hebben wij het nog niet eens over Get Back gehad, wat ik persoonlijk het minste nummer van Let It be vind.......

Nou, Herr Von Helsing dat heeft u daar toch mooi omschreven, laat ik me voor deze keer bij u aansluiten. Een album met allemaal klasse nummers afschilderen als matig??? Hoe bestaat het?

Vind ik toch een behoorlijk teleurstellend album na al die andere prachtige albums van The Beatles. Er staan veel fijne nummertjes op, maar wat is er in godsnaam met die productie gebeurt? De vroegere albums van The Beatles hebben een zeer goed geluid, maar hier blijft er niets meer overeind van dat goede geluid?

Misschien is Let it be...naked dan iets voor je.

De laatst opgenomen plaat van de Fab Four vormt een mooi geheel en is een laatste zet tot harmonische samenwerking. Jammergenoeg wordt hun werk deels verkracht door de - volgens mij toch - verwoestende productie van Phil Spector en zijn 'wall of sound'. Denken we hier bijvoorbeeld aan de irritante gitaar in "Let it Be". Beste songs zijn "Across the Universe", "I Me Mine" en "Get Back". Te verwaarlozen zijn "Dig It" en "Maggie Mae". "The Long and Winding Road" is over-the-top-McCartney. De rest is goed gebracht maar niet speciaal. De herwerking van dit album (Let it Be... Naked) benadert toch de versie die het moest zijn en doet de originaliteit van The Beatles eer aan.

Correctie van mezelf (met dank aan A. Brouwers): dit is de laatst uitgebrachte plaat. De laatst opgenomen is - uiteraard - Abbey Road.

Ik kwam op internet wat informatie (met filmpje van 5 minuten) tegen van de beroemde ''Get Back/Let It Be Sessions''.

De film is begin 70er jaren in de bioscoop geweest. Voor de Beatlesliefheber zéér interessant. Maar voor de gemiddelde muziekliefhebber een waarschijnlijk taaie en saaie bedoening. Voor Apple commercieel absuluut geen succes. Ik, als fan, zou het zeer op prijs stellen dat hij alsnog op dvd uit zou komen, want het is en blijft een document.

We zullen moeten wachten, want wikipedia meld:

"Neither Paul nor Ringo would feel comfortable publicising a film showing The Beatles getting on each other's nerves. There’s all sorts of extra footage showing more squabbles but it’s unlikely it will ever see the light of day in Paul and Ringo’s lifetime.”

Goed album. Hoe het is gemaakt is een ander verhaal.
Favorieten:

Two of us
I me mine
For you blue

Dit is een goed album, maar naar Beatles normen iets te min. Men zou kunnen zeggen dat het album in twee groepen te delen is. Enerzijds heb je de volwaardige nummers die gedragen worden door echte ideeën en anderzijds de vullertjes, die niet altijd even slecht zijn daarom. De muziek zit wel goed en de teksten meestal ook, maar nummers als Dig it of Maggie Mae zijn gewoon te simpel. Hier staan wel enkele classics als Get back, the long and winding road en across the universe over. Dit is, meer dan Abbey Road, de kroniek van een aangekondigde split.

Niet slecht voor een mislukte plaat.

Grotendeels bestaande uit opnames voor het Get Back-project uit januari 1969, waarin de Beatles na hun kunstmatige studio-experimenten weer terug naar de basis wilden. Lekker samen spelen, film opnemen, en alles afsluiten met een grandioos liveconcert. Het hele debacle is uitgebreid beschreven van hier tot Wikipedia, het resultaat wat hier telt is een pijnlijke film en honderden uren aan tapes met chaotische opnames van een band die uit elkaar aan het vallen was.

De tapes bleven op de plank liggen, terwijl de band eerst Abbey Road opnam en uitbracht. John liet uiteindelijk de beruchte Phil Spector sleutelen aan de opnames. Diens mixes vormen de plaat die uiteindelijk is uitgebracht in 1970, kort nadat het einde van de Beatles wereldkundig was gemaakt. Daarmee is Let It Be officieel de laatste Beatlesplaat, maar ik zal deze bespreken voor Abbey Road, omdat ik die laatste -gevoelsmatig- een passender sluitstuk vind van het verhaal.

Desondanks is I Me Mine wel het laatste nummer dat de Beatles ooit opnamen (hoewel in afwezigheid van John): het werd begin 1970 in Abbey Road gemaakt omdat het nummer prominent in de film voorkomt, maar er geen goede opnamen van bestond. Een ander nummer, Across The Universe van Lennon, komt ook niet van de Get Back tapes maar is een outtake uit de Magical Mystery Tour-periode.

Nog meer complicaties: McCartney is nooit tevreden geweest over de aanpak van Spector, met name als het ging om zijn eigen The Long And Winding Road, wat door de wall of soundproducer werd opgesierd met een nogal cheesy arrangement met koren en een orkest. In 2003 bracht hij alsnog een eigen versie van het album uit (Let It Be...Naked), met b-kant Don't Let Me Down maar zonder orkesten en koren, zonder de melige miniatuurtjes Dig It en Maggie Mae en ook zonder de sarcastische grapjes van (vooral) Lennon die het originele album nog een soort livegevoel gaven.

Paul is een held, dus hij doet maar wat hij niet laten kan, maar het is een vrij zinloze actie. In de Naked-versie bloeit The Long And Winding Road niet bepaald open in complete genialiteit, als je het mij vraagt, en het verwijderen van alle grapjes en commentaren (hoe gemanipuleerd ook) halen eerder het leven uit de plaat dan dat het recht doet aan de back to basics-benadering die de band oorspronkelijk voor ogen had.

Let It Be, zoals het oorspronkelijk uitkwam, is sowieso al een prima plaat. Lekker lompe en melige stukken (Maggie Mae, One After 909) wisselen af met prima liedjes: McCartneys opener Two Of Us vind ik een van de betere Beatlesballads, met prachtig samenzang tussen John en Paul. Ook vinden we hier een paar prima Beatles-rockers (Dig A Pony, I've Got a Feeling) en schrijft George Harrison twee van zijn meest aanstekelijke liedjes met I Me Mine en For You Blue. De kwinkslagen van Lennon geven de hele plaat een gezellige sfeer mee, die contrasteert met het werkelijke verhaal achter de plaat.

De Beatles hebben wel betere, en zeker coherentere platen gemaakt, maar over dit album heb ik niet zo veel te klagen, eigenlijk. Sterke liedjes en lekkere gitaren, wat wil een mens nog meer? Bonus is dan nog Billy Prestons werk op toetsen. En ja, Spectors orkestratie van The Long And Winding Road is wel echt heel erg cheesy. Maar zo is er altijd wel wat.

Favoriete track: Two Of Us

Ik blijf het jammer vinden dat Maggie Mae zo kort is...

Ik ben het grotendeels eens met de mening van Sandokan over het laatst verschenen werkstuk van The Beatles.
De aversie van McCartney tegenover m.n. Spector's bewerking van The Long and winding road , heb ik nooit goed begrepen.
Al in de jaren zeventig brengt McCartney live versies van dat nummer op het podium die niet veel afwijken van de Let it be versie.
Ze staan in elk geval veel dichter bij de Spector versie dan bij de Naked uitgave. Misschien is het dan toch het koor wat McCartney's wrevel opwekt , maar het blijft voor mij een toch wat merkwaardige zaak.
Sandokan mist een deel van het live gevoel om niet te zeggen sfeer bij de Naked versie. Ik mis die unieke sfeer van het origineel ook.
Ik ben daarom tevreden met deze originele versie en ondanks de kritiek die ik eveneens bezit op de plaat .
Een plaat die m.i. onterecht vaak het stempel opgedrukt heeft gekregen als mislukt. Een prachtplaat , maar net geen meesterstatus verdienende , lijkt mij een betere kwalificatie. Maar ja , ik ben dan ook een echte Beatles fan.

Ja en nee en toch weer niet.
De hele kwestie is, en was, wat is de "Originele Versie"?
Als je iets in januari 1969 opneemt en na veel gedoe en een tussenliggende elpee en veel onderling gekrakeel nemen een externe producer (dhr. Spector) en degene met wie je nogal vaak ruzie had (dhr. Lennon) je originele take van Let it Be onder handen en zetten er een wat meer prominent orkest onder. Overigens wordt de boel zo verknipt dat net vóór het nummer de elpee inzet diezelfde meneer Lennon; '...and now we'd like to do "Hark The Angels Come"' brabbelen..
Om maar te zwijgen over het Fischer Chöre tijdens The Long and Winding Road! En het gefröbel van (daar is-ie weer!) Lennon op de bas tijdens dat nummer!
De beste versie van dit album zou zijn (en is) het complete rooftop-concert en hier en daar schemert de zowaar lekkere sfeer die er hing die dag erdoor heen!
Ik hou van deze plaat omdat ik ermee ben opgegroeid, maar sommige tracks zijn ondermaats (Dig It) of wat gemakzuchtig (One After 909) . Eén vondst van Spector: de cross-mix van de Lennon- en McCartney-versen in I Got A Feeling!

@ Bawimeko , met de originele versie bedoel ik de 1970 uitgave van Let It Be , mede om het te onderscheiden van de latere Naked versie.
Ik neem aan dat je met de cross-mix van Spector het ' canon ' gedeelte van John en Paul aan het einde van I've got a feeling bedoelt ?
I've got a feeling en Everybody's had a hard year , waren oorspronkelijk idd 2 zelfstandige nummers. The Beatles zelf voegden de 2 nummers tot een geheel. Zoals ook te horen is op de Let it be lp. Het is de eerste van 2 versies van I've got a feeling van het Rooftop concert die wij horen . Spector heeft daar weinig aan toegevoegd.
Misschien ben je in de war met Dig A Pony ?
Van knip en plakwerk op het album is verder duidelijk sprake. . Na de rocker One After 909, die ik wel goed en aanstekelijk vind , is Lennon te horen met
'...and now we'd like to do "Hark The Angels Come"' om de overgang naar The Long and Winding Road aan te kondigen , een humoristische vondst. Humor die m.i. ook volkomen bij de engelse humor van The Beatles past

--> George-ik ga het nog 'ns opzoeken hoe het zit met I've Got A Feeling! Het 'canon' gedeelte ken ik namelijk niet van de "Glyn Johns"-mix van de sessies! Ik ga op een regenachtige dag de film nog 'ns zien!
De Naked-versie vind ik een gemiste kans, ik had gehoopt op een wat ruwere/rommeliger album en Naked vind ik vlak, matig klinkend en totaal niet "spontaan"!

Speciaal voor Bawimeko de gebruikte live versie van I've got a feeling voor Let it be !:
YouTube - Beatles Rooftop Concert - 2/3


en...herstel ....Hark the Angels etc. horen wij op het originele album niet vlak voor The Long and Winding Road , maar natuurlijk als aankondiging voor Let it be.