The Beatles - Let It Be (1970)

Uitvinders zeker niet, maar een beetje voorlopers...Revolution van de Witte dubbelaar...

'Helter Skelter' bedoel je denk ik, of de elektrische 'Revolution' (die niet op de witte staat).

Ja de versie B kant van Hey Jude. Inderdaad Helter Skelter, heeft ook wel trekjes van Hard Rock.

De bass in Revolution maakt het wel een poppy geheel waardoor de electrische gitaar minder puntig word(moet je wel de bass goed versterkt hebben, anders is het inderdaad net een cirkelzaag ).

Mooie discussie over het begin van de hard-rock. Voor mij is het qua intensiteit toch écht Beck's Bolero van Jeff Beck, Jimmy Page, JPJ, Nicky Hopkins (ja, dezelfde als op Revolution!) en Keith Moon op drums. ‪BECK'S BOLERO (1967) by the Jeff Beck Group - with backwards guitar ending‬‏ - YouTube . Het nummer begint als een bolero maar springt na de break over op een heftig nummer. We zeggen en schrijven 16 juni 1966. Ook de live-versies van Train Kept A Rollin' met dubbele gitaar van Beck en Page komen aardig in de buurt ‪Yardbirds - Train Kept A Rollin' (1966 with Jeff Beck )‬‏ - YouTube (nog voor de opnames van Beck's Bolero). Luister en huiver...

We schrijven 2 januari 1969. Na de gespannen sfeer tijdens de White Album sessies werd het tijd weer terug te gaan naar de roots. Géén overdubs, een eenvoudige productie en in zo weinig mogelijk takes iets opnemen. Het nieuwe werk zal live worden gerepeteerd en direct daarna op album verschijnen. Lennon riep midden in het gezicht van Martin dat hij geen geproduceerde rotzooi wilde en schoof hem brutaalweg aan de kant!

Maar het is al snel duidelijk dat er niks is veranderd. Yoko Ono wijkt nog steeds niet van Johns zijde en de scheurtjes lijken erger te worden. Het feit dat de heren 10 uur 's ochtends beginnen en de cameraploeg non-stop filmt helpt ook niet echt mee. Bovendien werkte de apparatuur van "Magic Alex" niet waardoor er snel nieuwe taperecorders etc. van EMI werden geleend.

Uiteindelijk zijn de Fab Four ontevreden over het resultaat en laten de tapes maandenlang liggen. Pas een jaar later zal Phil Spector de opnamen mixen. Een behoorlijke prestatie als je bedenkt uit hoeveel losse flarden hij heeft moeten vissen. Naar mijn mening gooit hij er wel teveel zijn eigen sausje over.

En toch, hoewel de nummers wat minder zijn dan op de vorige werken blijft het eindresultaat verrassend goed. Zonder de Spector-productie had het van mij misschien zelfs de volle mep gekregen. Wie maakt er nog nummers als "Get Back" of "Accross the Universe" ? "Dig It" is misschien een niemendalletje maar duurt zo kort dat het niet stoort.

Zo komt er in 1970 officieel een einde aan 's werelds beste popgroep. Het afscheid gaat gepaard met de elfde nummer 1 notering (uit twaalf studio-elpees) in de Britse albumlijsten. In de Amerikaanse Billboard is het zelfde de veertiende nummer 1 notering. Er zullen er nóg vijf volgen...

Voor mij blijft het toch een kort maar zeer sterk album. 4,5*

Het is de spontaniteit en de onbevangenheid die 't m doet op Let It Be . Phil Spector had beter moeten weten toen hij zijn bombast toevoegde . Dat kan nooit de bedoeling geweest zijn van The Fab in ieder geval . Maar de interesse was weg en Spector had vrij spel .
Qua songmateriaal blijft het meeste achter dan bij veel andere albums ( in ieder geval v.a Rubber Soul ) maar het ademt een soort van relaxheid uit . Lekker met elkaar zonder veel gedoe spelen . Dat gedoe was er wel , maar hier hoor je toch een 4tal jongens die net als vroeger ongedwongen hun liedjes met elkaar spelen .
Als ze bijelkaar hadden gebleven hadden ze absoluut weer live gaan spelen .

Dan heb jij de film, dus nooit gezien. Die ademt grilligheid uit. Ruziënde sfeer. Kilheidheid en de ergerlijke sfeer naar Yoko toe en de bij tijden de ongeïntereseerdheid van Lennon. Er zijn honderden uren tape opgenomen, die telkens weer plots stoppen. Neen van een "relaxheid" was totaal geen sprake. En van weer "lekker" samenspelen. Ik zou niet weten waar jij die conclusie uittrekt.
Het enige nummer waarin ze nog wél lekker samenspelen is One After 909, maar dat nummer speelden ze al een jaar of 8 daarvoor al samen.

De film geeft inderdaad een beeld van spanning en kilheid , en de sfeer was verre van optimaal . Maar het is algemeen bekend dat op het moment dat Billy Preston het 4 tal kwam versterken , het allerzins beter ging . En dan bedoel ik niet alleen het dakconcert . Er zijn zeker momenten geweest dat ze gewoon lol hadden en lekker muziek maakte .
Daarmee wil ik hier niet suggereren dat het allemaal koek en ei was , want The Beatles stonden gewoon op uitelkaar vallen .
De film geeft echter vooral het beeld van somberheid en irritaties . Nogmaals , die was aanwezig , maar niet altijd .

Helemaal met je eens bikkel2. Kunnen we concluderen dat het een geweldige documantaire is van van een een groep "in verval", zowel muzikaal as persooonlijk? Een zeer waardevol document, wat mij betreft jaren later, had kunnen plaatvinden.
Nu spreekt ik als "verstokte" Beatlesfan

Zegt dat niet alles, dat zelfs hun grootste 'miskleun' nog gemiddeld hoger scoort dan 3.75? Ook op dit album staan een aantal fantastische nummers. Het zijn misschien door de radio kapot gedraaide klassiekers maar dat niet meegenomen zijn het erg goede nummers. Tekstueel gezien behoren The Long and Winding Road en Across the Universe tot de beste nummers van de band en ook zonder teksten zijn het fantastische songs. The Long and Winding Road is het enige nummer dat door de Phil Spectorproductie zou zijn 'verkloot' dat ik in de bombastische variant erg goed vind. Op een of andere manier past het wel bij de zware tekst, en tevens bij het einde van The Beatles.

Ik had bij het Abbey Road topic al aangegeven dat ik liever All Things Must Pass had gezien op dit album. Ook dat nummer had erg goed op dit album gepast, misschien in plaats van het relatieve lichtgewichtje For You Blue (leuk liedje hoor, daar niet van). Hierbij wil ik toevoegen dat Not Guilty ook een plek op dit album had mogen krijgen, misschien tussen Dig a Pony en Across the Universe in.

Ik geef 4 sterren maar dat is wel naar de maatstaf die ik voor The Beatles stel en die ligt erg hoog. Voor een beginnend bandje had dit album van mij waarschijnlijk 4.5 ster dan wel de volle pond gekregen.

De grooste miskleun? Dat vind ik niet, dan zou ik toch echt voor hun debuutalbum gaan.

Ik had toe willen voegen, van hun latere albums (Yellow Submarine niet meegerekend dan).

Persoonlijk zou ik ook voor hun debuut gaan maar de kwaliteit van de songs afgezet tegen de relevantie zou With the Beatles eerder in aanmerking komen. Het debuut heeft op dat moment denk ik meer invloed gehad, misschien wel het eerste Britpopalbum ooit. With the Beatles mag dan overall de betere nummers hebben. Het heeft All My Loving (wat een mijlpaal op zich is) maar wat betreft instant classics (van eigen pen) wint Please Please Me het (Love Me Do, I Saw Her Standing There, Please Please Me) en dan mag je de legendarische versie van Twist and Shout niet vergeten.

Ja off-topic I know, maar dat wordt het bij The Beatles al gauw aangezien er geen band is die zoveel stof voor discussie oplevert en dan beland je al gauw bij een ander subonderwerp...

Ah, nou, als ik heel eerlijk ben vind ik dit wel de op één na grootste miskleun. Ik kan op dit album maar weinig memorable songs ontdekken (ik vind er zelfs op With the Beatles meer). Ik weet het niet... dit album heeft me echt nooit weten te bekoren. Staan een paar dingen die wel aardig zijn, al weet ik niet precies meer welke nummers dat waren. Ik zal hem zeker nog weleens opzetten, maar tot nu toe kan ik er weinig mee.

Globaal vind ik het songmateriaal wat minder dan de vorige albums maar het album heeft wel een ongedwongen en relaxte sfeer. Als een beginnende band hiermee debuteert zou het als meesterwerk worden omschreven. Maar het zijn the Beatles en dan ligt de lat hoger.

Dit album kan mijn persoonlijk toch wel behoorlijk plezieren en begrijp de kritieken van sommige users dan ook niet echt. Natuurlijk blijft het allemaal persoonlijke smaak, maar na mijn idee staan er toch wel wat memorabele tracks op dit album. Ik zal niet ontkennen dat The Beatles betere albums hebben gemaakt, maar ben het toch wel met LucM eens dat als dit een debuut album was geweest dat dit album waarschijnlijk beter ontvangen was. Nu wordt het vergelijken met voorgaand song materiaal en dan krijg je toch een wat vertekend beeld in mijn ogen. Zelf probeer ik elk album los te zien, alsof het dus om een debuut gaat bijvoorbeeld.

De eerste twee nummers van dit album liggen lekker in het gehoor, maar zijn niet de memorabele tracks waar ik eerder aan refereerde. Dat vind ik wel van het nummer dat erop volgt, Across the Universe. Geweldig lekker nummer en een typische Lennon track. I Me Mine klinkt ook wel lekker, maar het nummer Dig It wat daar vlak op volgt is in mijn ogen compleet overbodig en hadden ze er net zo goed af kunnen laten. Voegt helemaal niets toe. Het nummer Let It Be vind ik dan weer wel een memorabele track. Voor sommige is hij wellicht helemaal kapot gedraaid op zowat elk radiozender, maar bij mij persoonlijk kan dat nummer niet stuk.

Over Maggie Mae denk ik eigenlijk compleet hetzelfde als over Dig It. Compleet overbodig en hadden ze er gewoon af moeten laten. I've Got a Feeling daarintegen vind ik echt helemaal te gek en kan ik blijven draaien. Van dat nummer krijg je zin om op de tafel te springen en Air Gitaar te gaan spelen. Het rockt geweldig en ik word er gewoonweg erg vrolijk van. Wat mij betreft zo'n eerder genoemde memorabele track. Van het nummer One After 909 word ik wat minder vrolijk, maar storen doet het mij zeker niet. Dat zelfde zou ik kunnen zeggen over For You Blue, alleen vind ik die wat lekkerder dan One After 909. The Long and Winding Road vind ik een erg mooi nummer. Een mooie en gevoelige track. Helemaal niets mis mee.

Het album sluit in mijn ogen geweldig af met Get Back. Een nummer dat hetzelfde met mij doet als I've Got a Feeling. Onmogelijk om stil te blijven zitten op zo'n track. De Air Gitaar komt weer van pas wat dat nummer betreft. Al met al staan er in mijn ogen op deze manier toch voldoende memorabele tracks op. Across the Universe, Let It Be, I've Got a Feeling, The Long and Winding Road en Get Back. Al vind ik dat het zonde dat de laatstgenoemde track een gesproken intro heeft. Aan de andere kant heb je zo ook weer het gevoel dat ze het live ingespeeld hebben en het zo op album gezet hebben. Uiteindelijk vind ik het zeker niet het minste Beatle album. Bij mij zal dit album nog regelmatig de weg naar de CD-Speler vinden.

Met je eens Ad . Een memorabele docu . De groep die geen groep meer is . McCartney die nog enigzins graag wil , maar eigenlijk totaal geen respons meer krijgt van de rest . Lennon zit op een andere planeet met Yoko , George is supergeirriteerd en Ringo hoort het allemaal maar aan en had liever in de pub gezeten . Het geeft een triestige blik , maar ook de pijnlijke waarheid .
Het blijft wonderlijk dat ze Abbey Road nog hebben kunnen voltooien .
Maar nogmaals , hier is duidelijk de donkere kant te zien , terwijl er dagen waren dat er best goed en ontspannen gewerkt werd .

In 1970 kreeg ik voor mijn verjaardag Let It Be. De luxe editie. Die bestond uit een mooie kartonnen doos waarin een prachtig fotoboek van The Beatles en natuurlijk de nieuwe lp te vinden waren.
Dagenlang draaide ik niets anders op mijn zolderkamer. Zodoende leerde ik niet enkel de plaat van buiten kennen , maar liet ik mijn familie en niet te vergeten de buren ook ruimhartig in mijn luidruchtige feestvreugde delen.
Two Of Us en Dig A Pony waren voor mij in het begin de wat matige nummers van het album , maar na verloop van een korte tijd konden die voor mij eveneens niet meer stuk.
Vooral Two Of Us vind ik nog steeds een pareltje en misschien wel een ondergewaardeerd nummer , voorzover dat mogelijk is bij The Beatles.
Met Dig it (0:50) en Maggie Mae (0:40) heb ik nooit enige moeite gehad. Deze korte intermezzo's verhogen voor mij , zowel toen als nu , het intieme , sfeervolle livekarakter van het album.
Als rock and roll fan vind ik I've got a feeling , maar ook One after 909 bijzonder geslaagd.
Uit die tijd ken ik weinig rock and roll van zo'n vergelijkbaar hoog niveau.
De Harrison nummers op het album blijven mij eveneens zeer dierbaar. Vooral For You Blue , zo simpel en tegelijk zo onweerstaanbaar aanstekelijk .
De tracks die ik niet heb genoemd komen ongetwijfeld tijdens de Top 2000 aan het einde van het jaar wel weer voorbij.

'I Me Mine' hoort bij mijn top drie van favoriete Beatles songs, maar ook 'For You Blue' vind ik erg leuk. Inderdaad een simpel schema, met simpel 'slide' werk van Lennon, maar alles bij elkaar klinkt het zo spontaan en catchy. Niet in de laatste plaats door Harrisons zanglijn.

In 1974 tijdens zijn Amerikaanse tournee gooide hij het arrangement leuk om naar een meer rockende versie.

Het mooiste aan dit album vind ik de teksten. Niet langer gaat het over Lucy, Eleanor of Rocky Racoon. Hier zingen the Beatles veelal over zichzelf en wat hen bezighoudt. Met dit album verwoorden zij hun gevoelens. Eindelijk.
Het is ook allemaal wat minder zweverig. Het bijzondere poetische Across the Universe heeft dat nog wel. Maar ook in dat nummer is het duidelijk dat the Beatles behoefte hebben hun mixed up emoties er uit te gooien. En juist dat maakt dit album zo bijzonder.
Dit album maakt het Beatles verhaal compleet.
Van straatschoffies aan de amfetamine in Hamburg tot verwarde en vermoeide jongemannen in een wanhopige poging elkaar weer te vinden.

Er wordt, schijnbaar wel eens vergeten, dat Abbey Road voor het grootste deel bestaat uit onafgemaakte stukken uit de de Let It Be Sessions, waarvan in die tijd veel bootlegs verschenen. Om die reden is kant 2 van de lp Abbey Road wederom een geweldig stuk "peace of art" an George Martin. HIJ wilde een een waardig afscheid van van "zijn en de beste groep ooit.
Spector maakte van Let It Be een "luisterbare" lp"van al die bulk opnames en George Martin zette uiteindelijk met een paar nieuwe songs extra een dikke punt op de " I"

Ik vind dit geen fijn album.
Er zitten wat korte sketches (Dig It, Maggie Mae) die eigenlijk een 'jam' zijn, in plaats van een fatsoenlijk opgenomen nummer.

Verder vind ik deze nummers waarin ze teruggrijpen naar hun roots niet hun beste werk.
Ik houd meer van het experimentele karakter van The Beatles (Rubber Soul - Magical Mystery Tour)

Hoi, Roy!
Ik waardeer dat een 17 jarige zich op de "The Beatles" stort, maar dat je binnen 4 minuten een hoop "lp's (cd's) van een waardering voorziet, zonder je op niet één album inhoudelijk ingaat vind ik een beetje vreemd.
Je mag de muziek ook op je laten "inwerken", voordat je er gelijk een waardering aan vastplakt.
De waardering van m.n Abbey Road snap ik dus helemaal niet.
Geef aub eens wat meer inhoudeljke info, Grtz Ad

Heey Ad,

Ik luister al zo'n 4 jaar naar The Beatles maar heb net pas een account gemaakt op deze site.
Ik ken de muziek dus al goed. Het is dus niet een recensie op een vlugge luisterbeurt.

Ik zal proberen wat inhoudelijker in te gaan op zaken, maar bij Beatles-platen waar al zoveel reacties op zijn dacht ik dat mijn mening niet zoveel zou toevoegen.

Heel herkenbaar vehaal, George. Ik heb die deluxe uitvoering indertijd gekocht voor 27,50 gulden (weet ik nog uit mijn hoofd). Ik was trots om 'm te hebben en tegelijkertijd verdrietig, toen wetende dat dit het de laatste lp van hen zou zijn.
M.a.w. voor de wat oudere Beatles fans zit er ook een emotionele lading aan dit album, denk ik. Zeker niet hun beste imo, maar een afscheid van een periode in mijn jeugd. Achteraf heeft Spector toch een hele prestatie geleverd, door van van die honderden uren (warrige) tapes, dit album voor elkaar te krijgen.

@Ad , de luxe uitvoering stond op mijn verlanglijstje ; de prijs van 27,50 gulden had ik er bij geschreven .Blijkbaar staan dit soort details in het geheugen gegrift haha.

Ik ben het met je eens dat Spector een hele prestatie leverde met de productie van Let it be .
Hij heeft het materiaal met veel respect behandeld . Ongewoon veel zelfs , voor zijn doen.
De kritiek treft eigenlijk vooral zijn 'bijdrage' aan de Long and winding road en Across the universe. Met name ontstaan door McCartney's commentaar op S. bewerking van The Long and winding road.
Vergelijk ik die versie echter met latere McCartney uitvoeringen , dan vind ik dat die opmerkelijk dichter bij de Spector versie liggen dan bij de oorspronkelijke 'kale versie'.

Al met al heeft hij er een uiterst sfeervol 'live' album van gemaakt . Zoals ook de oorspronkelijke bedoeling was van de 'Get Back Sessions '.

Ik vind de Let it be versie van de plaat veel beter dan de single versie. Vooral het toevoegen van de gitaarsolo is een uitstekende keuze geweest. De Phil Spector produktie vind je eigenlijk alleen terug in Across the universe(hoort hier helemaal niet thuis) en The long and winding road. Dus niet zo zeuren over Phil. Toch is de Let it be lp iets aan de korte kant. Er had meer van gemaakt kunnen worden. Bijvoorbeeld door Don't let me down eraan toe te voegen. Past helemaal in het sfeertje. De lp cover vind ik ook niet het helemaal gelukt. Het lijkt wel een rouwkaart. Tevens vind ik de kledingkeuze van begin 1969 van de heren ook niet erg aansprekend om van die probeer baard van McCartney al helemaal te zwijgen. Beetje vreemde periode. I've got a feeling (McCartney vocaal in topvorm) maakt alles dan weer helemaal goed. Zou graag de Let it be film eens helemaal willen zien. Het boekje Bij The Beatles in de studio (Nagra tapes) van Dennis Dekker moet je maar eens lezen. Hierin valt op dat er toch nog veel lol was tussen de fab 4.
Lennon: Have anybody heard of The Motherfuckers? It's an American band. McCartney verbaasd: Really. Lennon: Yeah, imagine the billboards. Imagine, if they get a number one hit. This week at number 1, The Motherfuckers, at two a song by Engelbert Humperdinck. Hahahaha

De Let it Be docu staat honderden keren op het Internet, dus dat moet geen probleem zijn. Geen DVD-kwaliteit, maar lang niet slecht als je een goede rip hebt.

De kledingkeuze, haardracht en baarden past helemaal in het modebeeld van die periode. Tot ver in de jaren 70 liepen er mannen rond met lange haren, baarden, spijkerpakken en ronde brilletjes.

Tja, dat ging nog wel even door. Neem bijvoorbeeld Supertramp. Had zelf een leraar op de HAVO begin jaren 80 die geheel op Lennon leek en zo van op de hoes van Abbey Road leek te zijn weggelopen. What were they thinking ? Dat mocht dan helemaal hip zijn toendertijd maar in retrospect is het natuurlijk totaal achterhaald. Een snor is tegenwoordig al not done.Waar kwam dit "modeverschijnsel"l vandaan ? Steeds langer haar en baarden. Dit heeft echter helemaal niets te maken met mijn voorliefde voor de muziek van The Beatles maar ze zien er wel vermoeid en uitgeblust uit rond die tijd zoals eerder aangehaald. Tevens werkt Yoko natuurlijk ook niet mee voor de beeldvorming. Tevens waren ze ook wel naief rond die tijd met het Apple gebeuren, Magic Alex enz enz..