The Beatles - Let It Be (1970)

Dat kan allemaal goed zijn, maar daarna hebben ze wel nog Abbey Road gemaakt En dat was toch echt wel weer teamwork en The Beatles op hun best, hoor

Veel gememoreerd , maar natuurlijk had Abbey Road het slotstuk moeten zijn . Het was wel de laatste gelegenheid dat zij opnamen , maar Let It Be was officieel het laatste album .

Op Abbey Road werden de schouders er nog een keertje onder gezet en vooral George Martin hamerde op een mooi groepsalbum . Dit is ter harte genomen en het is een geweldig album geworden .

Wat opvalt aan de Let it Be docu is vooral ook hoe slordig de heren Macca en Lennon vocaal zijn.

Ik vind alle verhalen over de kille sfeer, en de onderlinge irritatie die je zou zien in de documentaire echt overdreven. Die verhalen zijn allemaal waar, maar in de documentaire komt dat niet tot uiting (dus gewoon officieel uitgeven Paul en Ringo!). Het enige is dat stuk van George 'I'll play whatever you want me to play etc..'

Nou , je ziet wel een wat ongemakkelijke sfeer . Stiltes die vallen , een bazige Paul die tot ongenoegen van de anderen zijn songs er door heen wilt drukken . lennon en Yoko Ono zijn helemaal niet van deze wereld daar . Op het dak, als ze live aan het spelen zijn is het allemaal wat losser . Net of ze als kinderen losgelaten zijn in de speeltuin .... zoiets .

Dat is ook wat ze gemist hadden , lekker live spelen . Het continue op elkaars lip zitten in een studio . Het had te veel gevergt . Ik denk dat ze blij waren dat het eind in zicht was .
Je ziet als het ware een ontlading tijdens het dakconcert .

Het is waar dat tijdens de docu Let it be Lennon en McCartney vocaal niet sterk zijn. Maar dan heb je het feitelijk over het inspelen van de nummers of over jamsessions. Als de opnames begonnen zoals in het nummer Two of us of the long and winding road ( om er maar twee te noemen) en de microfoons stonden open dan begon pas het echte vocale werk. Misschien werkte ze ook zo tijdens alle andere platen, maar daar zijn geen opnames van.

The Beatles zelf hebben altijd gezegd dat de sfeer om te snijden was tijdens Let it be. Paul was heel dominant en liet zichzelf het constante middelpunt zijn, wat je ook aan de opnames en opstelling ziet. Hij staat bijna altijd centraal. Maar was daarnaast wel de enige gemotiveerde Beatle. Lennon was ronduit afwezig en ongeïnteresseerd, met Yoko die geen meter van zijn zijde week, Harrison stelde zich op als de tegendraadse , die het zat was om het derde wiel te zijn en Ringo was de hele opname chagrijnig en stil.

Dat is natuurlijk niet geheel verbazingwekkend aangezien ze al 4 jaar niet meer live gespeeld hadden. Daarbij werden de laatste live-optredens overstemd door zoveel gekrijs dat het publiek hun, maar ook zij zichzelf niet konden horen. Daarbij hadden ze ook al jaren niet meer gerepeteerd.

Overigens vind ik de Rooftopsessions ook vocaal toch behoorlijk goed klinken.

Behalve de docu is er ook veel geluidsmateriaal uit die sessies voorhanden.
Alles gezien en gehoord.
In het begin , vooral wegens hun omstandigheden qua 'huisvesting ' liep het niet al te denderend , maar over het geheel genomen was de sfeer veel beter dan door velen wordt aangenomen. Dat bewijzen de Get Back tapes incl. de gevoerde gesprekken. De grappen en grollen zijn niet te tellen . Het beruchte fragment in de docu waarin een korte ruzie te zien is tussen McCartney en Harrison en een sussende Lennon , maakt nu eenmaal meer indruk dan lachende Beatles bij een vertolking van Besame Mucho.
Dus Stijn , verdorie jongen , ik geef je gelijk.

Wel is het zo dat er later kritiek van de diverse groepsleden op de film werd geuit , zoals devel-hunt aangeeft , omdat die vooral McCartney in het middelpunt zette.

Er wáren betere momenten; de 'algemene theorie' was dat dankzij de rooftop sessies er nog wat ruimte was om na te denken over nog één album.
En toen Billy Preston (briljante zet van George Harrison die zelf eerder de sessie had verlaten wegens algehele lamlendigheid van Lennon en het neurotische gedoe van eeuwige plannetjesmaker McCartney) opdraafde was de stemming een stuk vriendelijker.
De Let it Be-sessies zijn m.i. over het algemeen het dieptepunt van de Anthology-serie en ook van de film wordt je inderdaad niet vrolijk. Niet alleen die ene ruzie, maar een band die in een veel te grote studio (de 'soundstage' van een filmstudio) z'n draai probeert te vinden.
Bovendien is George Martin niet aanwezig die nog 'ns kon pogen wat richting aan de plannetjes te geven.
Het resultaat is tragisch om te zien; McCartney compenseert driedubbel de hangerigheid van z'n collega's met grapjes, ideetjes en discussies met vooral George.
En: er was weinig songmateriaal; halve ideeën van de drie songschrijvers gingen voor een groot de kast in voor de eerste soloplaten en anders zorgden de collega's er wel voor dat probeersels sneuvelden.
Het is en blijft wachten op een goeie 'deluxe'-versie met flink veel filmmateriaal en een puike versie van de rooftop-sessie!

Lennon , Harrison en Starkey werden vooral moe van het feit dat McCartney Maxwell's Silver Hammer continue wilde oefenen . Een lied wat ze eigenlijk niet zo zagen zitten .
Tuurlijk waren er best dagen dat de heren lol hadden , als hadden ze denk ik de handdoek wel eerder geworpen , maar de algehele sfeer in deze periode was natuurlijk niet best .
Met Billy Preston erbij werd de sfeer inderdaad wat vriendelijker .

Ik vind het echt verschrikkelijk dat ze "Don't Let Me Down" van de plaat af hebben gehaald, hij staat dan wel op Let it Be Naked.. maar die moet ik nog kopen! Dat had zomaar het beste nummer van de plaat kunnen zijn samen met Across the Universe.
Toch nog een goede plaat hoor! Maar er word hier aan gegeven dat ze terug gaan naar de roots, maar die power hebben ze niet meer, die strakheid. Daar heb ik ook een beetje last van op "Rock n Roll" van Lennon, mist ook die strakheid in de stem, muziek is wel prima

Inderdaad een vreemde keuze om 'don't let me down' niet op het origineel te zetten. Eén van de sterkere nummers van 'Let it be' (had hij er op gestaan).

Als je een strakke rock and roll plaat wilt horen van een Beatle zal je Run Devil Run eens moeten beluisteren van McCartney.

Het gaat me niet perse om echt het strakke, moet inderdaad de McCartney platen nog aan beginnen.
Maar neem nu bijvoorbeeld One After 909. Dit zou in de begin tijden van de 4 kevertjes rete strak hebben geklonken, nu klinkt het speels en on serieus, misschien is het wel zo bedoeld, maar echt terug naar de roots konden ze niet meer. Ik vind trouwens dat losse hippie achtige, groovy Beatles muziek gebeuren stiekem veel leuker, Let it Be, Across the Universe en I've got a feeling kunnen daar wel in mee

One After 909 is volgens mij ook een oudje maar was nog niet eerder op de plaat gezet. Ik vind het een van de beste nummers op Let it Be. Lekkere Rock and Roll. We vergeten soms dat The Beatles dat ook heel goed konden. Andere voorbeelden daarvan: Back in the USSR en natuurlijk Helter Skelter.

Kijk voor meer 'late' Rock 'n Roll van The Beatles op The Beatles - Anthology 3 (1996) alwaar een heuze medley te vinden is.

One after 909 gaat zelfs terug naar de tijd van de cavern club, toen speelde ze het al. Het was de bedoeling het nummer op Please please me te zetten, maar dat gebeurde niet. Die uitvoering is wel terecht gekomen op de CD Anthology 1.
Het nummer haalde niet hun eerste release maar wel hun laatste.

Helter Skelter vind ik meer een soort voorloper van hardrock . Ik vind dit nummer te vuig voor rock and roll .

ha Devel-Hunt, jij weet dus weer hoe het precies zit met One after 909. Mooi!
En ja, Bikkel, je hebt wel gelijk dat Helter Skelter een beetje naar hardrock neigt. Maar geen voorloper want hardrock bestond in 1968 al lang.
De meeste Rock and Roll nummers van The Beatles vind je toch op hun vroege platen.

Bestond al lang? Dat valt toch wel mee? The Kinks en wellicht The Beatles hebben voor 1968 wel eens een enkel nummer dat voor die tijd erg hard was opgenomen, maar in 1968 kwamen Iron Butterfly en Blue Cheer pas aanwaaien.

Let it Be is wellicht niet het beste album van The Fab 4 maar het is wel hèt Beatles album met de meeste nummers die in mijn hoofd blijven vast zitten. Probeer maar eens I've got a feeling uit je hoofd te krijgen, daar is die van The Black Eyed Pies niks bij. Ik ben wel fan van Phil Spectors Wall of Sound en zijn versies van Across The Universe en The Long and Winding Road. Uiteraard heb ik wat footage gezocht van het Rooftop concert. Kort geleden heb ik de Beatles box in huis gehaald maar ik ben nog niet zo ver dat ik alle platen goed ken; dat kwam ondermeer omdat ik even in een periode zat waarin ik liever wat anders hoorde. Dat zegt niet dat ik een hele tijd Beatles-droog stond. Anyway lager dan een 4* wordt dit niet.

Andere vroege hardrock voorlopers uit de late jaren '60 waren Cream, The Who,Jeff Beck, Jimi Hendrickx.
Helter Skelter was een buitenbeentje in het werk van The Beatles. Bovenstaande bands waren meestal veel harder en ruiger dan The beatles

Dat is wel zo, maar dat zou ik wel voorlopers noemen i.p.v. dat het echt hardrock is.

De term hardrock op zich stond nog in de kinderschoenen , ik denk dat die naam in 1968 nog niet bestond , al waren er wel bands die het al speelden .

Ik vind persoonlijk Hey Buldog een vrij stevig nummer en vocaal gezien Twist And Shout. Toch evident dar The beatles konden rocken. Rond deze tijd deden de Beatles dat met Down Let me Down die helaas hier niet op staat. De vocalen vind ik hier het fijnst als ik wil rocken met de Beatles.

Don't Let me Down!

Prachtig nummer inderdaad

Ja maar dat staat er dus niet op. Jammer hoor. daarvoor moet je dus Let it Be (Naked) hebben. Die is nog beter dan de officiële Let it be vind ik.
Overigens vind ik bij nader horen Get Back echt een van de allerbeste Beatle-nummers.

Led Zeppelin en Deep Purple onder andere

Eerder ook al wel, maar ik zou dat niet 'al lang' noemen. Pas twee jaartjes, met daarvoor misschien wat kleine bliepjes op de hardrockradar.

Ik zou Deep Purple in 1968 absoluut geen hardrock willen noemen. En bracht LZ niet pas in '69 z'n eerste album?

Ja dat klopt. LZ had nog geen album in 1968, maar was er al wel.
Deep Purple geen hardrock? Toen werd dat wel zo genoemd als ik me goed herinner. Maar ik heb ze pas in 1970 voor het eerst live gezien. Oh, ik zie dat hun eerste LP ook uit 1970 dateert. Dat is dus ietsje later dan ik dacht. Heavy Rock was de meest gebruikte benaming voor de stijl.
Maar dit gaat intussen al lang niet meer over The Beatles. Die jongens kun je toch echt niet als de uitvinders van hardrock beschouwen.