The Beatles - Let It Be (1970)

Ik wil mijn mening van een tijdje terug wat bijscherpen.
Ik vind het nog steeds een slecht album, hoewel ik absoluut een Beatles-fan ben.
De productie is vreselijk. Er is geen touw aan vast te knopen.

Het ene moment luister je naar nummers die in feite gewoon demo-opnames zijn. Inclusief studiogepraat en -grapjes.
Het moment erna luister je naar een perfect 'clean' "Across The Universe".
Daarna weer naar een klein 'excerpt' van nog geen minuut van een jam, gevolgd door weer een mooie-kwaliteits opname.

Arghh, Phil Spector! De overgeorkestreerde nummers klinken gewoon niet 'oprecht' meer, en is niet in lijn met het idee dat The Beatles hadden met deze plaat: 'Terug naar de roots. Niet al teveel studio-opsmuk meer!'.

Dat zijn geen demo's, maar live takes
Van dat dak optreden zelfs als ik het me juist herinner..

'Live' studio-opnames worden vaak juist gezien/gebruikt als demo's.
Anyway, het maakt voor mijn verhaal niet uit.
Ik vind het niet logisch hoe je eerst zo'n demo/live-opname hebt, en vervolgens een 'goed opgenomen' nummer als Across The Universe, Let It Be of The Long And Winding Road.

Qua toon vallen die totaal 'naast de boot'.

Sommige opnames zijn voor een groot deel mono-opnames die gemaakt zijn tijdens de 'Twickenham Rehearsels', met als doel de soundtrack voor een film vormen.
The Beatles repeteerden namelijk in Twickenham Studios voor een laatste concert.
Dát concert zou dan opgenomen worden en het uiteindelijke album zijn.

One After 909, I've Got A Feeling en Dig A Pony zijn inderdaad van The Rooftop Concert.
En John's afsluiter van het Rooftop Concert ("On behalf of the group, I'd like to say we hope we passed the auditions") is achter de studioversie van Get Back geplakt.

Met Phil Spector achter de knoppen kozen de Beatles (of in ieder geval George en John) voor een andere aanpak...dat wisten ze van tevoren; Phil Spector heeft nooit bekend gestaan als een producer die opnames lekker 'naturel' laat.

Er zijn wat live-tracks gesneuveld die Glyn Johns eerder had geselecteerd voor zijn versie van het album...misschien hoorden de bandleden dat er af en toe wel erg losjes en slordig werd gemusiceerd? Alleen bleef er toen een album over met een speelduur van onder een half uur. Vandaar dat de track "Across The Universe" enorm onder handen werd genomen; van een sympathiek akoestisch deuntje tot het Grootse Orkestrale werk die uiteindelijk op deze elpee terechtkwam....

Paul moest niets hebben van de Phil Spector productie, hij vond het een verminking van zijn werk. Bovendien is er nooit met McCartney over gesproken, om Phil Spector de productie te laten doen. Dat hebben George en John gewoon samen beslist. McCartney hoorde het pas toen de plaat al werd geperst, toen was er geen weg meer terug.
John en George waren blijkbaar wel blij met zijn productie, solo hebben ze nog jaren met hem samengewerkt.
Anno 2012 zit Spector in de bajes. Er is een lijk van een vrouw in zijn huis gevonden.

http://t0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTF-olCLv4ULqOfKztGBsM3Ss_bedSsLRRekKIwuI2jGEFSMI4-

@ RoyDeSmet:

Vind dat je een goed punt maakt. Het is soms wat rommelig en 'Dig It' en 'Maggie Mae' versterken dat alleen maar. Als ik dan ook nog gruwel van twee nummers en los van 'Across the Universe' en 'I Me Mine' geen écht geweldige nummers hoor, is 4* toch wat te hoog. Heb er een halfje afgetrokken.

Ben sowieso een beetje Beatlesmoe de laatste maanden. Vrienden van me draaien het constant en op een gegeven moment heb je het dan wel even gehad. Hetzelfde heb ik met Hendrix, Deep Purple en Pink Floyd. Komt vanzelf wel weer goed.

@ Stijn_Slayer

Precies, komt vanzelf weer goed. Ik krabbel nu ook weer een beetje op uit mijn Beatles-moeheid.

Dat is gerechtigheid met terugwerkende kracht. Voor het verkrachten van Beatles nummers en later toch ook een paar van All things must pass van George, verdiende hij ook al een zit in de bajes

Ik heb zoiets dergelijks ook, maar dan met andere bands. De overdreven voorkeur voor The Beatles is eigenlijk ook wat afgezwakt en de laatste tijd skip ik vaak The Beatles nummers als ze voorbij komen in mijn iTunes lijst. Behalve de nummers die ik hoog in het vaandel draag, maar die enthousiasme als ik deze nummers hoor is ook afgezwakt

Ik weet zeker dat dit ooit terugkomt, maar ik denk dat het gewoon ligt aan het feit dat ik in een slechte periode zit (veel last van oververmoeidheid en dat is een directe aanval op mijn humeur en gemoedstoestand) en dat ik het allemaal wat aan mij voorbij laat komen.

eh...toch een kleine verbetering, maar wel een belangrijke...(sorry!)
McCartney heeft wel degelijk de mix gehoord voordat de plaat ter persing ging en hij ging akkoord met het eindresultaat!

(Peter Doggett, auteur van "You Never Give Me Your Money")

Het was ook niet eens zozeer de George en John 'stiekem' met Phil Spector aan de slag waren; Paul was op dat moment druk met het maken van zijn solo-album en had eigenlijk geen interesse in wat voor Beatles-produkt dan ook!

Ik geloof je gelijk, toch denk ik dat we allerlei een ander boek hebben gelezen. Ik heb juist gelezen, dat toen McCartney de Spectoriaanse productie van The long and winding road hoorde, hij het zo'n verminking van zijn nummer vond, dat hij eiste dat die uitvoering ongedaan zal worden gemaakt. The long and winding road was geschreven als een klein intiem nummer, terwijl Spector de essentie totaal had omgedraaid. Maar omdat de LP al op de pers lag, en hij zich toen besefte hoe zijn werk door Spector, met medeweten van John en George was verminkt, brak de pleuris pas echt uit.

Onze versie verschilt niet zo heel veel; de vraag is of McCartney wel goed heeft opgelet toen hij de eerste proefversie van het album ging beluisteren.... later heeft hij inderdaad allerlei zaken geroepen over wat er met zijn ballads was gebeurd. Je hebt heel erg de 'school van Ian MacDonald" ("John heeft de plaat verpest samen met Phil Spector toen Paul niet oplette") en de lezing van Peter Dogett ("McCartney had kunnen weten wat er gebeurde toen Spector aan de slag ging, maar lette niet op en kreeg later spijt"). Doggett heeft m.i. net wat meer research gepleefd over de laatste weken van de Beatles toen ze 90% van de tijd aan het ruziën waren of bezig met solo-projecten...

Ik geloof niet dat Paul niet opgelet zou hebben. Zo'n soort mannetje is het niet. Ik denk eerder dat die gedacht zou hebben. 'nou het moet maar'. Bronnen heb ik niet. Maar het lijkt me onlogisch. Dat Paul af en toe ook een misstap maakt lijkt me logischer.

Hoe het is geweest met the long and winding road is het. De echte waarheid is niet meer te achterhalen. McCartney heeft zijn geschiedenis recht kunnen breien met het uitkomen van Let it be..naked, de kale versie van The long and winding road.

Des te vreemder vind ik het dat McCartney sindsdien The long and winding road live uitvoert op zijn Spectoriaans, groots en meeslepend, i.p.v. de intieme kale versie die hij zelf zegt voor te staan.
Vind hij misschien stiekem de Spector versie toch beter dan de sobere versie, maar is hij te trots om dat toe te geven?

Of hij is van mening veranderd.

Klopt het volgende?
- Alle nummers van 'Let It Be' zijn opgenomen in 1969, nog voor 'Abbey Road' uit 1969. Aanvankelijk werden die nummers niet uitgegeven op een album. Die oorspronkelijke versies zijn te vinden op het album 'Naked'.
- Pas in 1970 werd het album 'Let It Be' uitgegeven, allemaal opgepoetste versies.

-bij je eerste punt: grotendeels: ja. De meeste opnames stammen uit de sessies van januari '69, de koren en orkesten die Phil SPector toevoegde en het nummer "I Me Mine" stammen uit 1970 (april)
Van "Naked" weet ik te weinig om te weten of het echt de onopgepoetste versies zijn...

Naked is idd de wat kalere benadering van de nummers. Het is zonder de opsmuk van Phil Spector. Maar of het is zoals het oorspronkelijk is bedoeld, weet ik niet. Het is wel zoals Macca het bedoelde, maar hij had daar natuurlijk niet het alleenrecht op.

Ik vind Naked overigens een stuk mooier. Het is veel meer Beatles wat mij betreft.

Ik beluister het album en stel vast dat 'Dig a Pony' en 'Get Back' pas na een tiental seconden van start gaan door stil gebabbel vooraf en vreemde geluiden.

Dat heb je goed geconstateerd.

The Long And Winding Road, niet veel stemmen. Ikzelf vind het 1 van de mooiste Beatles-liedjes. Beetje een Burt Bacharach-achtige compositie met, vind ik, de mooie wall of sound. Minder goed album, maar toch staan er voor mij drie te gekke songs op (LAWR, I me Mine en het wat simpele maar krachtige Let It Be).

I Me Mine is inderdaad een prachtsong! Een van George's beste.

Worden er nog nieuwe cd's gemaakt die ook maar een fractie van de kwaliteit van songs bevatten die op Let it be staan? ............ Ik dacht het ook niet. Het is niet de beste plaat van the Beatles maar zelfs platen van het viertal die onder een slecht gesternte zijn geboren is nog altijd een dikke 4,5 waard.

Tja, Let It Be, een van de Beatle albums die wat minder wordt gedraaid door mij, de ene keer beluister ik hem en dan weet ik waarom dat dat is, om het de volgende keer weer het mooie er van in te zien.

The Long And Winding Road, één van Paul's beste nummers ooit, daarbij is Spector's rol een groot plus punt. Geeft het het gevoel dat in het nummer ligt nog wat extra power. En zeker als je het nummer op jezelf kan betrekken, gaat het door merg en been.

Helaas vind ik bij Across The Univers, wat ik dan weer één van John's beste nummers vind, is de Spector aanpak de storende factor. Eeuwige zonden dan het geluid hier misvormd wordt.

(Ik zag net hierboven ergens de term Beatles-moeheid, gelukkig nog nooit last van gehad ! )

Ik vind "Let it Be" van The Beatles niet hun beste plaat. Of het bedoeld is of niet, weet ik niet, maar het lijkt wel of de plaat een livegevoel wil uitstralen door dat nutteloze gepraat tussen de liedjes door. Op mij heeft het in ieder geval een negatief effect. Ook vullers als "Dig It" en "Maggie Mae" dragen niet bij aan mijn luisterplezier. Er zijn eigenlijk maar drie redenen die deze plaat redden, de nummers: "Let it Be", "The Long and Winding Road|" en "Get Back". Daarnaast is ook "One After 909" nog een aardig rockplaatje. De andere nummers boeien me niet tot nauwelijks. Een krappe voldoende dus wat mij betreft. Daarnaast moet ik ook eerlijk bekennen dat als "Let it Be" het eerste album was geweest dat ik van The Beatles hoorde, ik me waarschijnlijk niet had gewaagd aan de rest van hun oeuvre. Gelukkig was dat niet het geval en beschouw ik "Let it Be" maar als het onfortuinlijke dipje aan het einde van een imposant oeuvre.

Het is verre van hun beste plaat, maar wel eentje die er toch wel tussen hoort.

De mannen hadden jarenlang praktisch de studio uitgewoond en alle trucs gebruikt om zich te onderscheiden en er het beste van te maken.
Nu wilde ze eigenlijk gewoon lekker rocken met een optie tot wat optredens.
Maar het was allemaal te laat.
Daaom toch wel een beladen plaat, wispelturig en over de hele linie zeker niet even sterk.
Wel een plaat met een verhaal.

Sir Paul had Long and Winding Road soberder gewild, zonder orkest en engelenkoor.
gelukkig kreeg hij niet altijd zijn zin, wat een schitterend nummer zo.
De LP scoort hier 3,8, daar sluit ik me bij aan.
dig it!

Op de naakte Let It Be kreeg ie alsnog zijn zin.

geen probleem, de volle versie met slagroom zet de toon, kan geen kale iets aan afvoegen.

Leuke plaat, maar zeker geen hoge voldoende waard. De eerste helft is, op het pareltje Across The Universe na dan, echt weinig aan, de nummers worden na een tijdje zelfs irritant. De tweede helft is gelukkig een stuk beter, maar het oh zo pompeuze The Long And Winding Road breekt het voor mij een beetje op. Daarentegen zijn I've Got A Feeling, One After 909, For You Blue en Get Back leuke nummers, zeker de eerste. Ik stoor me trouwens niet zo aan de tussenliedjes, zeker Maggie Mae vind ik best een leuk deuntje. Het gepraat tussendoor voegt inderdaad niet erg veel toe, maar echt hinderlijk is het nou ook weer niet. Maar goed, toffe tweede helft dus, maar de eerste helft is vrij irritant, nogmaals, met uitzondering van Across The Universe.