Arctic Monkeys - Suck It and See (2011)

Tja, we sluiten qua denkbeelden en zelfs qua muzieksmaak redelijk goed aan. Ik heb echter geen mening en geen beeld over de houding van de band. Als ik het heb over "volwassen" worden heb ik het met name over de evolutie van hun sound en muziek. Uiterlijk vertoon heeft nooit veel indruk op me gemaakt, en om eerlijk te zijn heb ik geen idee hoe de knullen er uit zien of wat ze uitstralen. Het zou dus kunnen zijn dat ze een andere houding hebben dan vroeger en dat hun veranderde muziek en hun andere houding het "klankbeeld" (ik kan even geen ander woord verzinnen) beïnvloedt. Wellicht als ik ze beter had gevolgd dat ik dan ook meer zou spreken van "verliezen van spontaniteit" of iets dergelijke....
Ik snap het.
Ik ga er niet van uit dat ze zelf neerkijken op ouder werk van hun, want dat zou ik dan zeer onterecht vinden.

Die colbertjes en zonnenbrillen haalde ik even voor het beeld erbij, hoe ze zich verder gedragen en eruit zien zal mij ook een worst zijn. [cliche]Het gaat om de muziek[/cliche] Ik weet ook niet of ze nu neerkijken op hun oude werk, ik meen wel iets gelezen te hebben over dat de laatste plaat beter bij hun past, dat is ook aan hun, het is hun muziek. Ik vind er alleen het mijne van.

Fantastisch album, the smiths/morrissey maar dan toch weer eigen, kijken uit naar het roskilde optreden dit jaar.

Ik vinD het ook jammer dat een bedoeling ondergewaardeerd wordt aan een uitzicht. Beetje zoals mensen die conceptuele kunst niet kunnen waarderen, wat ik eigenlijk volledig begrijp..
Toch wil ik vermelden dat het wel HEEL minimalistisch is, oké de hoes enkel die letters kan ik mee leven, maar het boekje? Niets van artwork, gewoon de teksten mooi opgeschreven, en 2 fototjes in totaal --' Dit vind ik toch wat aan de lage kant, ik vind persoonlijk dat artwork bijdraagt aan de beleving van de muziek. De mooie artwork van In Rainbows van Radiohead bijvoorbeeld, een detail, maar dit speelt toch mee voor mij. Het is een detail dat de plaat toch net iets beter maakt.

Ik ben al blij als er teksten te vinden zijn in het artwork.

Ik moest hem enkele keren beluisteren, maar nu is Brick by Brick echt mijn favo nummer op deze plaat, eindelijk nog eens dat jeugdige enthousiasme van hun eerste plaat

Heeft erg veel weg van The Last Shadow Puppets, niet gek natuurlijk, maar wel te betwisten of het juist is..

Mis idd energie, die Brick by Brick gelukkig nog recht trekt..

Hm ja het doet toch iets met me. Deze cd heeft een vrij hoog cornerstone gehalte en alle nummers blijven in mijn hoofd hangen. Hij is aan het groeien ik geef voorlopig een 3.5 voor de muziek en de melodieën maar de geniale teksten van de heer turner trekken dit op naar 4 sterren. Wat een lyrics!

Ook Love is A Laserquest aangeduid als favoriet nummer, ik vind het erg leuk hoe meneer Turner daar in zijn kaarten laat kijken. Tekstueel dan.
When i'm pipe and slippers and rocking chair
Singing dreadful songs about summer
Will I have found a better method
Of pretending you were just some lover
Geniaal om op deze manier te verwoorden of hij zijn verloren liefde zou hebben verwerkt wanneer hij oud is!

En wat denk je van Don't Sit Down Cause I've Moved Your Chair & Library Pictures? Vol energie!

Ik hoorde dit album laatst in de platenzaak en het klonk eigenlijk heel erg fijn! Moet deze toch maar eens proberen... Turner schrijft toch ook altijd weer goede teksten, zeg, hoorde weer wat mooie dingen voorbij komen: "I poured my aching heart into a popsong"

Wat fantastisch dit. De Monkeys had ik al enigszins afgeschreven en na Favourite Worst Nightmare dacht ik het laatste album dat de moeite waard was van hen wel te hebben gehoord. Maar afgezien van de walgelijke hoes en Brick by Brick hebben we hier gewoon te maken met het beste wat deze heren tot dusver gemaakt hebben. Vooral het tweede gedeelte van de cd is van geweldige kwaliteit. De jochies zijn volwassen en dat bevalt prima, heerlijk!

Ik opteerde misschien te verhogen naar 3*, maar ik heb Suck It and See net nog eens beluisterd en het sloeg toch weeral tegen. Die eerste twee nummers zijn toch echt afgrijselijk, vooral de zanglijnen zijn echt gruwelijk klef en lelijk melodieus... met z'n allen aan de kersttafel en van je tralalala neuzelneuzelneuzel, misschien dat ze dan wel leuk zijn.

Op 'Brick by Brick' is het gitaarspel en het stemgeluid dan weer wel in orde, maar daar is de tekst dan weer verschrikkelijk zwak. Gelukkig niet allesverpestend zwak, dus eigenlijk in zijn geheel toch nog een leuk nummertje.

Hellcat vind ik dan ook weer een erg leuk nummer, another fucking Shalalala zit er wel in ja. Het blijft natuurlijk ook gewoon het meest hangen en het is toch ook net niet te gezapig en zoet.

Don't Sit Down... vond ik in het begin ook nog wel leuk, maar hoe langer hoe saaier het wordt.. en dan die onnozele nonsenstekst. Op zich heb ik niks tegen nonsens, maar de woorden in deze nonsens klinken ook gewoon lelijk.. misschien ligt het aan die macarena. Het is ook zo'n nummer dat andere bands precies al beter hebben gebracht. Het klinkt in elk geval niet nieuw, maar het brengt achteraf gezien toch wat welgekomen afwisseling in het geheel van de plaat.

'Library Pictures' is natuurlijk terug top, de gitaren gaan nog eens los en hard en snel en Turner klinkt terug 40 jaar jonger, had zo op Favourite Worst Nightmare gekund.

'All My Own Stunts' vond ik aanvankelijk ook tot de saaie nummers behoren, maar dat is het enige nummer dat echt per luisterbeurt lijkt te groeien, leuk woestijnrocksfeertje, ook zeer QOTSA en Humbug natuurlijk.

Daarna gaat het weer helemaal bergaf. De volgende 4 nummers zijn zonder uitzondering saai. Iemand had tegen Turner moeten zeggen dat Cornerstone toch echt het minste nummer van Humbug was, dan had hij deze 4 nieuwe Cornerstonetjes misschien achterwege gelaten en dat gefluister en gecroon mag hij ook ergens heel diep gaan begraven. Het enige wat me is bijgebleven is iets van topless models.

'That's Were You're Wrong' begint met een erg mooi gitaartje, dat viel me tenminste toch nog op na die vier saaie nummers. Al bij al is dit toch nog een mooi nummer, maar ook helaas nogal gezapig. Het compenseert in elk geval de mindere nummers op de plaat niet.

2,5 sterren blijven dus 2,5 sterren.

Tja, Arctic Monkeys zal wel gewoon niet je ding zijn... Ik hoor ook wel dat het anders is dan de eerste twee platen, maar slecht is het zeker niet. Het is mooi op een andere manier!

En wat je hier zegt over Cornerstone... Onbegrijpelijk! Ja, ik moet toegeven, toen ik Humbug voor de eerste keren hoorde was het ook 1 van mijn mindere, misschien ook omdat we wat anders gewend waren. Nu behoort Cornerstone tot mijn favorieten van Humbug. Het is een schitterend nummer met een briljant mooie tekst en een prachtige melodie!

Arctic Monkeys waren wel mijn ding en zijn dat voor een deel nog steeds. Een jaar of 3-4 geleden, toen ik ook nog een stuk minder van muziek kende, waren ze denk ik zelfs mijn favoriete band, ik heb dat optreden bij Jonathan Ross in die clownskostuums toen nog van YouTube geript en op mijn mp-3'tje gezet, net zoals hun cover van 'Take It or Leave It' en al hun oude b-sides staan ook nog steeds in mijn iTunes. Favourite Worst Nightmare staat ook terecht in mijn top 10 (Teddy Picker is waanzinnig goed), Whatever People Say zou ook zeker in mijn top 20 staan en Humbug vond ik ook een zeer degelijke plaat.

En dan zag ik ze voor het eerst in 2009, op pukkelpop, ze sloten het festival af en ze waren ronduit ongeïnteresseerd, terwijl ze vroeger net bekend stonden voor hun enthousiaste, energieke optredens en dat speelt toch ook een beetje mee, ze speelden ook grotendeels uit hun nieuwe album (Humbug toen) en daar hadden ook veel mensen problemen mee. Dat maakte voor mij niet echt uit, zolang ze maar spelen met passie, maar die passie ontbrak toen echt.

Daarbij hou ik nu eenmaal niet van het merendeel van de songs die ze nu maken, ik vind het gewoon allemaal nogal flauwtjes er ontbreekt iets vitaals, maar ik kan moeilijk zeggen wat. Het mag dan wel diepzinnig en heerlijk melodieus zijn en dat mogen ze van mij best allemaal zelf kiezen, maar het doet me helemaal niks en het is dikwijls gewoon vreselijk saai of melig, 'melig' dat was het eerste waar ik aan dacht toen ik Cornerstone hoorde en dat denk ik nu nog steeds.. En dan zie ik bij deze Suck It and See nog veel door de vingers denk ik, gewoon omdat het toch wel Arctic Monkeys zijn. Moest dit een debuut van één of ander onbekend groepje geweest zijn, zou ik denk ik enkel Library Pictures en misschien Hellcat nog overhouden.

Maar erg leuk dat jij en, zo te zien, vele anderen er toch nog erg van kunnen genieten. Ik kan er ook nog steeds van genieten, maar bij elk album iets minder. Tegenwoordig zijn er zoveel spannendere artiesten... wat Miles Kane bijvoorbeeld doet vind ik veel interessanter en vreemd genoeg heeft Turner daar dan ook aan meegewerkt. Natuurljk zijn er ook veel slechtere artiesten en ik ben ook erg benieuwd naar wat de Monkeys nog allemaal voor ons in petto hebben, maar mijn verwachtingen zijn niet meer zo hoog.

Wat ik tot nu toe heb gehoord vond ik zeker lekker. Het oude Arctic Monkeys werk was natuurlijk stukken sterker; maar dit klinkt al een stuk beter dan voorafgaand nieuw werk.

Ondanks de negatieve reacties hem toch maar gekocht en beluisterd. En ik moet zeggen dat de nieuwe richting me toch wel goed ligt. Ook vind ik plots 'Brick By Brick' toch wel heerlijk klinken. Uitschieters zijn 'Don't Sit Down', 'Library Pictures' en 'Reckless Serenade'.

Negatieve reacties? De pers is weer erg enthousiast en een gemiddelde van 3,80 is voor een groeiplaat erg goed.

Ik vind de hoes juist leuk, met dat veel te kleine lettertype
Iets minder dan zijn drie voorgangers, maar nog altijd zeer appetijtelijk.
Na een recensie gelezen te hebben (uit Humo peins ik), waar vergelijkingen gemaakt werden met The La's en de Smiths, vreesde ik het ergste.
Gelukkig is de schade beperkt gebleven, Suck It and See klinkt poppier dan ooit, maar Turner heeft nog net genoeg zelfrespect om niet over te gaan op het eeuwige geneuzel van Morrisey.

Humburg vond ik toch stukken stukken beter.

Het is humbug niet humburg.

De Hummeburcht was ook beter vind ik, maar niet stukken

De waardering van dit album is langzaam weer aan het toenemen, goede zaak! Was volgens mij eerder nog 3,76...

Voor het eerst in zijn geheel beluisterd vandaag. Niet zo tegengevallen als ik had verwacht, maar toch ook zeker niet wat ik had gehoopt. Library Pictures, Wreckless Serenade, She's Tunderstorms en de afsluiter sprongen er wel een beetje bovenuit. Brick By Brick is een aardige snack. De rest moet ik nog vaker luisteren.

Hamburg zul je bedoelen. Dat was pas een optreden!

In het kader van de Suck It And See tour spelen the Monkeys woensdag in Keulen en donderdag in Paradiso. Dit was de echt geweldige setlist van een paar dagen terug:
Arctic Monkeys Concert Setlist at La Cigale, Paris on June 16, 2011 | setlist.fm

Ik ben er helemaal klaar voor! Ik draai momenteel Suck It And See eens lekker hard en oh oh wat is dat middenstuk toch geweldig. En ja hoor: ze openen met Library Pictures, het beste nummer van dit album. Verder (natuurlijk) Don't Sit Down..., Brick By Brick & Reckless Serenade. Maar ook: She's Thunderstorms, That's Where You Go Wrong & The Hellcat. Ik mis alleen All My Own Stunts, maar goed, het is bijna perfect gekozen: vooral de meer 'oudere stijl' nummers van dit album die samen met die oude nummers een fraaie setlist vormen.

Overigens ga ik de wat rustiger retro style nummers op Suck It and See bij meer draaien meer en meer waarderen, zoals bijvoorbeeld de titelsong.

Beter dan Humbug, wat echt een draak was. Maar nog steeds niet wat ik graag van ze wil horen.

Jakkes , ik kan dit gewoon niet plaatsen en vind het allemaal erg jammer Jeetje wat saai !! terug naar het ouwe werk aub

Dat kan je niet menen 1*, 2* ok, ieder zijn smaak. Maar 1, veel moeite heb je toch niet gedaan.

Wederom een sterk album van Arctic Monkeys, maar ook wederom iets te wisselvallig. Daarnaast zie ik dit album helaas iets teveel als los zand. Er zit niet één bepaalde gedachte achter. Dat vind ik toch wel jammer, maar verder kan ik zeker genieten van een aantal losse nummers. Een speciale vermelding voor het nummer That’s Where You’re Wrong, dat al vanaf de eerste luisterbeurt bijzonder goed klinkt.

Het verbaast mij trouwens niks dat Don't Sit Down en Library Pictures hier het meest gewaardeerd worden. Uiteindelijk lijken die nummers een beetje op de nummers van het eerste album, en dan met name de agressie en tempo waarmee die nummers gespeeld worden. Helaas zouden deze nummers zeker niet behoren tot de beste nummers van het eerste album. Ik denk ook niet dat ze dat niveau ooit nog kunnen benaderen.