menu

The Smiths - Strangeways, Here We Come (1987)

mijn stem
4,14 (603)
603 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Rough Trade

  1. A Rush and a Push and the Land Is Ours (3:01)
  2. I Started Something I Couldn't Finish (3:48)
  3. Death of a Disco Dancer (5:26)
  4. Girlfriend in a Coma (2:03)
  5. Stop Me If You Think You've Heard This One Before (3:33)
  6. Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me (5:06)
  7. Unhappy Birthday (2:45)
  8. Paint a Vulgar Picture (5:36)
  9. Death at One's Elbow (2:02)
  10. I Won't Share You (2:48)
totale tijdsduur: 36:08
zoeken in:
5,0
nico1616 schreef:
(quote)


Als Smithsfan van het eerste uur hoef je me geen teksten uit te leggen. Ik heb alle nummers honderden keren gehoord en kan ze woord per woord meezingen.

Je noemt zelf een aantal voorbeelden waarin Morrissey oversentimenteel wordt, zijn zwakke punt. In 'Girlfriend in a coma' helt de balans voor mij naar de verkeerde kant over. Het lijkt wel alsof je je niet kunt voorstellen dat iemand die deze tekst begrijpt, het nummer niet goed zou vinden.
Newsflash: dat kan dus wel degelijk, excuus als dat shockerend is

Sorry hoor, maar als je woorden als 'zeemzoeterig' en 'oversentimenteel' en '[onstoken van] ironie' in de mond neemt dan heb je het effectief niet begrepen en dat heeft weinig met de subjectieve appreciatie van dit nummer te maken, maar eerder met feiten; noch zegt dit iets over de kwaliteit van het nummer, sterker nog: ik vind girlfriend in a coma persoonlijk op Death at One's Elbow na de grootste zwakke broeder op deze plaat.
Maar goed, ik vertoef ondertussen al lang genoeg op het internet om te weten dat mensen vaak de grootste, onbeargumenteerde onzin uitkramen onder het mom van hun "eigen mening". Sterker nog, dat geeft hen het recht om zelfs niet de moeite te nemen om hun mening te beargumenteren of de argumenten van anderen in overweging te nemen. Ik ga me er dan ook niet verder druk in maken, emmers met water naar de zee dragen is waarschijnlijk zinvoller.

avatar van musician
5,0
nico1616 schreef:
Morrissey is op dezelfde weg als dit album verder gegaan: met hits and misses, niet meer de volmaakte Smiths van hiervoor ...

Is dat zo, dat The Smiths vóór Strangeways here we come volmaakt waren en dat het met dit album de tijd werd van de 'hits and misses?'

Ik geloof er niets van. Het bejubelde The Queen is dead heeft voor mij zo twee, drie 'mwah' nummers, geldt ook voor Meat is murder. Vooropgesteld, het blijven natuurlijk The Smiths, maar om dat onderscheid tussen albums zo te willen maken zoals je aangeeft lijkt mij ten onrechte.

Juist Strangeways here we come kenmerkt zich door een hele consistente kwaliteit, donker, met cynische en melodramatische teksten. Zich duidelijk onderscheidend van de eerdere albums van The Smiths.

Officeel heeft de band maar een jaar of 6 bestaan, maar je ziet een enorm verschil in opzet tussen het eerste en het laatste album. En ik moet zeggen dat Morrissey en Johnny Marr echt heel geraffineerd met elkaar Strangeways here we come hebben benaderd en in elkaar hebben gezet. Laat ik het zo zeggen, ze hoefden inmiddels niet meer uit te vinden hoe een goede cd moest worden gemaakt.

Dat proces hadden ze achter de rug en hoewel het achter de schermen bepaald geen koek en ei meer was waren ze niet verleerd elkaar te bal toe te spelen, integendeel. Op Eredivisie niveau, of in hun geval, Premier League.

avatar van nico1616
4,5
musician schreef:
[ Zich duidelijk onderscheidend van de eerdere albums van The Smiths.

.


Dit lijkt me de essentie van je betoog. Als ik de 82 (of zo) nummers van The Smiths zou rangschikken naar voorkeur, dan zitten er onevenredig veel van dit album in de onderste regionen. Neem 'I started something', hoeveel keer ik er ook naar luister, de melodie blijft geforceerd en gekunsteld aandoen. Zo ook 'Stop me' en 'Unhappy birthday'. Dit is verrassend omdat ik altijd hoorde dat Marr eerst met de muziek kwam en Morrissey er daarna zijn teksten op zette (tot verbijstering van de rest van de groep).

Het is alleszins een album dat niet in harmonieuze verhouding gemaakt is. Marr en Morrissey waren niet bepaald beste vrienden in die tijd. Ik zou vermoeden dat het album op een andere manier tot stand gekomen is dan hun vorige, met een andere sound tot gevolg.
Singles uit die periode zoals 'Ask', 'Panic' en 'Sheila take a bow' kunnen me evenmin bekoren.
Er lijken minder lagen in die nummers te zitten, waardoor ik ze snel heb platgespeeld.

Het is duidelijk dat the Smiths op het einde een heel andere weg ingeslagen hebben, en het is niet de mijne ...

4,0
Samen met "The queen is dead" het beste en meest voldragen (reguliere) album van The Smiths. Ik heb de adoratie voor het vroege Smiths-werk nooit begrepen: Morrissey zong er in die beginjaren meer dan eens naast, de productie was zwak, de songs langdradig... Het waren zeker geen slechte platen, maar ik had het gevoel dat alleen het potentieel werd getoond - een beetje zoals een manuscript zich verhoudt tot een voldragen roman. Maar op "The Queen" en deze "Strangeways" bereiken ze bijna de perfectie. Alleen de wat naar rockabilly neigende songs hebben me zelden kunnen bekoren (hier n°9). "Strangeways" is meteen ook het meest gevarieerde album van The Smiths, vind ik, en dat is mooi meegenomen voor een band waarvan de sound op den duur wel erg herkenbaar en voorspelbaar dreigde te worden. Solo heeft Morrissey dit niveau naar mijn smaak nooit meer gehaald (of toch niet op één cd).

avatar van hpdewin
4,5
Stop Me waarschijnlijk beste smiths nummer dat ik ken

avatar van ArthurDZ
5,0
ArthurDZ (moderator)
Wat ik me afvraag: vanwaar die sneer naar de Belgische pers in Paint A Vulgar Picture? Kent iemand het verhaal daarachter?

Ik verhoog deze ook maar eens tot het maximum. Dit album heb ik lang de minste van The Smiths gevonden, maar het is enorm gegroeid de laatste tijd.

avatar van Aazhyd
3,5
ArthurDZ schreef:
Wat ik me afvraag: vanwaar die sneer naar de Belgische pers in Paint A Vulgar Picture? Kent iemand het verhaal daarachter?


Ergens op Internet gevonden:

"I still remember the announced press-conference in Belgium with The Smiths. Every newspaper and magazine had sent their journalists and photographers, and they were all been gathering in the hotel in Brussels but at the right time Morrissey, nor the others didn't turn up. It ended with furious articles in the press, about the snobby attitude of Morrissey, and with 'official' apologies from the record company stating to demand explications of the band.

A few months later the Smiths gave a personal comment to the press in Belgium in this song about being a toy in the hands of greedy businessmen, and being told to 'please the press in Belgium'..."

Songmeanings

avatar van frolunda
3,0
Één van de minste albums van the Smiths volgens mij.Dit komt vooral door het gebrek aan aanstekelijke gitaarriedels van Johnny Marr en de af en toe wat gezapige nummers.Natuurlijk er blijft genoeg te genieten over maar het feit dat ik Strangeways, here we come van alle Smiths albums het minste draai is voor mij toch een teken aan de wand.

avatar van Tony
5,0
Eeuwig zonde dat het hierna ophield met The Smiths. Na meesterwerk The Queen een subtielere en nog beter geproduceerde plaat. Geen mindere nummers, maar door enkele iets te frivole songs, als geheel iets minder urgent dan The Queen, daarom ook net ietsje minder dan de hele volle, volle mep die The Queen is Dead wel is. Van 4,5 naar gewoon net de volle mep dus....

avatar van sjoerd148
4,5
Vandaag de eerste dag van de vakantie en deze maar gelijk aangewend om de vier albums van The Smiths weer een aantal maal te beluisteren.

Wat blijven het toch stuk voor stuk prachtige albums.
Zo ook dit echte laatste reguliere album. Death of a Disco Dancer is erg sterk, evenals Last Night en Paint a Vulgar Picture (wat een titels ook ).

Tracks die indruk maken terwijl de heren volgens mij bekend staan om hun relatief korte aanstekelijke nummers, geheel onterecht.

Cured
Death vind ik dan weer het minste nummer; te lang en zeurderig, maar goed. Aan de andere kant; hier staan toch een handvol classics op wat mij betreft.

avatar van R-Know
4,0
Tot mijn grote schande ontdek in net dat ik deze plaat, eigenlijk het hele Smiths arsenaal al 10 a 15 jaar niet meer heb gedraaid. Nu heel toevallig uit de verzameling geplukt en gedraaid.
Wat een fijne plaat. Tekstueel vind ik het allemaal wel goed. Ik ben meer van het geluid, de instrumenten, opname en vooral de deuntjes. Wat is dit toch weer lekker.
4 sterren gegeven maar dat kunnen er binnenkort wel 4,5 worden.
Nu even smullen met de Queen is Dead.

4,5
Over wie zou 'Paint a Vulgar Picture' toch gaan? Of gaat het (als gewoonlijk) over Mozzer zelf? Vragen, vragen.

4,5
Volgens Marr en Morrissey was dit hun beste album. Als je het mij vraag iig het meest toegankelijke, met nummers als Paint a vulgar picture.

avatar van musician
5,0
Ik weet niet waar en wanneer ze dit hebben gezegd, maar ik ben het met de heren eens.
Heel moeilijk of je kunt zeggen dat dit album meer of minder toegankelijk is dan de voorgaande.

Maar het is muzikaal en tekstueel de beste, is ook mijn mening. Donker, fel en redelijk flitsend. Geen zwakke momenten. Een klein pareltje.

avatar van chevy93
4,0
Wickie08892 schreef:
Volgens Marr en Morrissey was dit hun beste album. Als je het mij vraag iig het meest toegankelijke, met nummers als Paint a vulgar picture.
Tja, wanneer is iets toegankelijk? Op The Queen is Dead staat buiten het titelnummer toch ook weinig 'moeilijk' materiaal tussen. Meat is Murder is wat vuiger, maar als je de eerste paar nummers geweldig vindt, is het hele album vervolgens geweldig.

Strangeways bevat nog het meeste echte popnummers. Weinig poespas en daarom misschien ook wel zo goed. Aan de andere kant... het begin van Last Night I Dreamt... kan je toch moeilijk toegankelijk noemen? Death of a Disco Dancer is nou ook niet bepaald het prototype popsong.

5,0
Na the Smiths vele jaren niet echt begrepen te hebben, is het kwartje bij mij vorig jaar gevallen en hoe! Nu ben ik fan voor het leven. Heb ook de controversiële biografie gelezen. Erg jammer dat zo snel was afgelopen, en waarom eigenlijk? Johnny Marr werd volledig overwerkt, hij mocht geen vakantie nemen en moest alle manager-taken op zich nemen. Daarnaast vond hij de richting die Morrissey met de muziek op wilde te beperkend. Het had allemaal anders kunnen en moeten lopen, maar gelukkig hebben we de muziek.

Ik vind Strangeways een schitterend album, met als twee kroonjuwelen Stop me en Paint a vulgar picture, wat een prachtige nummers zijn dat zeg.

Het debuutalbum van the Smiths en het solowerk van Morrissey kunnen me nog niet volledig bekoren dus die moet ik ook wat vaker beluisteren en dan valt het kwartje misschien ook.

Cured
wandercats schreef:
Ik vind Strangeways een schitterend album, met als twee kroonjuwelen Stop me en Paint a vulgar picture, wat een prachtige nummers zijn dat zeg.

Het debuutalbum van the Smiths en het solowerk van Morrissey kunnen me nog niet volledig bekoren dus die moet ik ook wat vaker beluisteren en dan valt het kwartje misschien ook.
Heb bijna hetzelfde bij Wandercats gevoel, met name de nummers die hij noemt en aangaande zijn 2e, meer algemene opmerking.

avatar van Johnny Marr
5,0
xrockerx schreef:

de plaat kwam uit nadat de smiths niet meer waren (door het vertrek van johnny marr)...

Nog eens sorry daarvoor he...

avatar van Johnny Marr
5,0
Verhoogd naar 5 sterren, bam. Terecht de favoriete plaat van dhr. Marr himself.

avatar van lennon
4,5
BAM!! Album nummer 4, en weer ben ik getroffen door het virus.

Dit album vind ik hun beste! Al vind ik het "rollende" in de stem van Morrissey bij de 1e 2 tracks echt heel irritant. (Dat trek ik echt bij geen een zanger, en vind het vaak een soort verbergen van iets niet kunnen zingen, wat niet past bij wat ik tot nu toe hoor van hem) Maar dat vergeef ik hem, want pfffff, dit is een mooie plaat zeg!

Girlfriend in a Coma valt heel erg op, omdat de titel nogal op een drama wijst, maar de muziek zo enorm vrolijk is. Ik moet de binnenhoes van de lp er nog even een keer goed bij pakken om de teksten door te nemen, want ik ben er nog niet helemaal achter waar het nummer precies om gaat. De titel, en type muziek verwarren me.

Alle reguliere Smiths albums zijn op vinyl in bezit, en alles bevalt me zeer goed! Nu Morrissey wat meer uit spitten!

avatar van aERodynamIC
5,0
Ook mijn favoriet... nog steeds na al die jaren.

Morrissey ga je zeker ook goed vinden (niet luisteren naar de tegenstanders). Probleem is alleen dat die discografie wat wisselvalliger is, maar dan nog steeds geen echte miskleun te bekennen.
Niet vreemd natuurlijk, want hij heeft solo heel wat meer albums uitgebracht dan met The Smiths.

avatar van lennon
4,5
aERodynamIC schreef:


Morrissey ga je zeker ook goed vinden (niet luisteren naar de tegenstanders). Probleem is alleen dat die discografie wat wisselvalliger is, maar dan nog steeds geen echte miskleun te bekennen.
Niet vreemd natuurlijk, want hij heeft solo heel wat meer albums uitgebracht dan met The Smiths.


Wat ik tot nu toe heb en heb gehoord van hem solo bevalt me zeer goed, dus volgens mij komt dat zeker goed!

avatar van lennon
4,5
Grappig die hoezen van the Smiths. Gisteren postte aERodynamIC de volledige foto van het 1e album, en ik ben gaan zoeken naar de man op de cover van dit album, blijkt dat ook een deel van een complete foto te zijn... vast niks nieuws voor jullie, maar voor mij wel

http://i29.tinypic.com/281v6o7.jpg

Richard Davalos, ik heb er nog nooit eerder van gehoord...

avatar van herman
3,5
Is een oude acteur, speelde o.a. in East of Eden met James Dean.

avatar van Echo01
3,0
lennon schreef:
BAM!! Album nummer 4, en weer ben ik getroffen door het virus.

Dit album vind ik hun beste! Al vind ik het "rollende" in de stem van Morrissey bij de 1e 2 tracks echt heel irritant. (Dat trek ik echt bij geen een zanger, en vind het vaak een soort verbergen van iets niet kunnen zingen, wat niet past bij wat ik tot nu toe hoor van hem) Maar dat vergeef ik hem, want pfffff, dit is een mooie plaat zeg!

Girlfriend in a Coma valt heel erg op, omdat de titel nogal op een drama wijst, maar de muziek zo
enorm vrolijk is. Ik moet de binnenhoes van de lp er nog even een keer goed bij pakken om de teksten door te nemen, want ik ben er nog niet helemaal achter waar het nummer precies om gaat. De titel, en type muziek verwarren me.

Alle reguliere Smiths albums zijn op vinyl in bezit, en alles bevalt me zeer goed! Nu Morrissey wat
meer uit spitten!


Vooral zijn eerste solo album ('Viva Hate') is fantastisch, zeker op het niveau van dat van The Smiths!
Was Johnny Marr een groot gitarist, Vinnie Reilly (leider en gitarist van Durutti Column) die op Viva
Hate meespeelt, doet hier niet aan onder - ook al is zijn wijze van gitaarspel onvergelijkbaar met die van Marr.

avatar van rkdev
4,5
"Strangeways, Here We Come" vind ik een volwassener geluid hebben dan de albums hiervoor. Het klankenpallet wordt wat uitgebreid met blazers (uit een keyboard?) en strijkers. De eerste twee uptempo nummers 'A Rush and a Push and the Land Is Ours' en 'I Started Something I Couldn't Finish' zijn beiden geweldige nummers en trekken me meteen het album in. Deze worden gevolgd door het sfeervolle 'Death of a Disco Dancer'.

'Girlfriend in a Coma' is een van de eerste nummers die ik ooit van The Smiths hoorde (ergens zomer 1997), bewust tenminste. Een collega van me was helemaal weg van dit nummer en ik moet zeggen, ik snap wel waarom. De combinatie tussen de donkere tekst verpakt in een heerlijke popsong van 2 minuten is typisch voor The Smiths.

Een van de meest toegankelijke nummers van de band is denk ik 'Stop Me If You Think You've Heard This One Before'. Wat een heerlijk nummer is dat zeg. Het wordt meteen gevolgd door misschien wel een van de 'zwaarste' nummers van de band.... maar wat voor een zeg! 'Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me' bouwt langzaam de sfeer op met geluidsfragmenten van de Engelse mijnstaking en wat volgt is een sfeervol nummer met geweldige vocalen van Morrissey over een hemelse melodie.

Net als 'Girlfriend in a Coma' leunt 'Unhappy Birthday' op een lekkere melodie op de akoestische gitaar terwijl de tekst wederom het tegengestelde is: "I've come to wish you an unhappy birthday. Because you're evil, and you lie. And if you should die, I may feel slightly sad (but I won't cry)".

'Paint a Vulgar Picture' is een mooie uiteinzetting van hoe het binnen een platenmaatschappij gaat wanneer een van hun sterren dood gaat ("Re-issue! Re-package! Re-package! Re-evaluate the songs Double-pack with a photograph Extra track (and a tacky badge) ..... Best of! Most of! Satiate the need Slip them into different sleeves!"). Nog steeds zeer actueel.

'Death at One's Elbow' vind ik het minste nummer van het album (met die 80's klapjes aan het begin), al is het wat bluesy geluid met harmonica wel eens iets nieuws voor The Smiths. Het album sluit af met de ballad 'I Won't Share You' wat klinkt alsof het in een take is opgenomen.

Dat spanningen binnen een band ook kunnen leiden tot hoogtepunten toont dit album wel aan, want niet lang na de release stopte de band ermee. Voor mij is dit het beste album van de band.

avatar van Rufus
4,0
Prachtige plaat die makkelijk in het gehoor ligt. Death of a Disco Dancer als hoogtepunt.
Voor je het weet is het alweer afgelopen.

avatar van Tony
5,0
Rufus schreef:
Voor je het weet is het alweer afgelopen.

Ja, dat is wel een nadeel, het album had van mij ook wel wat langer gemogen eigenlijk.

avatar van ArthurDZ
5,0
ArthurDZ (moderator)
Na afloop gewoon van voor af aan herbeginnen is een goede optie

4,5
Ik heb het repertoire van The Smiths nog steeds hoog in het vaandel staan, alleen vind ik tegenwoordig wel dat hun laatste album net wat minder is, vergeleken met de eerdere. Komt waarschijnlijk door de productie en de "te" directe benadering van songwriting. De eerste albums hadden wat mij betreft toch wat meer charme. Komt misschien door meer "gepingel" van Marr, wat op "Strangeways" eigenlijk afwezig is.

Ik zak daarom toch een halfje. Toch nog 4,5 sterren.

avatar van thetinderstick
4,5
Misschien wel de meest diverse en consistente van de vier studioalbums van The Smiths. Eigenlijk zijn alle nummers behoorlijk sterk en het is ook het best geproduceerde Smiths album. Hier en daar horen we wat andere geluiden/instrumenten zodat het muzikale palet wat is uitgebreid t.o.v. het vroegere werk.

Hoogtepunten zijn voor mij "Stop Me If You Think You've Heard This One Before" (alle kwaliteiten van The Smiths komen samen in dit nummer) en "Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me". Verder is "I Won't Share You' echt prachtig en de perfecte afsluiter. "Girlfriend In A Coma" is een leuk popnummer, maar zeker niet hun beste. Toch zijn de hoogtepunten op Strangeways net niet zo goed als de hoogtepunten op The Queen is Dead. Daarom voor deze een halfje minder, 4,5*. Een meer dan waardige laatste plaat van The Smiths. Jammer dat we nooit zullen weten met wat voor moois Morrissey en Marr op de proppen waren gekomen als ze waren doorgegaan..

avatar van ZERO
4,0
Erg leuk en vooral constant album, net als The Queen is Dead eigenlijk. Hoogtepunten voor mij zijn het openingsnummer en Paint a Vulgar Picture.

4*

Gast
geplaatst: vandaag om 09:41 uur

geplaatst: vandaag om 09:41 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.