The Smiths - Strangeways, Here We Come (1987)

Mijn favierte album allertijde. Helaas misschien wel want nu blijf ik altijd denken wat als ze nog een album hadden gemaakt... Maar dat blijf speculeren.

Blijft een briljante plaat.
Laat ook zien hoe een groep zich binnen minder dan 4 jaar zo kan ontwikkelen. Het geluid is hier afwijkend van alles wat eerder was gedaan. Geen enkel nummer van dit album past op een ander, qua geluid, op, typisch genoeg, de afsluiter I Won't Share You na dan.

Morrissey, nog steeds heerlijk cynisch, bespeelt hier zelf de piano op Death of a Disco Dancer.
Marr had zichzelf zelfs nog verder ontwikkeld,en neemt hier, naast zijn ingenieuze gitaarspel, op 24-jarige leeftijd, ook met stijl de strijkers-arrangementen, keyboards, harmonica, piano en zelfs de saxofoonarrangementen voor zijn rekening.
Dit alles klinkt als een soort Smiths in een theatraal rariteitenkabinet, maar het past ze.

Creatief zaten hij en The Smiths aan het plafond.

Ik had nooit gedacht dat ik nog een cd van deze groep zou vinden die even goed is als the queen is dead maar ze zijn er toch maar mooi in geslaagd. Vooral de muziek is gewoon nog beter.Zo komt er veel meer piano op voor, heerlijk hoe die het openingsnummer in gang trekt.Ook girlfriend in a coma steekt muzikaal gezien fantastisch in elkaar: het begint lekker vrolijk wat een mooi contrast met de droevige tekst oplevert. Of wat dan te zeggen van death of a disco dancer, geniaal hoe dat nummer lekker chaotisch wordt en johnny marr zich helemaal uitleeft op zowel piano als gitaar. Maar natuurlijk mogen we de teksten niet uit het oog verliezen want morissey is weer in topvorm. Zoals gewoonlijk weet hij weer echt scherpe lyrics af te leveren die zowel hilarisch passages( unhappy birthday en stop me if you think you've heard this one before) als mooie gevoelige passages bevatten.
Bvb:

Girlfriend in a coma, I know
I know - its serious
Girlfriend in a coma, I know
I know - its really serious

There were times when I could
Have murdered her
(but you know, I would hate
Anything to happen to her)

No, I dont want to see her

Do you really think
Shell pull through ?
Do you really think
Shell pull through ?
Do ...

Girlfriend in a coma, I know
I know - its serious
My, my, my, my, my, my baby, goodbye

There were times when I could
Have strangled her
(but you know, I would hate
Anything to happen to her)
Would you please
Let me see her !

Do you really think
Shell pull through ?
Do you really think
Shell pull through ?
Do ...
Let me whisper my last goodbyes

I know - its serious

Fantastisch hoe je ook zonder allerlei moeilijke woorden te gebruiken,zulke rake teksten kan afleveren.
Op korte tijd zijn the smiths toch 1 van mijn favoriete groepen geworden met deze als mijn absolute favoriet. Geweldige cd van een geweldige groep.

Alhoewel, the queen is dead is ook geniaal...

Even min of meer offtopic;
Wist iemand dit al?
Stukje over de b-sides rond Strangeways;

Attempts were made at two cover versions: "(Now and Then There's) A Fool Such as I", a song made famous by Elvis Presley, and "Work Is a Four-Letter Word", a Cilla Black song. Both were finished, but apart from Morrissey, no-one was particularly pleased with the results, with Marr going as far as expressly denouncing the latter song. "I didn't form The Smiths to do Cilla Black covers," he asserted. The song was still released, however, as the B-side to "Girlfriend in a Coma" and remains unique in the Smiths' canon for featuring drummer Joyce as a backing vocalist. The Smiths’ version of "A Fool Such as I" reputedly remains unreleased because of a technical error that ruined the beginning of the master tape.

Interessant, dat wist ik niet. Ik ben benieuwd of het nog boven water te halen is... Volgens mij hebben ze het in ieder geval nooit live gespeeld.

Nee. Eigenlijk hebben ze geen enkel nummer van de tijd rond Strangeways live gespeeld. Toen het tijd was voor de planning van een tournee kon Marr het niet meer aan.
Als iemand live-opnames van rond Strangeways of onbekendere nummers van Louder Than Bombs heeft, zou ik die erg graag willen horen.

Volgens mj hebben ze in '87 geen optredens gehad, eind '86 wel... Uiteraard schaar ik me in de oproep van Reint, om muziek die tot nog toe niet bekend was, te kunnen horen.

Strangeways blijft btw voor mij een vreemde eend, het klinkt over het algemeen wat poppier dan ik zou willen. Maar het is een overgangsalbum... Wat de rest zou worden na de overgang, zullen we helaas nooit weten...

Nee, inderdaad hebben The Smiths nooit opgetreden in 1987 en dus nooit iets van dit album gespeeld.

Om live-opnames van deze plaat te horen moet je bij Morrissey-solo zijn. Hij heeft inmiddels al 7 nummers van dit album live vertolkt (het is naar eigen zeggen zijn favoriete Smiths-album), waarbij vooral Last Night I Dreamt een live-favoriet is (te vinden op dit album) , waarmee hij menig concert heeft besloten.

Ook de meeste b-kantjes uit 1987 zijn regelmatig door Morrissey vertolkt, onder andere al in 1988 met Joyce en Rourke Sweet & Tender Hooligan (terug te vinden op de Interesting Drug-single) en later ook London (terug te vinden op de Boy Racer-single) en Half a Person.

Je hebt gelijk, Morrissey speelt ze wel. Wat dat betreft is het eerste concert na de split van the Smiths erg interessant (bekend als Wolverhampton 88). Hier speelt Morrissey met Mike Joyce en Andy Rourke o.a. Stop Me If..., Death At One´s Elbow en Sweet and Tender Hooligan gespeeld. En natuurlijk die andere briljante vroege Morrissey-solo singles.

Briljante pop-plaat, inmiddels mijn favoriet van de Smiths. (Natuurlijk) Morrissey, maar óók het geweldige gitaar- en pianospel van Marr (en vergeet die andere twee knapen niet). Strangeways, Here We Come: cynisch, 'sense'-makend, aangrijpend en zelfs grappig. Van de heerlijke opener tot het epische Death Of A Disco Dancer, van de klaagzang in Paint A Vulgar Picture tot het 'liefelijke' Girlfriend In A Coma (kan nu wel weer een lyric gaan posten maar dat hoef volgens mij niet ). Deze band gaat voor mij op chronologische volgorde van goed naar zeer goed naar beter naar briljant. Selftitled < Meat is Murder < The Queen Is Dead < Strangeways, Here We Come dus, waarvan de laatste twee van mij het volle pond krijgen (S/t en MiM een halfje minder).

Oh, The Smiths!

Alleen al voor Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me verdient deze plaat 5 sterren. Hartverscheurend mooi, verdomme! Moest ik van het huilende type zijn, het zou van dat zijn bij dat lied.

Nu, de rest is ook niet slecht hoor

Prachtig album, helaas de laatste van the Smiths, maar Morrissey zal nadien ook prachtige solo-albums uitbrengen.
"Girlfriend in a Coma" en "Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me" vind ik hemelsmooie songs, de overige nummers zijn eveneens sterk met vaak venijnige teksten en gevoelige zang.

Een prachtig meesterwerk. Voor mij Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me. I Won't Share you, even zo gevoelig. Paint A Vulgar Picture ook prachtig, mooie muziek ook.

Een waardig afscheidsalbum van The Smiths, één van mij favoriete bands van de 80's. Hoewel ik niet alle nummers even goed/mooi vind (Death Of A Disco Dancer en Glenn) is het toch een prachtig album, alhoewel het niet mijn meest favoriete album van hun is.

Verbijsterend dat je na 3 topalbums opnieuw zo goed voor de dag kan komen. De inspiratie was kennelijk eindeloos. Toch de 'minste' van de 4 reguliere albums. Maar desondanks prachtig.

Mijn favoriete nummers van The Smiths staan op deze cd, maar The Queen is Dead is als album een stuk beter.
Tot aan Unhappy birthday is het uitstekend, daarna niet meer.

Dan moet het beste nummer nog komen: I won't share you.

Ook hier weer blijkt dat smaken verschillen; mijn favoriete nummer van dit album is Paint A Vulgar Picture, het minste (mijn skipper) is The Death Of A Disco Dancer.

Om over Paint a Vulgar Picture nog maar te zwijgen...

Hele fijne plaat, die ik vaker opzet dan The Queen Is Dead. Alleen de singles verzamelaar streeft 'm nog voorbij. Voor mij de ultieme reguliere Smiths plaat.

Interessante melodieën, fijne instrumentale vondsten en goede teksten liggen hieraan ten grondslag.

Hóe enorm is het verschil als je deze met de debuutplaat vergelijkt? Haast onmenselijk gewoon. The Smiths werden per plaat een klasse beter en met Strangeways, Here We Come leverden ze hun magnus opum af. Hét perfecte popliedje is niet door de Beatles gemaakt, maar door dít geniale viertal uit Manchester (namelijk Girlfriend In A Coma). Verder heb je dan het epische Death Of A Disco Dancer en het tragische Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me en I Won't Share You, maar ook het heerlijk flauwe Unhappy Birthday. Precies met die licht-sarcastische, ietwat over de top stijl zoals ik deze band zo graag hoor. Muzikaal gezien is Paint A Vulgar Picture perfect. Over de tekst ben ik wat minder te spreken (hoewel hilarisch bij vlagen, hoor het gebash op de pers in België!) gezien het nogal tegenstrijdig is met al die verzamelaars en dergelijke die in de loop der jaren zijn uitgebracht. Maakt niet uit, het is misschien wel mijn favoriete Smiths-liedje, tevens uitmakend van mijn favoriete Smiths-plaat. 5,0*

Moet je nagaan wat die vijfde plaat had kunnen worden...

Ik vind deze CD eigenlijk een klasse minder dan hun eerste twee: de productie klinkt iets te plastisch en de houdbaarheid van de nummers is wat minder. Paint A Vulgar Picture is natuurlijk wel geweldig.

het bevat enkele kleppers zoals ''girlfriend in a coma'' en misschien wel iets minder dan hun twee vorogaande maar dat waren in mijn ogen ook klassiekers

Een hele mooie plaat dit, word per luisterbeurt beter met als hoogtepunten Stop Me If You Think You've Heard This One Before en Unhappy Birthday

4.5*

Ik heb ook lange tijd Strangeways here we come minder gevonden dan The Queen is dead en Meat is murder.

Maar het is ten onrechte, heb ik toch sinds enkele jaren maar bedacht. Geweldige, pakkende teksten, muziek van een constant hoog niveau waar TQID en MIM nog wel eens willen inzakken.

Het gitaarspel van Johnny Marr...........

Macaber, luguber, sarcastisch, de teksten van Morrissey zijn van een zeldzaam niveau, met titels als Death of a disco dancer, Girlfriend in a coma en Unhappy birthday. Geheel in lijn waarschijnlijk met de geestesgesteldheid van de band, die ophield te bestaan na Strangeways here we come.

Definitief opgeborgen achter slot en grendel.

Met Death of a discodancer heb ik ook gelijk mijn meest favoriete nummer van Strangeways here we come genoemd. Met een geweldige eindsolo, hoog in mij Smiths top 10 aller tijden.

dit origineel van "Stop Me" is egt veel beter als die versie van Mark Ronson.
Ik wist eerst niet eens dat het een cover was van Mark.

Wat slowchat over de beste zangers van Nederland verwijderd.

Girlfriend in a Coma vond ik altijd een zwaar overschat lied.
Maar Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me is echt geweldig.

En, heb je nog een eindcijfer voor deze onovertroffen cd?