Queensrÿche - Dedicated to Chaos (2011)

Mijn 1e bericht hier op deze site en helaas niet echt een positief verhaal voor een Queensryche fan.....

Ik heb het album al gehoord ( het is tenslotte al gelekt ) en ik kan mensen alleen maar aanbevelen eerst te luisteren voordat je dit album koopt ( wat ik voorlopig zeker niet zal doen! ).
Het is nl op zijn zachts gezegd inderdaad anders ....

Het is een popalbum geworden met af en toe een klein hard randje en wat voor mij in het begin de aantrekkingskracht van deze band is geweest ( nl het geweldige stemgeluid ) ontbreekt samen met goed gitaarwerk ( Michael Wilton ontbreekt dan ook bijna helemaal op dit album ; probleem 2 ! ) Ook de manier van zingen staat me steeds meer tegen ( zoals in bv At The Edge 1.22 - 1.25 trouwens wel een van de interessantere nummers
.
En het 3e probleem is dat van de 16 nummers er van slechts 6 de muziek van bandleden komt; er wordt veel te veel gebruik gemaakt van schrijvers van buitenaf ( zoals ook al bij OMC2 en American Soldier ) en dit keer niet zo sterk als op AS.

Er is een zeer verhelderend interview met Michael Wilton te vinden over hoe deze plaat tot stand is gekomen.....
Michael Wilton Interview: Dedicated to Chaos | GuitarInternational.com

Ik heb ze nog gezien tijdens de vorige tour en daar ook van genoten maar de komende tour ( als ze naar Europa komen buiten de festivals om ) sla ik dit keer maar over..

Ik wacht nog even met mijn stem totdat ik het album in goede kwaliteit heb gehoord maar ik verwacht geen cijfer boven de 2,5

Slechtste Queensryche-album ooit? Het zal niet veel schelen. Ik vrees dat ik de plaat zelfs nog wat minder vind dan Q2K en Tribe, die toch al niet best waren. De band weet wel weer, net als op ieder eerder album, heel anders te klinken dan op de voorgaande plaat, maar dat is dit keer zeker geen aanbeveling. De slome midtempo 'funky' rock weet slechts sporadisch te boeien (At The Edge, Hard Times en Drive). Het grootste gedeelte van de songs is flauw en futloos, zowel muzikaal als tekstueel. Het gitaarwerk, voor zover aanwezig, is erg simpel en de produktie is gortdroog. Helaas ook één van de langste albums in de geschiedenis van de band, althans, wanneer je de special edition luistert. Die versie geniet wel de voorkeur, anders mis je de beste song, Hard Times!

Heb uiteindelijk dat toch een stem geplaatst. Met een 4,5 komt deze plaat er toch goed vanaf hoewel ik van het begin toch wat twijfels gehad heb. Heb uiteindelijk maar besloten dat de bonustracks terecht niet op het "gewone" album staan, want m.n. Broken en Hard Times rekken het album zo op.

Vind het album stilistisch een kruising tussen Promised Land, HITNF en Q2k, met de nadruk op HITNF. Die vond ik geweldig en deze valt bij mij dus ook wel in de smaak. We lijken vooral te maken te hebben met een alternatieve rock/groove rock stijl met als ultieme concept het snelle leven van tegenwoordig. Dit komt overal terug: teksten over mobieltjes en internet-verslavingen; sms-taal in de songtitels (Luvnu); geen pauzes in de nummers en weinig rustpunten; en een hak op de tak structuur in het hele album. Dat laatste staat me soms nog wel eens tegen. Het lijkt geen samenhangend geheel te zijn. Het alternatieve begin wordt onderbroken met het spannende At the Edge, gaat weer vreemd met de trage bonusnummers Broken en Hard Times, daarna lekkere groove rock met Drive en het vage I Believe. AOR komt aanzetten bij Luvnu en daarna komt het hiphop-achtige Wot We Do. Gelukkig zjin de laatste paar nummers weer een beetje als het begin, in de stijl van HITNF, met Big Noize als vreemde nasmaak.

Maar toch werkt het. Na vele luisterbeurten is Dedicated to Chaos uitgegroeid tot wéér een solide post-Empire Queensrÿche plaat. Al deze verschillende stijlen zijn aan mekaar gerijgd met het zeer interessante concept van de hedendaagse maatschappij. Ik volg Tate & Co helemaal met hun nieuwe leus "Plug into the rhythm of the now..."

(Oorspronkelijk door mij geschreven voor Tasteless Enterprise )

Queensrÿche – Dedicated To Chaos: Not To Metal

Toen zanger Geoff Tate aangaf dat Queensrÿche op hun nieuwe album Dedicated To Chaos beïnvloed is door Lady Gaga vreesden fans van het eerste uur het ergste. Vernietigende recensies van Metalfan.nl en ZwareMetalen volgden. Op Internet werd het album door honderden internationale blogs en e-zines neergesabeld. De van oorsprong Amerikaanse metalband hield gedurende haar hele bestaan van experimenteren, maar in de algemene opinie was de band uit Seattle nu echt compleet doorgeslagen. Ook spreekt men over een commerciële knieval. Al deze berichten stemden mij erg somber: toen ik ook nog eens met videoclip van het nieuwe, Hip Hop/R&B-achtige nummer Wot We Do werd geconfronteerd, was de maat vol.

Na enkele weken stak mijn nieuwsgierigheid de kop op: ik wilde Dedicated To Chaos toch eens in zijn geheel luisteren en zelf een eindoordeel vellen. Was dit daadwerkelijk zo’n slecht album? Sinds het commerciële, maar zeer pakkende Empire uit 1990 bracht het progressieve Queensrÿche albums van wisselende kwaliteit uit. Het was onredelijk te verwachten dat de band ooit nog het kwaliteitspeil van Operation: Mindcrime (1988) zouden bereiken – één van de beste conceptalbums aller tijden – maar albums als het voorlaatste American Soldier waren wel heel mager. Is de nieuwe telg in de lange discografie van Queensrÿche het ultieme dieptepunt of wellicht een creatieve opleving, zoals de bandleden zelf beweren?

Toen ik Dedicated To Chaos voor het eerst opzette werd ik meteen gegrepen door het toepasselijk getitelde intronummer Get Started. Een optimistische pakkende rocker à la Rush’s Far Cry. Het daaropvolgende Hot Spot Junkie – met kritische tekst over de verslavende invloed van Internet en andere technologieën – is experimenteler van aard, maar tegelijkertijd ook catchy. Het psychedelische U2/Beatles-getinte Around The World is wat kort door de bocht, maar wel hitgevoelig. Het hypnotiserende Retail Therapy brengt ons terug naar de dagen van Empire en is misschien wel het beste Queensryche-nummer sinds Silent Lucidity. At The Edge heeft een nostalgische Operation: Mindcrime-achtige intro en Drive heeft een feel die doet denken aan het gothic-achtig Rage For Order-album uit 1986, doch allemaal in een modern jasje.

De bovenstaande nummers zijn behoorlijk pakkend en niet commerciëler dan de hits van Empire. Het klassieke Queensrÿche-geluid (de typerende solo’s zijn er nog steeds) wordt gecombineerd met alternatieve rock, een uitstekende mix die het ook goed doet in het 60s/Britpop-achtige The Lie en het groovende Luvnu. Het al eerder genoemde (op het eerste gehoor absurde) Wot We Do is geen slecht nummer, maar erg middelmatig. Dat geld ook voor I Believe, Hard Times en Big Noize, die de vaart en de consistentie uit het album halen.

Queensrÿche stond altijd bekend als ‘the thinking man’s metalband’. Dat de band nog steeds intelligent is laten ze met de teksten op dit album wel horen; metal is het echter niet meer. De band is dan ook nooit een echte heavymetalband geweest. Godzijdank niet! De band heeft zich nooit laten beperken door genres en zijn daardoor progressiever dan bijvoorbeeld een Dream Theater, die progressiviteit als een stijl zien in plaats van een mentaliteit. Op Dedicated To Chaos experimenteert Queensrÿche het meest sinds Rage For Order. De aanpak werkt, getuige de vele pakkende en originele nummers. Gezien de uitstekende geluidskwaliteit had de band een goede producer in handen; deze had echter wel een viertal matige nummers weg mogen laten. Had hij dat gedaan, dan had de band een ijzersterke come-back gemaakt.

De grote kritiek uit de metal-community op Queensrÿche is onterecht: de band heeft weer een zeer origineel, creatief en degelijk album afgeleverd. Het is duidelijk dat er geprobeerd wordt een groter publiek aan te spreken. Helaas – hetzelfde geld ook voor een band als Anathema – krijgt een band als Queensrÿche geen voet aan wal buiten de traditionele metal-kanalen. Met dit album gooien ze hun reputatie in de waagschaal. Maar uiteindelijk is dit album voor de doorgewinterde open-minded muziekliefhebber wel een must. (Eru)

8.0 (met groeipotentieel!)

Veel verschillende reacties op het nieuwe album van Queensryche (Dedicated to Chaos) en inmiddels heb ik dit album een keer of 5 gehoord en ik ben er nog niet helemaal uit.
De eerste dat ik het album hoorde, heb ik bij het 5e nummer mijn poging gestaakt en het gebeurt niet vaak dat ik niet in één ruk door een album afluister. Dedicated to Chaos staat nu wel in dat dubieuze rijtje van albums……

Uiteindelijk kwam het toch nog goed op dat vlak. Na het lezen van het interview in de Aardschok heb ik dit album ook maar eens via een koptelefoon geluisterd, in de auto en via mijn Ipod (nummers via de pc omgezet etc.). Dat klinkt wel anders dan via je vertrouwde high-tech stereo-installatie maar dat is bij alle albums eigenlijk wel zo. Dat anders niet noodzakelijk beter is, bewijst Dedicated to Chaos voor mij wel heel duidelijk. Met een koptelefoon klinkt het zeker niet slecht maar het verandert de nummers niet zodanig dat ik nu eens zoiets heb van “wauwwwwww, what the ****!!!!”. Nee, dat niet. Met koptelefoon is het wel anders dus ook wel een aanrader.

Mij vallen wel wat zaken op. Zo is daar het gitaargeweld! Nou, meer het ontbreken van dat geweld aangezien ik toch bespeur dat sowieso in de mix de gitaarsound wat op de achtergrond is komen te liggen en dat er ook niet echt een flinke gitaarsound aanwezig is. Het klinkt wat naar popmuziek hier en daar en dat is wennen. Als Tate verklaart dat hij is geïnspireerd door Lady GaGa, dan kan je stellen dat het een gedurfde uitspraak is.

Ik ben een groot liefhebber van Queensryche: zowel tekstueel als muzikaal. Muzikaal is het bij ieder album toch weer net even anders en nooit meer van hetzelfde. Tekstueel is het altijd scherp, actueel, maatschappelijk betrokken etc. Het creatieve hoogtepunt op deze twee vlakken (tekstueel en muzikaal) ligt naar mijn idee bij de albums “Operation Mindcrime” en “Empire”. Bovendien klinken deze twee albums behoorlijk tijdloos; qua productie en songs. Als ik daar bijvoorbeeld een album als “Rage for Order” naast leg dan klinkt deze overduidelijk heel erg begin jaren tachtig. Niet in de laatste plaats door de enorme hoge vocale uithalen op de nummers (dat kwam in die tijd wel vaker voor). Dat is zeker geen probleem maar wel een constatering.
De albums na Empire passen juist weer goed in het tijdsbeeld van de betreffende periode waarin die albums uitkwamen en dat is nog steeds wel zo vind ik. “American Soldier” is daar ook een goed voorbeeld van: het geluid van die “tijd” en dat moment maar toch wel als Queensryche herkenbaar denk ik.

En dan is er nog de discussie over de stem van Geoff Tate. In 30 jaar tijd verandert een stem wel denk ik en Tate is ook niet meer de jongste. Toch klinkt hij wel fris op dit album en het zijn niet meer de gigantische hoge uithalen zoals op de eerste paar albums, het klinkt vocaal zeker nog wel overtuigend. Ook live knalt het er allemaal lekker uit. Muzikaal is het op Dedicated to Chaos toch wat minder.
Als je de metafoor gebruikt dat alle albums toch een soort familie zijn van elkaar en dat met de tijd er steeds meer broers/zussen komen en kleinkinderen om dan vervolgens steeds wat meer afstand te nemen van de roots (stukje ontwikkeling), dan is Dedicated to Chaos een soort van buitenechtelijk kind. Je noemt het wel Queensryche en daar stopt het dan ook wel. Het heeft niets meer met het voorgaande werk te maken; het is een op zichzelf staand album geworden in de tijdsgeest van nu.

Ik vind het moeilijk om echt te kunnen oordelen over een album van een band die je toch goed vindt, terwijl het album toch heel anders is dan wat je gewend bent of wat je smaak is. Je kan heel simpel zeggen: ik vind het niks dus 1 of 2 sterren maar dat is ook niet helemaal fair. Ik beoordeel een album graag in de context van het voorgaande werk maar laat zeker ook meewegen wat het album op zichzelf is. En op zichzelf is Dedicated to Chaos denk ik ook niet zo goed. Beetje van alles qua stijlen en zoals de Engelsen dat zo leuk zeggen “mediocre”; middelmatig dus. Het is na een aantal luisterbeurten ook gewoon niet "mijn ding".

Voor nu: 2,5 sterren.

Nou, die lichte terugkeer naar de oude sound op American Soldier was eenmalig, want dit heeft werkelijk helemaal niets met het Queensrÿche van weleer te maken. Around The World is ook meteen een lied dat ik echt hartstochtelijk haat. Wot We Do krijgt dezelfde opvatting van me, wat een walgelijk slechte meuk. Slechts op I Take You en The Lie krijg ik een beetje nog wat van Wilton's kwaliteiten te horen, maar verder is het experimentele pop/rock die in ieder geval nog best progressief genoemd mag worden. Het is echter niet mijn soort experiment. De teksten raken me niet en Tate's pseudo-hippe delivery ergert me alleen maar. Op zijn best levert het licht interessante composities op (Big Noize), maar op zijn slechtst is het baltergend slecht. Een stapje boven Tribe omdat er iets van een visie in zit (niet mijn visie), maar verder absoluut niet mijn ding.

Tussenstand:
1. Operation: Mindcrime
2. Rage For Order
3. Queensrÿche (ep)
4. The Warning
5. Empire
6. Q2K
7. Promised Land
8. American Soldier
9. Operation: Mindcrime II
10. Hear In The Now Frontier
11. Dedicated To Chaos
12. Tribe

Het laatste album voor de split. Het lage gemiddelde wekte mijn nieuwsgierig. Vaak gaan bands duidelijk over de schreef, maar hier hoor ik het eigenlijk niet. Er is weinig metal aanwezig en dat deert niet. Queensryche zoekt vaak het experiment op en doet dat vaak best leuk met leuke ritmes, goede sfeer of spelen met wereldmuziek. Toch is er altijd wel weer iets wat afbreuk doet aan de muziek en over het algemeen is dat Geoff Tate. Daar waar zijn teksten goed te volgen zijn, zijn deze erg slecht en anders zijn het wel de vervelende zangmaniertjes die je het gevoel blijven geven dat dit album het gewoon niet is. Soms is het wel goed, maar over de gehele linie: meh.


Tussenstand:
1. Operation: Mindcrime
2. Rage For Order
3. Queensryche EP
4. Empire
5. The Warning
6. Heart In The Now Frontier
7. Q2K
8. Dedicated To Chaos
9. American Soldier
10. Promised Land
11. Operation: Mindcrime II
12. Tribe