The Doors - The Doors (1967)

Impact, icoon/spreekbuis van een tijdperk, nog altijd wereldberoemd.

Ik zou beiden geen spreekbuis van een tijdperk noemen, ben het eigenlijk wel met Orbit eens. Twee grote invloedrijke rockbands waarvan de zanger op zijn 27ste doodging en het later goed deed op de t-shirts, het is wel een flinke parallel. Maar verder toch compleet verschillende figuren.

Als alle nummers het niveau hadden van Light My Fire, The Crystal Ship en The End zou het zonder twijfel op nummer 1 van mijn top 10 zijn.

Maar?

YouTube - THE DOORS "Light My Fire" on The Ed Sullivan Show

Blijft prachtig, dat lachje van Robby Krieger.

Wat zijn die uithalen van Jim Morrison heerlijk om te horen en ook de kenmerkende drums bevallen mij goed. Desondanks moet ik helaas concluderen dat dit legendarische album van The Doors iets te wisselvallig is voor mij. Met name de korte nummers op het tweede deel van het album zijn mij iets te gezapig. Natuurlijk is The End nog steeds een wervelend slotstuk en ook Light My Fire en Break on Through blijven geniale nummers, maar verder kan ik helaas niet meer dan een ruime voldoende kwijt. Zo zijn Back Door Man en het zelfs wat vervelend klinkende Alabama Song niet echt mijn ding.

Grappig dat je in je laatste zin precies de twee covers noemt.

hoewel ik 20 ben en leef in een tijd met de wijze idolen zoals oa. flo-rida en pitbull die vuige intigrerende teksten uit hun mouw schudden, en gewoon over de lucht worden uitgezonden om het kwartier,

kan ik me wel enigszins voorstellen dat vroeger rond de oorsprong van de popmuziek, wat al opstandig was, toen er een nieuw bandje genaamd the doors op kwam dagen met dit krankzinnige album, er veel mensen een inzinking kregen.

ik hoor in ieder geval bij de groep aanhangers die het fascinerende muziek vind, vanaf de eerste noot die ik van the doors hoorde, moest ik verder luisteren. Het was The End wat ik met shuffle tegenkwam bij een vriend, en ik kende het al ergens van (vast uit een film, het zou het einde kunnen zijn geweest? ), heel apart en lang, waarom wist ik niet maar de 10 minuten wou ik gewoon afluisteren. Ik had nog nooit zoiets gehoord, thuis was ik gelijk begonnen met het opzuigen van hun discografie en alle informatie dat ik tegenkwam.
Inmiddels ben ik meer dan fan. en aangezien het nieuws wat ik vandaag las, vond ik het tijd om ze weer even in leven te blazen, met een kleine ode.
je kan er namelijk niet omheen dat dit een bijzondere band was, of je het nou takkenherrie vindt of het zo'n beetje al je snaren raakt en omgooit

niet alleen de doordringende poëzie in een croon of kreet van jim morrison was dat wat het maakte,
ook de hypnotizerende snaren die robbie krieger uitgekiend pickt (hij is zwaar onderschat)
Vooral de sferen en melodiën uit de psychedelic magic fingers van ray manzerek, (die bv wel eens alsof het niets was met zijn ene hand het orgel, en met de andere bas speelde) zijn eeuwig herkenbaar en voegen echt wat toe
alles wordt met elkaar verbonden door strakke, soms zelfs een beetje jazzy drums, die op sommige momenten wel bijna té snel lijken te gaan wat leidt tot een opwekkend geheel. soms blijft het bij precieze begeleiding, maar drumrolls tussendoor kan john densmore niet laten. gelukkig (je hoort het in bijna elk nummer)

het mooie en bijzondere aan de muziek vind ik nou dat alle muziekanten hun eigen melodieën spelen; je zou het los van elkaar kunnen trekken en dan konden het verschillende nummers zijn. maar als geheel klinkt het compleet, je hoort dat ze elkaar perfect aanvoelden. dat kan alleen met een échte band. nee niet alleen the lizard king maar ieder bandlid had een stempel op de muziek. natuurlijk kon niemand anders dan hij het gezicht van de band zijn, en terecht. over deze losgeslagen meester van een frontman zijn zat boeken geschreven.
jammer dat het na zo'n korte tijd zo moest aflopen (al zat het er ook wel een keer aan te komen).
ik zou ze wel als bejaarden willen zien spelen, zie het al voor me morrison met een baard, schorre stem en een rollator:
"You gotta each you puna
Each ya bop a luba
Each yall bump a kechonk
Ease sum konk
Ya, ride

Ashen lady, Ashen lady
Give up your vows, give up your vows
Save our city, save our city
Right now..... uche uche"


kort maar krachtig zal ik het maar noemen, het moet het wel een zieke impact hebben gehad.
6 topalbums in 4 jaar tijd en obsessieve fans toenemend tot de dag van vandaag, maakt het nog meer bijzonder. een favoriet album kiezen bv. is voor dit volk een marteling.

The Doors was meer dan muziek. en dat is het nogsteeds. A Higher Level. en dat zal nooit meer worden geëvenaard; want deze unieke artiesten die elkaar op die manier met zo'n stijl aanvulden, bestaat nergens anders.
Daarom heeft deze band terecht een speciale plek verdient in de muziekgeschiedenis, en in mij, als luisteraar en bewonderaar van alle muziek dat ik heb gehoord.


Oh en de westerse wereld vol met alle hokjesdenkers en bekrompelingen zouden verplicht moesten worden een album van deze band te luisteren om de zoveel tijd.
en als ze er niets van horen of begrijpen, dan geven we ze gewoon een paar toverstokken om ondertussen aan te hijsen.


RIP Ray Manzerek
gisteren overleden voor wie het nog niet wist, aan een pestziekte.
- heeft jim wel weer een maat om mee te jammen



moest even. en nu ga ik pitten.

Apocalypse Now begint er mee ......

Dit is het eerste album wat ik zojuist beluisterd heb van The Doors. Ik heb ook nog nooit een verzamelalbum van ze gedraaid, maar toch ken ik hier al een hoop nummers van. Echt vreemd

Erg goed album. Nummers 6, 11 maar vooral 1 zijn geweldige nummers.

Morgen het 2e album maar eens een beurt geven

En eindigt er ook mee.

Net de in 1999 geremasterde versie gekocht. Bijzonder vervreemdende ervaring om na 35 jaar opeens "She gets high… she gets high" te horen.

In plaats van........ wat psies ?

Nou ja, Morrison bedoelde natuurlijk wel "She gets high", maar dat laatste woordje mocht toen nog niet, dus zingt hij op de oorspronkelijke versie van Break on through na "Everybody loves my baby" dan maar vier keer "She gets ––". (Op Absolutely live hoor je hem uiteindelijk wèl "She gets high... high..." zingen.) En die gekuiste versie ben ik zó gewend...

Ah ! Ja, dat zou mij ook gelijk in het oor springen. Danks !

Ik ken het. Ik heb eerst ook altijd naar de gekuiste versie geluisterd, ik ben er nog steeds niet aan gewend. In mijn hoofd hoor ik nog steeds altijd 'she gets ...' zonder 'high' erachter.

Geweldige zang en muzikanten. Origineel geluid. Beste songteksten ooit. Geweldige songs. Met Morrison een uitzinnig charisma. Larry Knechtel speelt bass op 5 nummers. Eén van de beste debuten ooit.

Zo'n tien jaar geleden was dit album mijn eerste kennismaking met The Doors. Destijds was het grootste deel van het album voor mij vooral vulling, wachten op Light my Fire en The End. Raar dat ik toen de kwaliteit in veel van de andere nummers toen niet hoorde.

Het album opent erg sterk met Break on Through, dat meteen de belangrijkste ingredienten van dit album, van The Doors in het algemeen, laat horen: Jim Morrison's kenmerkende stem, het orgel van Ray Manzarek en intrigerende teksten, bijna gedichten, die zichzelf niet verklaren.
Vergeleken met Break on Through zijn Soul Kitchen en The Crystal Ship nog een beetje beter. Dat laatste nummer is wonderschoon in z'n ingetogenheid.
Alabama Song doet me denken aan een paar vrienden die in het midden van de nacht, of eigenlijk vroeg op de ochtend stomdronken uit de kroeg geschopt worden: sluitingstijd. Daarna, arm in arm door de straten zwalkend, wanhopig op zoek naar een andere kroeg, die nog wel open is (de Blauwe Engel is uiteraard nog open!). Niet verrassend klinkt dit nummer, als een musicalcover uit het Interbellum, anders dan de rest van het album. Toch brengen The Doors het hier alsof ze het zelf geschreven zouden hebben.
Bij het begin van Light my Fire bekruipt me altijd een gevoel van 'oh nee, niet weer dát nummer'. Als Manzarek eenmaal losgaat, blijkt het toch altijd weer een topnummer te zijn.
Na Back Door Man komen er een aantal nummers die me wat minder aanspreken, waarna dit album op majestueuze wijze wordt afgesloten met The End. Een nummer van elf minuten dat over de hele lengte blijft boeien, dat om je heen blijft slingeren om daarna, tijdens het gesproken deel, genadeloos toe te slaan. Daarbij is het een nummer dat me toch altijd een wat gek gevoel gaf als ik het nummer luisterde in bijzijn van mijn ouders.

Van de albums van the Doors, die met Morrison althans aangezien ik die andere twee niet ken, vind ik dit de energiekste en een van de meest consistente, zowel qua sfeer als qua niveau.

4.0*

Ik lees hierboven al iets over de censuur. Kan iemand mij vertellen welke specifieke uitgaven ik moet hebben op vinyl en/of cassette om de Break On Through (To The Other Side) en The End te horen zonder dat op 'gevoelige' momenten de volumeknop naar beneden wordt gedraaid? Dat Fuck, fuck, fuck, yeah... come on baby, FUCK me baby... hoor je in laatstgenoemde ook maar heel zachtjes op de ouwere uitgaven. En de nieuwe 'originele' stereo- en mono mixes op vinyl bevatten tevens de gekuiste versies.

The End, hands down

Pas een week geleden eindelijk besloten om een album van The Doors te gaan beluisteren en ik vraag me nu af waarom ik dat niet eerder heb gedaan zeg. Want wat een geweldig album is dit nu al voor mij na een paar luisterbeurten. Het album opent al geweldig met Break on Through (To the Other Side) waarin de zang van Morrison echt fantastisch is. Volgend geweldig nummer is The Crystal Ship, een mooi rustiger nummer vergeleken met de rest. Light My Fire kende ik al wel voor deze plaat (net als The End), maar het blijft fantastisch vooral in het haast jam achtige stuk midden in het nummer. Dan volgen er nog een aantal top nummers tot de gewoon epische afsluiter The End, over dat nummer is denk ik al genoeg gezegd dus dit zegt genoeg denk ik, . De kans is best groot dat deze plaat nog zal uitgroeien naar 5*, voor nu 4,5*.

Ondanks het korte bestaan van The Doors heeft de band een ongelooflijke impact gehad in de ontwikkeling van verschillende muziekstijlen. Het kenmerkende geluid en de poëtische teksten gaven een betekenis aan de nummers die uit zijn gegroeid tot klassiekers. Met het debuut dat in 1967 verscheen heeft de band zich gelijk op de kaart gezet door de vele miljoenen exemplaren die ervan over de toonbank gingen. In 1971 kwam er abrupt een einde aan het succes met de dood van de toen pas 27-jarige leadzanger Jim Morrison.

Al vanaf het opkomende begin van Break on Through horen we de bekende tonen van de Vox Continental, het elektrische orgel bespeeld door Ray Manzarek. Een opbouw die Jim precies juist weet te bezingen met zijn stemgeluid. Er wordt een weg gebaand naar de andere kant, de muur wordt kapot gemaakt en doorbroken. Een kort maar krachtig begin naar Soul Kitchen, de drums geven de ondersteuning in de coupletten en het orgel geeft de versnelling een extra impuls. De mix van verschillende muziekstijlen maakt het een krachtig nummer.

“Let me sleep all night in your soul kitchen
Warm my mind near your gentle stove
Turn me out and I’ll wander baby
Stumblin’ in the neon groves”

The Chrystal Ship is pure poëzie, rustig en kalm maar wonderschoon gezongen door Jim. De korte duur van het nummer doet niks aan de kwaliteit af want de teksten gaan zo naar binnen en laten je meesleuren in diepe stem van Morrison. In Twentienth Century Fox horen we opnieuw de bekende klanken van het Vox orgel met een geweldig drumritme. De opbouw is kenmerkend en eindigt met de bijna schreeuwende tonen van Jim. Daarna wordt de weg gevraagd naar de volgende Whiskey Bar in de Alabama Song, een nummer dat wordt gedragen door een kermisdeuntje. Een riedeltje dat zich telkens herhaald waarbij het aanvoelt of je halfdronken van kroeg naar kroeg loopt om je even helemaal vol te tanken. Prachtig bezongen door Jim die je in zijn toch langs de verschillende barretjes meevoert op een blues ritme. Dan horen we de wereldbekende opening van Light My Fire, het orgel doet zijn werk en Jim brengt de sterke teksten naar voren, want wie zingt er nou over de liefde die een brandstapel vormt. Het muzikale gedeelte vormt een waar hoogtepunt van het album, de drums en het orgel die perfect op elkaar inspelen en de gitaar die zich er later bijvoegt. Sfeervol met versnellingen en dan weer de rustige tonen van het Vox orgel. De drums blijven het ritme aangeven en er wordt op los gejamd. Manzarek voelt alles perfect aan en ondanks dat het nummer vaak ten gehore wordt gebracht kan het mij geen moment vervelen. Na bijna 6 minuten vangt het bekende riedeltje weer aan en kan Jim doorgaan met zijn optreden.

“The time to hesitate is through
No time to wallow in the mire
Try now we can only lose
And our love become a funeral pyre
Come on baby, light my fire
Come on baby, light my fire
Try to set the night on fire, yeah”

Back Door Man begint met een vast ritme waar de orgelklanken omgevormd worden en de teksten van Jim precies goed aansluiten. De elektrische gitaar komt hier iets meer in naar voren en Robby Krieger geeft er een prachtige draai aan. I Looked at You komt even kort tussen doorzetten niet echt opvallend maar wel passend op het album. End of the Night zet een hele andere sfeer neer, in de duisternis voel je de donkere kant van het leven. Struinend door de donkere steegjes waarbij je de maan langzaam tevoorschijn ziet komen. Take It as It Comes voelt een stuk vrolijker en zonniger aan en gaat voort op een baslijntje van het keyboard. En dan komt het einde als een klap binnen met overweldigende The End, een nummer dat is geschreven met een ongelooflijk sterke tekst. De duisternis wordt weer ingezet door de opkomende klanken waarbij de percussie het ritme aangeeft. In tijde van oorlog dendert het nummer over je heen en weet je niet meer waar je alles moet plaatsen. De tempoversnellingen, de drums die erin knallen en het steeds weer herhalende einde die Jim brengt op een verhalende wijze.

“Driver, where you taken’ us
The killer awoke before dawn, he put his boots on
He took a face from the ancient gallery
And he walked on down the hall
He went into the room where his sister lived, and…then he
Paid a visit to his brother, and then he
He walked on down the hall, and
And he came to a door…and he looked inside
Father, yes son, I want to kill you
Mother…I want to…WAAAAAA”

The Doors hebben een debuut neergezet waar iedere band alleen maar van durft te dromen. De sterk uitgedachte teksten bezongen door Jim Morrison, de muzikale afwisselingen die de sfeer precies juist neerzetten. Het album staat vol met muziekstijlen die zowel het orgel als de drums voortstuwen in drie kwartier pure genialiteit. Na elke luisterbeurt zul je de nummers meer gaan waarderen en de complexiteit ervan in gaan zien. Een album dat zijn sporen heeft nagelaten in de muziekgeschiedenis.

5*

Afkomstig van Platendraaier

Mooi geschreven Hugo!

Stem met een halfje verhoogd naar 4,5, omdat het eigenlijk wel karig is om een 4.0 te geven voor dit meesterwerk (4,5 is voor mij meesterwerk, 5 favoriet). Er staan niks als goede nummers op en tussen 'Light my fire' en 'The End', zijn er ook juweeltjes als 'Break on trough', 'The Crystal ship', 'Back door man' en 'End of the night' te vinden. 'The Alabama Song' is dan wel het minst goede nummer, maar o.k., zoiets heeft elk album wel (toch nog een goed nummer trouwens). Ik heb trouwens nauwelijks platen gezien met zo'n extreem hoog gemiddelde.

Pink Floyd - Wish You Were Here (1975)

Nog zo'n voorbeeld.
Knap om met zoveel stemmen een hoog gemiddelde aan te houden.
Alle The Doors albums met Jim scoren behoorlijk hoog.

Dat was nou psies het nummer wat bij Jac Holzmann de doorslag gaf om ze een ketrakt aan te bieden.

Wish you were here, ja die ken ik ook. Staat bovenaan in mijn Top 10. Ik heb 13 albums van Pink , van The Doors 3.

Ik bedoel Pink Floyd.

Gewoon beide zeer goede albums, al vind ik Dark Side of the Moon zelfs beter.
en het tweede album van The Doors waarschijnlijk ook beter dan hun debuut