Coldplay - X&Y (2005)

Dat bedoelt hij toch niet... Waar hij op duidt, is dat het album meerdere luisterbeurten nodig heeft. Daar heeft Koston wel gelijk in.

Maar... "Clocks" is beter dan "Speed of sound". "The scientist" is beter dan "What if". "Politik" is een stuk beter dan "Square one" en "Amsterdam" is iets beter dan "Twisted logic". Ik moet helaas concluderen dat ik "AROBTTH" ook een tikkie beter vind dan "X&Y".
Ook heb ik een voorkeur voor "Parachutes" boven deze.
Dat wil niet zeggen dat ik dit een geweldige plaat vind...

Het begin wel, verder vond ik meer New Order in ''White Shadows''': gelijkenis in het drumwerk/drive van de coupletten plus manier van zingen voor een deel en het refrein. ''Talk'' vind ik ook nog meer New Order. Daarover zei je:
Luister het nummer ''Computer Love'' van Kraftwerk maar eens (van Computer World), dan weet je het door de eerste seconden direct

Overigens hebben deze hoorbare invloeden helemaal niks negatiefs. Coldplay kan wel degelijk eigen nummers creeëren op dit album. Dat ik het wat populair (op een negatieve manier) geproduceerd vind, plus de teksten, verpest het vooral voor mij. Ik ga niet meer mee als het zo wordt gebracht. Ik kan er verder goed inkomen dat mensen dit album adoreren, er zit door het hele album heen weer een vanoudse lading potentiële emotionele meeslependheid Ditmaal oneffectief overgebracht op mij.

Dat toontje staat wel in z'n bericht, "ooit kinders, zullen jullie ook ontdekken hoe goed dit album is". Kan ik vooral niet tegen bij een album als dit dat zo duidelijk ZO veel minder is dan eerder werk.

Komt op mij allemaal nog al over als mensen die het album erg graag goed WILLEN vinden, maar goed laten we het maar op smaak houden

Haha, ik denk dat het vooral smaak is. Het is misschien anders dan eerder werk. Het is dus ander werk en dit bevalt jou gewoon iets minder dan anderen... (snap je het nog?).

Kijk, dit is een goede manier om te zeggen dat je een album niet waardeert. Ik heb ditzelfde wel met enkele nummers (vind het echter niet zo storend dat het de CD voor mij 'verpest'), maar nummers als "White Shadows" en "A Message" zorgen dat ik het toch een mooi album blijf vinden. Verlaag wel m'n stem van 4,5 naar 4*

Ik vrees dat het me dan alleen nog maar meer tegen gaat staan... Ik maak wel mijn eigen Coldplay compilatie. Dan hoef ik nooit meer naar bv. het titelnummer te luisteren.



Eigenlijk ontbreekt alleen de bas.



Ah, geen wonder dat ik het niet herkende, ik ken heel dat nummer niet. Ik ken van dat album alleen Pocket Calculator en dat vind ik niet zo geweldig. Daarom ben ik nooit achter dat album aangegaan.



Dat herken ik wel. Ik heb de teksten voor het grootste gedeelte genegeerd, omdat ze voor mij nogal afbreuk doen aan de muziek.

Beste nummers vind ik: Square One, Fix You, Talk, Speed of Sound, The Hardest Part en Twisted Logic. De rest is allemaal wat minder. Daarom vind ik dit album minder goed dan Parachutes en Arobtth. Op die albums vind ik vrijwel ieder nummer heel goed. Toch is dit album in zijn geheel nog wel 4 sterren waard. Het blijft een mooie Coldplay-sound.

square one is zeker een van de beter liedjes op de cd

Tis vrij simpel te definieren als het eerste album een 9 was, is de tweede een 8 en is dit dus een 7!!!

Het verrast me werkelijk nergens, maar is lekker toegankelijk en makkelijk te luisteren.
Maar had er wat meer van verwacht, had wat gewaagder gemogen, dit is echt muzikaal te licht!!!

Ik vind het meer 8-9-7,5 ofzo, vind AROBTTH de beste, en vind ook parachutes wel beter dan deze. Vind hiervan "The Hardest Part" het minste nummer en "White Shadows" het beste.

Recensie Parool:

In de vele Coldplay-interviews van de afgelopen weken kwam het telkens terug: het verhaal dat de koers van EMI-aandelen gekelderd was toen de band aankondigde dat het nieuwe album later zou verschijnen dan gepland. Of de anekdote op waarheid berust doet eigenlijk niet ter zake. De gedachte dat gekrijtstreepte zakentijgers in blinde paniek aandelen verkopen omdat vier schuchtere Britse jongens met artistieke constipatie kampen, is hoe dan ook hartverwarmend.
Het toont bovendien aan welke status Coldplay heeft verworven. De rockband behoort tot de populairste op aarde. Hun voorgaande albums - Parachutes en A Rush Of Blood To The Head - zijn vele miljoenen keren over de toonbank gegaan, optreden doen ze alleen nog in stadions. Coldplay zou de groep zijn die U2 als Grootste Band op Aarde van de troon kan stoten. Voormalige kroonprinsen als
Oasis en Radiohead zijn allang een gepasseerd station, het volgende is wereldheerschappij.
Het aardige is dat zanger Chris Martin en de zijnen nooit de indruk hebben gewekt dat ze uit waren op een dergelijk monumentaal succes. De aantrekkingskracht van het viertal schuilt dan ook in hun aaibare gewone-jongens-uitstraling en hun vermogen melancholieke popsongs te schrijven die nooit echt pijn doen, maar steevast een aangenaam soort weemoed veroorzaken. Clocks, hun grootste hit tot nu toe, voldeed perfect aan dat criterium: het dragende pianothema was nét niet sentimenteel, de ijle zang nét niet irritant en de stuwende begeleiding nét niet heftig. Het liedje was een lieve allemansvriend, waaraan niemand aanstoot kon nemen. Via duizenden radiostations kabbelde Clocks het collectief bewustzijn binnen, om daar tot het einde der dagen kalmpjes door te blijven klotsen.
Coldplay kleeft het 'nét niet' echter aan als een stukje kauwgom onder de schoenzool. Hoe lang blijft een band goed die van nature niet in staat lijkt de artistieke controverse op te zoeken? Radiohead begaf zich op het toppunt van zijn succes in het experimentele avontuur van Kid A, en zelfs het grote voorbeeld U2 heeft af en toe de eigen muzikale grenzen afgetast. De resultaten waren niet altijd even bemoedigend, maar met dergelijke experimenten wordt wel het eigen potentieel geïnventariseerd.
Dat lijkt Coldplay niet gegeven. Want hoewel X&Y zonder enige twijfel buitengewoon goed verkoopt, valt voor popliefhebbers weinig te genieten. De plaat wordt vooral gekenmerkt door de ambitie Bono en de mannen op hun eigen terrein te verslaan. Dat is in eerste instantie te wijten aan de productie, die op X&Y kathedrale vormen heeft aangenomen en uitsluitend wil overdonderen. Hier is een band aan het werk die smacht naar de emotionele grandeur van The Unforgettable Fire, maar uiteindelijk vastloopt in vervelende bombast. Square One, het openingsnummer, is bijvoorbeeld één groot, schaamteloos stijlcitaat, waarin je, op de momenten dat Martin even niet zingt, in gedachten Bono met een wapperende witte vlag over het podium ziet rennen.
En Elton John zou ook eens contact op moeten nemen met de firma EMI, want het intro van de episch bedoelde ballad What If lijkt wel érg veel op zijn Sorry Seems To Be The Hardest Word.
Maar epigonisme (of jatwerk) is niet het grootste euvel van deze plaat. Zo is de dynamiek, zowel in de opbouw van de plaat als de liedjes zelf, ergerlijk voorspelbaar. De geoefende luisteraar kan telkens opnieuw aftellen naar de crescendo's en rustpunten die zich - drie, twee, één en húp, daar gaan we weer - aandienen met de onvermijdelijkheid van een goed geoliede wekker. Verder zijn vrijwel alle songs dichtgesmeerd met een verstikkende pasta van synthesizer- en orgelpartijen, waardoor de hele plaat een kitscherig patina krijgt.
En dan Chris Martin. Was zijn ijle, breekbare falset op eerder werk nog effectief te noemen, op X&Y begint het langzamerhand pijnlijk op zeuren te lijken. Met de ernst van een vijftienjarige dagboekpoëet etaleert hij op de plaat een koket soort weltschmerz die gaandeweg steeds meer irritatie opwekt. Halverwege het album krijg je de onbedwingbare behoefte hem flink door elkaar te schudden en hem toe te schreeuwen: ''Kom op Chris, je bent getrouwd met Gwyneth Paltrow, je bent vader van een ongetwijfeld zeer lief baby'tje en op de gezamenlijke spaarrekening staat voldoende om de staatsschuld van een middelgroot Afrikaans land af te lossen. Als er iemand is die géén reden heeft voor jengelend zelfbeklag, dan ben jij het. Snap out of it!''
In zekere zin zou je dat een vooruitgang kunnen noemen - het van nature zo behaagzieke Coldplay dat irritatie oproept in plaats van onverschilligheid - maar dat neemt niet weg dat X&Y een draak van een plaat is. U2 hoeft zich voorlopig geen zorgen te maken.

Mooie recensie. Ben het er grotendeels mee eens.

De recensie in het NRC ben ik alweer vergeten, maar deze slaat voor mij de spijker op zijn kop, alhoewel ik sommige liedjes toch nog wel mooi vond. Vooral deze stukjes:



Dat bedoelde ik met de kerkorgels.



Zeker in het eerste deel van het album had ik hier last van. Een enigszins stevig intro, dan gas terug en een paar minuten rustig aan en dan zwelt het geluid als vanzelf meer en meer aan.



_o_

Wie was de recensent?

had dit album niet X&Why moeten heten...het begint nml zo goed..met als uber hoogtepunt voor mij fix you..maar daarna zakt het echt als een kaartenhuis in...Chris Martin heeft in een intervieuw gezegd dat ze van geen enkel nummer spijt hebben maar dat kan ik me toch niet egt voorstellen bij het horen van nummers als 'low en twisted logic'.. erg jammer hoewel ik swallowed by the sea nog wel erg gaaf vind! verdere topnummers: white shaddows en talk!!

Toch raar dat je een album in je top10 zet dat "als een kaartenhuis in elkaar zakt"

Slechte recensie. Zo'n recensie van: laten we eerst even iets positiefs zeggen om ze daarna even helemaal de grond in te boren. What if lijkt op Sorry seems to be the hardest word???? op deze manier kan ik nog wel honderd vergelijkingen trekken!!!

Slechte recensie of niet (ik vind het zelf trouwens een bijzonder ambachtelijk stuk), voorlopig heb ik nog geen positieve recensies vanuit de officiele muziekpers kunnen spotten. Oor, Rolling Stone en Parool waren weinig enthousiast. Nu ook Herman niet al te enthousiast is en dit daarbij goed weet te beargumenteren, geloof ik dat ik deze Coldplay toch maar links laat liggen. Juichende fans ten spijt.

Haha, precies. "What if" deed me eigenlijk aan niets van "Sorry s...." denken. Slechte vergelijking dus...

Het blijft echter een kwestie van smaak. Ik denk niet dat U2 nu bang moet worden voor Coldplay. Dat zijn ze niet en hoeven ze (voorlopig) ook niet te zijn. Maar daar gaat het ook niet om. Het gaat over de cd. Als het gaat over de cd, dan verteld mijn smaak dat ie lekker is.

Ik denk dat het U2 weinig boeit of mensen coldplay iets beter vinden of niet.

Wat een f*cking klote gezeik allemaal zeg. Ongelooflijk!!! Wat kunnen mensen zich toch druk maken om een album. Kom op zeg, de een vindt X&Y wel goed en de ander vindt het minder. Maar al die vergelijkingen met andere bands. Zeer triest. Denken jullie nou werkelijk dat U2 en Coldplay op 2 juli elkaar aanspreken op het feit dat X&Y beter verkoopt dan het album van U2!! Echt niet hoor. De bands maken allebei totaal andere muziek. Coldplay heeft muziek gemaakt die ze zelf mooi vonden en hopen zo de fans te bereiken. De een vindt die muziek wel wat en de ander dus minder. Het belangrijkste voor Coldplay is dat ze plezier hebben in het maken van hun muziek en dat ze voldoening hebben na het maken van een nieuw album. En dat hebben ze!! Anders hadden ze het niet uitgebracht.

Eeeeeh, Chris Martin zelf begint in ieder interview over U2 en dat hij de grootste band ter wereld wil worden.

Ik vind de recensie wel goed, omdat er goed beargumenteerd wordt wat er mis is met de plaat in de oren van de recensent. Er komen een aantal duidelijke punten naar voren en die worden helder omschreven. Of je het er mee eens bent, is een tweede.

Wat ik denk ik wel zo doen als recensent van een groot dagblad is aangeven voor wie zo'n plaat eventueel wel interessant zou kunnen zijn. Of verwijzen naar soortgelijke muziek die ik beter zou vinden.

The Scientist, ik snap niet waarom je X&Y wel in je top 10 hebt staan als je maar 4 * geeft en andere albums hoger hebt beoordeeld en niet in je top 10 staan.
Ik ben nu toch wel heel benieuwd eigenlijk naar deze plaat omdat je nu toch veel hoort dat de plaat moet groeien. Ik zal er toch binnenkort maar eens naar gaan luisteren.

Dat bedoel ik ook.....

Je hebt gelijk ja, zie het ook nu pas, heb hem nu aangepast.
Toch blijft dit een goed album (alleen niet zo goed als de eerste twee).

ok dat instorten valt relatief gezien ook wel mee, maar het is tog wel een lichte teleurstelling, misschien door alle media-aandacht wel te hoge verwachtingen gekregen...en dat dit album in mijn top10 staat heeft misschien ook wel een btj te maken met mijn (op dit moment) beperkte muziek kennis (schaam, schaam, wordt aangewerkt!!)

Ik ken het, ben er zelf ook aan het werken.

Misschien ook interessant voor de users hier. Ik lees net al dat er wat users zijn die zelf vinden dat ze nog niet zoveel muziekkennis hebben, dus die kunnen wel wat suggesties gebruiken voor soortgelijke muziek.

Misschien ook interessant voor de users hier. Ik lees net al dat er wat users zijn die zelf vinden dat ze nog niet zoveel muziekkennis hebben, dus die kunnen wel wat suggesties gebruiken voor soortgelijke muziek. [/quote]

bij voorbaat dank!!!!

Dat lijkt me niet zo moeilijk toch:

Saybia, Starsailor, Thirteen Senses, Vega 4, Travis, Kashmir, om er een paar te noemen........