Wilco - The Whole Love (2011)

Nits?
Nits is goed, maar niet zo goed... En qua sound zie ik niet zoveel raakvlakken dat ik de bands kan copy-pasten.

heb hem al voor 18 euro mee genomenv an het weekend.. kon hem niet laten liggen.

Dat is de gewone versie, de deluxe, waarvan ik zelf ook de trotse bezitter ben kost 16,99, en och, da's ook maar 1 euro goedkoper dan bij Kroese..

Een aantal luisterbeurten verder en het is een groeier van jewelste, maar dat is niet echt een verrassing bij Wilco. Hij doet me soms een beetje aan Summerteeth denken, wat op zich natuurlijk geen belediging is. Sowieso beter dan de vorige twee, daar ben ik inmiddels wel uit..

Stem komt nog, maar het lijkt me vrij waarschijnlijk dat deze boven de 4 uit gaat komen.

kan iemand al iets zinnigs zeggen over de (voor mij) 2 onbekende nrs (Message from Mid-Bar en
Speak Into the Rose) op de deluxe uitvoering (ik las ergens op een amerikaanse site dat message from mid bar wel heel erg mooi moet zijn)? M.a.w. is het de aanschaf waard?

Ik heb de bonusnummers gehoord op Spotify en die waren erg mooi. Ik ga dan ook de deluxe editie kopen.

Ik heb de extra cd pas één keer echt beluisterd, dus het is lastig te zeggen, maar op zich vind ik de deluxe editie niet per se een meerwaarde hebben. Het dikke boekje biedt teksten, foto's en extrapolatie van het artwork, en de extra cd bestaat uit slechts vier nummers: I Love My Label is een cover van Nick Lowe, Speak Into The Rose een enigszins naar postrock neigende instrumental, en de alternatieve versie van Black Moon is niet echt radicaal verschillend van de albumversie. Dat maakt van Message From Mid-Bar het enige echt nieuwe Wilco-liedje, eigenlijk.

Begrijp me niet verkeerd, ik heb geen spijt van het kopen van dat deluxe-doosje (sowieso: het is Wilco), maar een pretpakket kun je het nauwelijks noemen. Het meest interessante is toch de plaat waar het om draait.

[/quote]

Een aantal luisterbeurten verder en het is een groeier van jewelste, maar dat is niet echt een verrassing bij Wilco. Hij doet me soms een beetje aan Summerteeth denken, wat op zich natuurlijk geen belediging is. [/quote]

Laat ik nu net summerteeth veel afgedraaid hebben in de auto deze week! als deze plaat raakvlakken heeft met Voorgenoemde zal dit voor mij ook een aanrader zijn.

Wilco is terug met een nieuw album. Dat is op zich geen verrassing want ze produceren er op los de laatste jaren. Het laatste album was echter wat minder geslaagd dan Yankee Hotel Foxtrot en Sky Blue Sky. The Whole Love moet de dalende lijn omzetten in een nieuwe stijging.

Dit doen ze gelijk met de opener, het experimentele is weer terug samen met het vleugje elektronica dat op bijvoorbeeld Sky Blue Sky afwezig was. The Art of Almost is relatief uitgesponnen en samen met de afsluiter behoort deze tot de beste nummers op het album.

De nummers die ertussen staan zijn stuk voor stuk korter, maar in feite niet minder van kwaliteit. Voornamelijk Born Alone trekt mijn aandacht. Wat is dat een heerlijk nummer, het wordt goed opgebouwd en is wat mij betreft net zo goed als Heavy Metal Drummer op Yankee Hotel Foxtrot.

Het verbaast me niets dat Wilco er weer in slaagt om een goed stukje muziek op een CD te zetten. Met als enige inzinkertje Wilco (the Album) is het de enige band die constant op hoog niveau blijft presteren. Het typische geluid van Wilco blijft altijd aanwezig en het experiment ligt er niet zo dik op als bij bijvoorbeeld Radiohead. Vernieuwen zonder vernieuwen, dat is wat mij betreft synoniem aan Wilco.

klik

Vandaag origineel gekocht en daarna natuurlijk gelijk geluisterd. Per luisterbeurt vind ik hem steeds beter worden.

Dit is geen album wat je per se in zijn geheel moet luisteren, apart zijn de liedjes ook helemaal zeer goed. Maar in zijn geheel valt het album toch een stuk beter. Het begint met de gekte van Art Of Almost wat gewoon echt een monsterlijk nummer is met een van de beste climaxen die ik in de laatste paar jaren heb gehoord.

Het begin is heel koelbloedig met Glenn Kotche die echt een geweldige drumpartij neerzet en ook de bas speelt heerlijke lijnen. De gitaar blijft even op de achtergrond maar het nummer versnelt zich en Cline jaagt de rest op en komt met een gitaarsolo waar je U tegen zegt! Dat nummer heb ik de eerste keer echt 4 keer achter elkaar geluisterd. Je word weggeblazen.

Daarna bestaat het album voornamelijk uit korte popliedjes die gewoon geweldig klinken en zeer goed gespeeld zijn. Je hoort veel invloeden van The Beatles in nummers als Sunloathe en Capitol City maar ook Nick Drake komt langs in Red Rising Lung.

Het album wordt ook afgesloten met een lang nummer, een van de mooiere nummers van dit jaar: One Sunday Morning. 12 minuten genieten, van mij had het zelfs nog wel wat langer mogen duren. De instrumentatie blijft vrij spaars en repeteert zichzelf maar toch blijft het spannend door Jeff Tweedy die een prachtig en ook ontroerend verhaal verteld over de band tussen vader en zoon. Je zou bijna een traantje wegpinken bij dat nummer.

The Whole Love is een van mijn favoriete albums uit 2011 en echt een verrassing. Wilco komt voor mij eigenlijk uit het niets en nu ben ik steeds meer van de band aan het luisteren en dat vind ik ook allemaal erg goed.

Jammer voor je dat de concerten net zijn uitverkocht. Want als je ook het live album of de dvd ashes from american flags hebt beluisterd kan je zien wat de echte kracht van wilco is.

Uitverkocht? Voor 013 kan ik gewoon nog tickets bestellen hoor!

Dat zal ik dan maar snel doen!

Een ware traktatie de Deluxe versie; geweldige lay out en een mooi boekje met alle songteksten.
Maar waarom niet het prachtige "Message from Mid-Bar" ipv "Open Mind" op de reguliere CD, dan was ik voor de 4,5 gegaan!

Vandaag voor het eerst beluisterd (nou ja, op het moment van schrijven geniet ik nog van het laatste nummer), en mijn eerste indruk is erg positief. Dit zou zomaar eens één van de betere popplaatjes van het jaar kunnen gaan worden.

wat mij betreft is "One Sunday Morning" een van de sterkste nummers dit jaar...

Een sterke plaat, de opener is alvast een van mijn favoriete songs van 2011.
Alleen zijn er nog een paar tracks waar ik het gevoel heb dat ze nog wat moeten groeien, maar er staat voor nu ook al veel moois op zoals: Black Moon en Capitol City.
Ook is het bijzonder dat de afsluiter een paar " catchy " deuntjes heeft en de schitterende zang van Jeff Tweedy(?) en toch de volle 12 minuten blijft boeien.

Als die paar tracks wat gaan groeien kan dit zeker een van de beste albums van 2011 worden maar voor nu een 3,5*.

Weer een erg fijne plaat van Wilco. Ze beheersen het kunstje nog steeds. 4*

Ik had nog nooit van de band gehoord, maar dit album bevalt me erg goed. Eigenlijk beleef ik deze plaat zoals Don Capuccino het aangeeft.

Mooi Rogyros. Zou je ook nog eens naar Sky Blue Sky kunnen luisteren: dat is zo'n mooi album. En ook Wilco (the Album) & Yankee Hotel Foxtrot zijn zeker de moeite waard.

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik gisteren dit album besproken, beluister het hier.

vergeet ook hun schitterende dubbelplaat "being there" niet

Dan moet je natuurlijk niet Summerteeth vergeten he?

Ik heb ook alles van deze heren, maar doelde meer op: om mee te beginnen. Wilco Live In Chicago is trouwens ook niet te versmaden...

Summerteeth is juist ontzettend toegankelijk om mee te beginnen maar alles is eigenlijk wel goed van ze.

Dankzij alle berichten hierboven heb ik The Whole Love weer eens opgezet en dat valt dan helemaal niet tegen, als je 'm een tijdje niet hebt gedraaid. Er zitten toch meer subtiliteiten en onverwachte twists in de nummers dan ik in mijn hoofd had. Ik neig toch weer richting 4,5* en mogelijk een plekje in mijn eindlijst voor 2011.

Weer een hele goede plaat van Wilco. Het blijft bijzonder dat een band altijd maar weer platen maken die constant groeien. Ook weer deze plaat van ze. In eerste instantie is het goed maar niet zo bijzonder. De tweede keer hoor je alweer veel meer en de keren die daarop volgen doen de rest. Ik had het ook heel erg met het album Wilco. Moest ik een stuk of vier keer horen voordat ik het echt kon waarderen. Ik ken Wilco nog niet zo lang, maar ben al helemaal om.

Ik ga er achteraan, West!!

Yankee Hotel Foxtrot is zowat het referentie-album voor Wilco en een moderne klassieker maar Wilco (the Album) zou ik in eerste instantie toch vermijden wegens maar half-goed - volg dan ook in deze de lagere rating op deze site. Sky Blue Sky is een wat rootsier en rustiger liedjesalbum en door het gebrek aan experiment nogal polariserend. Als je The Whole Love kan appreciëren zou ik Summerteeth zeker ook eens checken, waarschijnlijk het album dat er het dichtst bij aanleunt.

Vind deze Whole Love na een paar weken overigens hun beste sinds A Ghost is Born, hun meest veelzijdige en kwalitatief consistente album in de huidige bezetting. Had ik eerlijk gezegd niet meer verwacht na W(TA).

Wilco (the Album) vermijden vanwege de lagere rating op deze site... Zelf zie ik Wilco (the Album) beter aansluiten bij dit The Whole Love dan Summerteeth. De rating is overigens hoog voor een gemiddeld album.
Sky Blue Sky rustiger en polariserend.... Hier staat juist intense muziek op, geschreven door Jeff Tweedy vanuit zijn depressie. De muziek van dat album van Wilco raakt mij het meest. Ik heb ook de dvd erbij, waar je ze ziet oefenen in the Loft en de grijsgrauweblauwe beelden buiten. Muziek en intens gevoel in optima forma.
A Ghost Is Born vind ik weer hun minste album, maar ja zo hoort het ook. Verschillende meningen over muziek.

Een moeilijke deze...
Heeft absoluut meerdere luisterbeurten nodig.