Wilco - The Whole Love (2011)

gisteravond in Toronto hebben ze hun set geopend met One Sunday Morning! Mi niet geheel voor de hand liggend, maar wat een geweldige opener!! Ik zie de band al het podium opkomen, hun instrumenten pakken en dat simpele maar oh zo verslavende deuntje inzetten, om vervolgens ruim 10 minuten vast te houden...
En daarna volgde Art of Almost...

Ben behoorlijk in de ban aan het raken van het nieuwe album en huidige concerten...
Voor degenen (zoals ik) die het album nog niet op slinkse wijze hebben binnengehaald, maar niet kunnen/willen wachten tot 27/09, het is weer (legaal) te beluisteren, op www.npr.org.

okay, ik ben eruit, een 4. Het gebrek aan een sterk middenstuk weerhoudt een hogere score. Hoewel ik enkele songs wel meer ben gaan waarderen: Born Alone, Standing O, Whole Love, Black Moon. Maar ik mis een episch nr halverwege het album. Een "via chicago", een "ashes of american flags", een "handshake drugs". Nu blijven in mijn optiek het openings- en slotnr het album dragen en bepalen. Had anders One Sunday Morning (welke trouwens nog iedere dag beter wordt) halverwege geplaatst, but then again het is een waanzinnig slotakkoord, niet doen dus.
Enfin, het is wederom een sterk plaatje geworden, een consolidatie van hun kunnen, en het laat me met een gelukzalige glimlach achter (maar -ik kan het niet laten- er had nog meer in gezeten...).

Tja, you win some, you lose some. Vind dit album daardoor wel een pak sterker finishen dan AGiB (die drone skipt quasi iedereen en Late Greats is een ongenuanceerde wegwerprocker) of in mindere mate Summerteeth. De quasi-titeltrack kan ik trouwens ook wel appreciëren, doet wat Mccartney & Wings-achtig aan.
Valt me trouwens in hogere kwaliteitsversies op hoe waanzinnig goed dit album geproduceerd is, balans zit op dat vlak een pak beter dan in hun voorbije 2 albums. Pat Sansone is een matige songschrijver (zie het nogal duffe Autumn Defense-zijproject) maar op die manier bewijst hij toch zijn waarde voor de band.

Ben ik met je eens, hoewel Less than you think inmiddels niet meer weg te denken is van AGiB en zwaar bijdraagt aan het eigenzinnige en bij vlagen ongrijpbare van de band.


Nog moeilijk te beoordelen maar geloof je graag!

Echt jongen, dat einde van Art Of Almost... Nels Cline is God.

Hij wordt beter en beter: mijn review volgt maar die wordt ongetwijfeld positief!

Ik hoor er veel mensen over, maar ik heb geen problemen met het middenstuk. Black Moon en Born Alone behoren tot de beste nummers van de plaat; Capitol City is heerlijk Beatlesque. Standing O (en I Might) zou zo van de hand van Elvis Costello kunnen komen in zijn This Year's Model periode.. dat orgeltje dat door die nummers scheurt, die venijnige afstandelijke voordracht van Tweedy, heel fijn. Dawned on Me en Whole Love zijn vintage Wilco. Op Rising Red Lung doet de steel guitar het hem voor mij. Blijft over Open MInd dat ik een twijfel gevalletje vind, maar goed kan verteren. Enige nummer dat ze erg hadden mogen laten is Sunloathe. Beetje irritante tekst en haalt de vaart er te veel uit. Opener en afsluiter is al genoeg over gezegd.

Ja eerste twee nummers zijn erg sterk tijdens dat optreden mogen ze in utrecht ook mee beginnen.

Mijn hemel. Art Of Almost. Dat is nog eens een aangename verrassing. Zojuist de deluxe versie aangeschaft, prachtige artwork ook! Ik ben heel benieuwd naar de rest, ga er morgen eens goed voor zitten maar ik moest na alle lovende woorden even snel Art Of Almost draaien. Dat wordt smullen live!

inderdaad geweldig! Ik heb het hele optreden gister bekeken, en ik was positief verast. Born Alone is ook een geweldig nummer! Wat een (live) band!

Net de deluxe editie aangeschaft. Ziet er geweldig uit! Ik vind 14 euro bij de MediaMarkt in Eindhoven echt geen geld. Ga hem nu luisteren voor het eerst op cd. Dat word denk ik de 10de luisterbeurt

De deluxe verie voor 14 euro is inderdaad geen geld, ik heb hem voor 18 bij Kroese gehaald, maar och die 4 euro, ik moest hem gewoon hebben, heb op A.M. na alles van ze, maar kwam gisteren pas achter dit album. Op het eerste gehoor een aardig album, de schatten dienen zich nog prijs te geven, maar hij staat me alvast minder tegen dan de twee hiervoor dat aan het begin stonden...

Als ik hem voor 14 euro bij de media markt morgen zie dan koop ik hem toch.. vandaag al 46 euro aan CDs gekocht, maar voor 14 euro vind je hem verder denk ik niet

Toch wel: 9,83 pond op amazon uk... deluxe editie, thuisgestuurd 13,99 euro op play.

Amazon is bijna altijd het goedkoopste, zeker bij nieuwe releases. Ik was gister even bij de FRS, had een bon, maar daar vroegen ze 19,99 voor de deluxe (wat me nog meevalt voor FRS) maar het kartonnetje was al beetje gekniekt, en een andere hadden ze niet. Dan maar via internet, gratis verzenden en binnen paar dagen in huis.

Bij Art of Almost hoor ik zo op de achtergrond ook Vangelis voorbijkomen.

Hij ligt eigenlijk een stuk lekkerder in het gehoor dan Yankee Hotel Foxtrot..
Stuk voor stuk prima liedjes, en zeker lekker voor zo'n zonnige dag als vandaag.

Na 5 keer is het tijd om een beoordeling te geven. Deze ga ik zeker kopen, het liefst de deluxe editie.

Mijn eerste kennismaking met Wilco en dan gelijk zo´n geweldige. Beter dan Art Of Almost hoor je eigenlijk bijna niet dit jaar, wat een nummer! De drums zijn erg gaaf en creatief op dat nummer, een beetje elektronische invloeden. En die solo aan het eind is om U tegen te zeggen!

Tussenin krijg je korte liedjes van rond de 3/4 minuten. Hier hoor je zeer veel invloeden van The Beatles, vooral op het nummer Sunloathe, lekker wegdromen! Lekker vrolijk allemaal! Vooral de stem van Jeff Tweedy vind ik erg mooi.

De geest van Nick Drake waart ook rond in 2 nummers van dit album: Rising Red Lung en One Sunday Morning (Song for Jane Smiley's Boyfriend). Het zouden dan wel de vrolijkere nummers van de man zijn. Vooral One Sunday Morning is 12 minuten musical bliss. Ik hoor het nummer al bijna in een film:

De laatste scene, de auto rijdt steeds verder van je weg richting de zonsondergang. Een onvergetelijke scene van 12 minuten lang.

Geweldig album en een van de betere van 2011. 4,5 ster.

Wilco heeft een grote schare trouwe fans achter zich...maar weet mij -vooralsnog- daar niet bij te betrekken. Met de grootse opener Art of Almost, verschieten ze meteen hun beste kruit, om die daarna niet meer te evenaren. Wat daarna volgt zijn leuke, goed in elkaar stekende liedjes, die m.i. echt niet zo speciaal of opvallend zijn in het overgrote aanbod dat er is....en dat had ik met Art of Almost wel..ik zou het aangenaam hebben gevonden als daar wat meer van terug te vinden was geweest. The Whole Love is een mooie titel voor een album, maar als geheel had The Art of Almost beter de lading gedekt.

Wilco (the album) was een soort samenvatting van wat de band de afgelopen vijftien jaar al eerder had gedaan. Het album was (is) sterk, maar voor Wilco begrippen niet heel verassend. Er volgde een lange wereldtournee. Terug in thuisbasis Chicago richtte de groep rondom Jeff Tweedy zijn eigen platenlabel op: d8pm records. Het eerste album op d8pm is uiteraard een album van Wilco zelf. Twee jaar na Wilco (the album), arriveert het 8ste Wilco studioalbum 'the Whole Love'. De eerste release op d8pm records is meteen een "parel verpakt in goud cadeaupapier", of in gewone mensentaal: een fan-tas-tische plaat!

Waar Wilco (the album) niet verraste, doet 'the Whole Love' dat dubbel en dwars met het uiterst B-R-I-L-J-A-N-T-E 'Art of Almost'. Een zeven minuten durende album opener dat een nieuwe Wilco geluid laat horen. Denk richting de psychedelische rock. Het beste gitaar nummer van 2011, met afstand. Het gitaarspel van Nels Cline is uniek en meer dan briljant. Wilco is hier experimenteel op zijn best. Dikke buiging. Chapeau! Afsluiter 'One Sunday Morning' is even indrukwekkend. Een twaalf minuten durend Country liedje zonder refrein of bridge. Maar liefst tien coupletten komen voorbij. Saai? Alles behalve dat. Het nummer vliegt voorbij. twaalf minuten kippenvel. Twee unieke nummers.
Toch schuwt Jeff Tweedy het normale "pop liedje" niet. Sterker nog, de overige tien liedjes zijn tien pop/rock liedjes die tussen de drie en vier minuten klokken. Op het eerste gehoor standaard Wilco liedjes. Maar Wilco zou Wilco niet zijn als er muzikaal niets bijzonders gebeurt. Dat gebeurt dan ook. De muzikale details maken dat de liedjes tegen de perfectie liggen (hoewel dit pas na een aantal keer luisteren opvalt). Single 'Born Alone' is niet anders dan geweldig te noemen, 'Black Moon' is prachtig en 'Whole Love' kan je bijna niet anders dan vrolijk van worden. 'Drawend On Me' en I Might kun je dan weer niet luisteren zonder mee te brullen. Stuk voor stuk geweldige nummers waar de kwaliteit vanaf druipt.

Jeff Tweedy heeft vijf top muzikanten om zich heen. Alle leden van Wilco beheersen hun instrument volledig. De drums van Glenn Kotche zijn altijd meer dan in orde, de bas van John Stirratt is om van te smullen, het gitaarspel van Nels Cline is uniek, virtuoos en bloedmooi, de toetsen van Michael Jorgensen geven de nummers wat meer power mee of geven juist een warm gevoel mee en Patrick Sansone bespeelt eigelijk ieder instrument goed. Het liedje van Tweedy staat centraal, de vijf heren maken de muzikale omlijsting. Het resultaat? adembenemend goed.
Een minpuntje kent 'The Whole Love' wel. Gelukkig maar, anders was de plaat echt niet menselijk goed. Tijdens het nummer 'Open Mind' raakt de plaat even 'uit balans'. Het nummer is verder dik in orde, maar het nummer komt net op een moment dat de plaat juist even moet rocken. Dit is een schoonheids foutje dat makkelijk verholpen had kunnen worden. Het is een minuscuul smetje op een verder nagenoeg perfect album.

Ik ben een enorme Wilco fan, dat is geen geheim. Toch geef ik 'the Whole Love' daarom geen hoger cijfer. Ik heb expres het album verschillende malen beluisterd (vijftien keer alweer), om tot een rechtvaardige conclusie te komen, maar ik kan er niet omheen... 'the Whole Love' is gewoon een meer dan fantastische plaat.

Wilco bewijst op the Whole Love weer waarom ze mijn favoriete band zijn!

Van: http://daanmuziek.blogspot....

aardig ceedeetje maar dit klinkt toch wel heel erg ..........
ben benieuwd of hier iemand een antwoord op weet
hint : ze komen uit nederland !
one sunday morning noemen wij bv the train.....
zijn dit niet de zonen van hh en rjs

grtz. The Boss

Ik heb geen idee welke band je bedoelt. Maar dan ken je misschien alleen deze cd. Als band is Wilco niet meer als coppycat te bestempelen. Als je naar al hun cd's kijkt. Beetje flauw dus.

Eerst vond ik ook dat ze de lijn van de eerste twee nummers door hadden moeten trekken. Maar ik ben achteraf blij dat ze het niet gedaan hebben. Het is een beetje zoals ik Wilco live ervaar een allergaartje van verschillende nummers en kwaliteit van nummers gespeeld door de beste live band van de wereld. Dat het een topband is ook op deze cd al snel duidelijk. Ik denk dat welk nummer dan ook van deze cd live weer wat heeft toe te voegen aan hun setlist. En daar gaat het mij bij Wilco toch altijd om. Vandaar hun live cd in mijn top 10.

Op het nummer "Capitol City" van minuut 2:05 tot 2:24 lijkt de stem echt eng veel op die van Jerry Garcia van de Grateful Dead (+'95)

Erg leuke recensie, Midnight Boom!

De kunde spat gewoon weer van het album af; hier kun je toch eigenlijk alleen maar heel blij van worden? Wilco blijft voor mij, met kilometers afstand, de beste Amerikaanse band van de afgelopen vijftien jaar. Wat ik altijd zo wonderbaarlijk vind, is de oprechtheid in de nummers van Wilco. Je voelt de nummers gewoon; ze nestelen zich in je bloedvaten. Je wordt verzwolgen door de eerlijke teksten van Tweedy, maar waar de woorden ophouden, daar krijg je nog een lading aan heerlijke melodieën, instrumentale begaafdheid/experimenteerdrift en weetikveelwat. Eigenlijk zijn het geen liedjes meer...nee, het zijn gemoedstoestanden, ervaringen, weetikveelwat!

Wilco schopt simpelweg kont, zelfs die van Chuck Norris.

Fijne recensie op allmusic!

http://allmusic.com/album/t...

[quote]Maestro B schreef:
Klinkt elke keer beter - en ik zit al aan 4 sterren en half.
Sterke cd door de afwisseling van prima gearrangeerde en vakkundige samen gespeelde bandnummers naast de melodische en tekstuele juweeltjes van Tweedy.
Sunloathe en is Capitol City klinken wel erg Beatles maar dat maakt het net zo plezant.
Black Moon vind ik nog steeds het topnummer van de CD.
Oh ja ... ga dit zien:
Live at Letterman

10,99 bij cdwow.nl