Jonathan Wilson - Gentle Spirit (2011)

En het was prachtig. Vooral de uitvoering van het nummer met daarin Silver Moon.
Heb deze cd ná het concert van Petty gekocht (Petty heeft verder geen geheimen meer), ik zag dat meer mensen het deden, en dus was het heel goed dat Wilson had gezorgd voor een beetje voorraad.
Ben benieuwd!

Ik had 2 kaarten. En niet druk? Nou, het zat gewoon lekker vol (niet uitverkocht, maar zeker goed vol).....misschien door de gratis kaarten idd, vroegen wij ons ook al af .

Concert van Tom Petty was echt fantastisch, ik heb genoten. En Wilson beviel me ook meer dan goed. Ik sluit me helemaal bij je aan Musician, Petty is goed, doet zijn ding, maar Wilson is dan weer een wat verse ontdekking. Ook ik heb die cd gekocht aldaar, zo lekker even luisteren.

Het optreden van Wilson was erg goed, eigenlijk komen ze live beter uit de verf als op cd.

Absoluut

Live is de band van Jonathan Wilson een stuk steviger dan hier op Gentle Spirit. Maar mocht je in de stemming zijn om een mooi bedacht, rustig album op te willen zetten, met heel af en toe iets dat uit de band schiet, dan is Gentle Spirit zeker aan te raden.

Het is psychedelische folk, lees ik , van de 37-jarige Amerikaan. Na de tweede keer luisteren bedacht ik mij dat Jonathan heel goed een 45-jarige broer kon hebben met de naam Steven, ware het niet dat de laatste als Brit te boek staat en volgens de Wiki moet worden ingeschaald bij de pogressieve (symfo) rock.

Die indeling lap ik aan mijn laars, beiden maken langdurige, sfeervolle en grotendeels instrumentale stukken. Niet van die hele stevige rock en zeker geen commerciële troep. Ik geloof werkelijk dat het zeer bevlogen, talentvolle muzikanten zijn met het muzikale hart op de juiste plaats.

Jonathan maakt hier een enigszins bedeesd en bedachtzaam album maar maakt met dat live concert van gisteravond duidelijk dat er onderhuids meer borrelt dan dat hij op Gentle Spirit wil prijs geven.
In die zin lijkt mij een album met de broertjes Wilson een alleraardigste kruisbestuiving, hadden ze van elkaars bestaan geweten.

Wat mij overigens enigszins heeft verbaasd is de geringe productie van Jonathan Wilson, tot nu toe. Goed, hij heeft meegespeeld op albums van anderen, geproduceerd ook. Maar als ik een (niet te vinden) album van zijn eerste band Muscadine meetel zit ik op drie cd's.

En dan is hij op een leeftijd waarop in vervlogen tijden de meeste oudjes hun meest creatieve periode wel achter de rug hadden, vele albums achter zich latend. Maar misschien is Jonathan Wilson een laat en een langbloeier. Voor de (nieuwe) liefhebbers alleen maar prettig.

Langzaam maar zeker sta ik mijzelf toe te verdrinken in de heerlijke melodieen van Jonathan Wilson. De lengte van de nummers stonden me in het begin van tegen, nu echter lijkt 6,5 minuut toch veel te kort voor een parel als Gentle Spirit. En had het instrumentale gedeelte op Desert Raven niet nog iets langer door kunnen gaan? Ik moet hem nog verder ontdekken, maar vooralsnog een geweldige vondst. Pink Floyd meets John Mayer, zoiets?

Live gaan bekijken dus, dan jamt hij er soms goed op los.

Wat een dijk van een plaat. Ieder nummer is raak. Hemelse zang die me in een roes brengt. Wonderschone teksten die de pracht van de natuur beschrijft zoals de rivier die kabbelt. De songs hebben zoveel te bieden. Geweldige structuren en heerlijke instrumentale segmenten. Gentle Spirit doet me denken aan Pink Floyd. Desert Raven aan John Mayer. Canyon in the Rain is zelfs een beetje Grizzly Bear-esque folk. Combineer dat met schone luisterliedjes als Ballad of the Pines en Can We Really Party Today en je hebt een album met een verslavings gehalte zoals ik hem lang niet meer gehad heb. Momenteel luister ik dagelijks (soms meerdere keren) naar deze toch vrij lange plaat van Wilson maar telkens weer duren de nummers me te kort. Ik durf hier best te beweren dat dit een plaatje is wat naarmate de tijd vordert boven komt drijven als een klassieker uit haar tijdperk.

Dit is inderdaad een verslavend plaatje. Zijn stem doet me erg denken aan Dennis Wilson, maar wellicht ben ik de enige die dat vindt.

Nee hoor, die connectie maakte ik zelf ook al. Echt een album dat een aantal late 60s, vroege 70s stijlkenmerken bij elkaar in de grabbelton gooit en er een mooie mix van maakt. Bij Valley Of The Crescent Moon moet ik bijv. heel erg aan Neil Young denken.

Kan mij juist niet lang genoeg duren, bij Grateful Dead en Pink Floyd ga je ook niet klagen als het te lang duurt.

Een plaat van uit de doos denken.. hoe geweldig is het wanneer je in een wereld als vandaag, met alle holle frases, gegraai, bedrog, het lijkt nergens meer over te gaan dan om geld, bezit.. maar vooral eigenbelang.. de neergang van een hele economie.. de oorlog in het Midden Oosten, de bloeiende haat en jaloezie voor het Westen, ..en in het midden van dat .. deze plaat.. een baken.. die duidelijk terug verwijst naar een moment in de geschiedenis waarop mensen opstonden tegen alles wat nu weer speelt. Alle ellende die door hen die het niet konden laten weer opgerakelt is omdat de meeste mensen nu eenmaal te primitief zijn om de consequenties in te zien van hun handelen.. en nu weer. .. ga vooral je gang.. ik doe de gordijnen dicht, zet deze plaat op, stereo open en weg ben ik..

..Bij zo een betoog wil ik niet achter blijven. Ga hem tevoorschijn halen en opzetten..biertje erbij en achterover leunen.

Heb mezelf verplicht deze een paar keer achter elkaar te draaien. Na 2x draaien moet ik zeggen dat het me niet meevalt.
Ik denk dan; wat zit ik het mezelf toch moeilijk te maken. Waarom draai ik niet gewoon wat anders.
Toch probeer ik het te waarderen.

Heb het volgehouden. Hier en daar wel wat leuks gehoord. Het geheel kan mij niet bekoren.
Beetje te tam allemaal. Echt slecht vindt ik het niet. Denk niet dat ik deze vaak zal draaien.

3*

Klinkt een beetje flauw misschien, maar probeer het nog eens in de zomer. Vele zomerse avonden heb ik op m'n fiets naar Wilson geluisterd. Niets fijner dan Gentle Spirit horen terwijl je langs de haven fietst terwijl de zon ondergaat.

Probeer het vast nog wel eens weer. Komt goed!

Dit is echt een 'groeier' Ik geef toe dat het wel even kan duren. Maar van 0 naar 10(of meer) luisterbeurten zie ik Gentle Spirit toch groeien van 3 naar 4.5! Doet me op sommige momenten denken aan Sky Blue Sky van Wilco.

Heb ook op het punt gestaan te verhogen naar 4,5*. Dit is één van mijn meest gedraaide albums sinds ik 'm ontdekte. Het gaat me maar niet vervelen. Stilistisch is het ook helemaal mijn ding. Er staan alleen net een paar nummers op die niet het niveau van bijv. 'The Way I Feel' en 'Natural Rhapsody' hebben.

Wordt wel weer eens tijd voor een nieuwe plaat!

Best mooi maar toch ook wel weer erg saai. Ik weet eigenlijk niet goed wat ik met deze cd aanmoet.

Best mooi maar aan de andere kant toch ook weer saai ? Dat lijkt mij met elkaar in tegenspraak.
Als een album mooi is, hoe kan het dan saai zijn? Sommige mensen zijn wellicht mooi, maar worden misschien toch als saai ervaren. Maar muziek... Of maak ik een denkfout?

Het is met elkaar in tegenspraak, maar deze cd brengt in mij ook tegenstrijdigheid naar boven.
Het is best mooi, zit muzikaal goed in elkaar, mooie melodien, goed gezongen. Maar ook klinisch en netjes. Het raakt me niet, terwijl het slank, blond, strak is en van alles wil, maar ik wil niets want er zitten te weinig hersenen in. Is zo'n soort vergelijking duidelijk?

Deze plaat vergelijken met een domme barbie vind ik nogal wat ja.

Is domme barbie niet een pleonasme?

Met betrekking tot de speelgoedpop wel, in real life zou men dat als een overhaaste generalisatie beschouwen

na bijna een jaar , na de concerten in cork en amsterdam van tom petty, dit weekend in nederland , hoop op veel nieuwe nummers. vrijdag in bitterzoet en zondag gratis
in de valkhof-affaire nijmegen. cd blijft zijn klasse behouden

Absoluut mee eens. Deze plaat heb ik vorig jaar voor het eerst opgezet. Nu de zomer weer is gekomen, brengt hij de Wilson kriebels met zich mee. Gentle Spirit is een dijk van een plaat. Het titelnummer groeit meer en meer uit tot absolute favoriet, maar de rest van de plaat blijft ook steengoed. Woe is Me is er bijvoorbeeld eentje die ik nu heel erg waardeer, maar vorig jaar minder vond. Jammer dat ik al andere plannen had staan, anders had ik er wel bij willen zijn morgen.

te geef

` JW said new album is titled 'Fanfare' and it's coming out in October 2013`.

goed nieuws !! geplukt vanaf facebook

Nieuw nummer van dat album.

Jonathan Wilson - Dear Friend