The Beatles - Beatles for Sale (1964)

For Sale bijna een toppertje

Een goed album.

Ik vind die latere albums van The Beatles juist steeds irritanter worden. Ik krijg vaak het idee bij nummers als Within You Without You dat het hele zaakje stoned in de muziekstudio aan het opnemen is. Teksten raken ook kant nog wal. De singles van de eind jaren 60 zijn dan wel weer goed naar mijn idee. Abbey Road vind ik dan nog wel een album uit de late periode die mooi is, alhoewel daar ook rotnummers opstaan met nietszeggende teksten.

Geef mij deze cd maar
En ja ik weet dat ik hier waarschijnlijk alleen zo over denk maargoed. Ik kan een Sgt Pepper toch echt niet zien als 1 van de grootste albums allertijden, ook al is A Day In The Life een topplaat.

Na de rode en de blauwe platen mijn allereerste echte Beatles-album, en daarom is hij wel speciaal voor mij en heb ik er wel een boontje voor.

Ik heb er zelfs twee van de rode.

[quote="Elvistheking]...[/quote]

Meen jij dit? Ik vind dat de latere platen veel ' en dan ook veel) beter zijn dan de beginplaten.

Absolute topplaat met rock & roll music en i'll follow the sun als uitblinkers.

4 sterren

Het is niet de beste plaat die de Beatles gemaakt hebben, maar ik vind hem nog altijd 4 sterren waard. De Beatles zijn inmiddels beroemde jongens en moesten voor de kerstmarkt snel deze plaat maken. Als we nu eens de drie zwakste nummers eruit gooien en inwisselen voor I Feel Fine, She's a Woman en Leave My Kitten Alone (op a Hard Day's Night staan immers ook hun singles) denk ik dat de plaat het niveau van de voorganger minstens evenaart.

dat ik het ooit zou zeggen, maar beatles for sale bevat een aantal van mijn favoriete nummers, waardoor hij enorm gestegen is bij mij.

No Reply, I'm a loser, Baby's in Black, Every little thing, I don't want to spoil the party, absoluut briljant en zeker toppers uit hun begin periode.
(een van hun beste covers -- Rock'n roll music!)

Words of love, what your doing en follow the sun, ook zeer de moeite waard, de rest zijn wat vullers.
Eight days a week for vele een goed nummer, mij persoonlijk minst favoriete nr van the Beatles , weet niet waarom


Ik persoonlijk denk dat als er wat meer van de boven genoemde nummers op verzamelalbums had gestaan, bijvoorbeeld de RED en BLUE albums en vaker op de radio werden gedraaid, dit album hoger gewaardeerd zou worden.

Vind deze plaat een beetje een dipje in het spectaculaire oeuvre van de jongens.
Iemand sprak hier al van een "haastklus" en dat is er wat aan te horen.
Ik verklaar me nader.
Ik begin met te zeggen dat er natuurlijk heel degelijk nieuw eigen materiaal op staat; No Reply en I'm A loser, waar Lennon zowat voor het eerst in zijn ziel laat kijken. Geen gewone liefdesliedjes van Boy loves Girl en Girl wil andere Boy of zo...
Paul's I'll Follow the Sun,wat een groots nummer is.
Rock'n Roll Music van Chuck Berry, dat hier een ongehoord sterke uitvoering meekrijgt.
Eight Days a Week; àl is dat strikt genomen wèl nog zo'n onschuldig liefdesliedje, het is heel knap in elkaar gestoken van Paul.
De rest van het album vertoeft voor mij wat in middelmatigheid; Mr. Moonlight is niet echt geweldig en Kansas City/Hey-Hey... vind ik ronduit zwak voor deze band.

Al bij al is er een aanzet tot iets meer diepgang in teksten, wat op Help! nog wordt aangescherpt en op Rubber Soul pas geheel tot ontwikkeling komt. Dààr kun je al spreken van een "echte elpee" en geen verzameling hits en b-kantjes, wàt op dit album duidelijk nog wel het geval was.

Dààrom toch een vier (4). Het was toch een beetje een haastklus als je het mij vraagt.

Maar de hoesfoto is zààààlig mooi!

Dit is echt hun covers plaat. Sommige dingen die ze zelfs nog in de clubs in Hamburg en Liverpool speelden. En dat idee van die covers spelen pakt zeker niet verkeerd uit.

Welk nummer vind je het beste op for sale , Gijs ?

Sommige popcritici beschouwen ' For sale' als een min of meer mislukt product , gemaakt door uitgebluste heren.
Hoewel hierin een kern van waarheid steekt , stel ik voor mij zelf vast dat For Sale veel moois te bieden heeft .
No Reply is een leuk aanstekelijk nummer , maar niet meer dan dat.
Lennon is op dreef in zijn klassieker I'm a Loser .Weergaloze samenzang tussen John en Paul in Baby's In Black. Tijdens het Sheastadiumconcert (vast wel op you tube te vinden) geven ze van dat nummer een kippenvel bezorgende interpretatie. De Berry cover krijgt een mooie en toen ook hitgevoelige drive mee van John in Rock and Roll Music. I'll Follow The Sun is niet een van Paul's sterkste ballads , maar het heeft genoeg kwaliteit in zich om het niet af te hoeven doen als een niemendalletje. Mr.Moonlight , met een John die zijn stembanden lijkt te forceren , vormt een probleem voor veel Beatlefans. Niet voor mij. Kansas City.Je kunt op de historie van het nummer afstuderen! De originele componist is Little Willie Littlefield ( de man woont in Nederland!). De rechten van KC berusten echter niet bij hem. Enfin , het is nog een heel verhaal. Eight Days A Week , een single en als ik mij niet vergis de eerste nr. 1 hit in Veronica's top 40 geschiedenis. In Words of Love van Holly , klinken ze m.i. inderdaad uitgeblust. Ik prefereer veruit de originele versie van Buddy Holly.
Het Carl Perkins nr. Honey Don't lijkt geknipt voor de stem van Ringo . Every Little Thing , een misschien wel onderschat nummer met een intro wat doet terugdenken aan het prachtige Be My Baby van de Ronettes. Het volgende hoogtepunt vindt een vervolg in Lennon's I Don't Want To Spoil The Party met wederom prachtige samenzang. What Your Doing heeft mij nooit echt kunnen bekoren en beschouw ik als een haastklusje. For Sale sluit af met het 2e rock and roll nummer van Perkins , die de Fab Four op dit album spelen. Nu is George aan de beurt om For Sale tevens waardig te kunnen afsluiten.
Beatles For Sale behoort niet tot hun vernieuwend werk.
Ik blijf het desondanks als een zeer onderhoudend album zien.

Mooie bespreking, George. Ik vind dit ook een meer dan onderhound album. Zelfs mijn favoriet uit de pre-Rubber Soul periode!

Dank je wel , Toon. Een compliment is nooit weg voor deze oudere jongere.

je moet het in de tijd zien en in 1964 was het een 5***** plaat. En Johns "I'm a Loser" had thematisch gezien ook zonder probleme op zijn eerste solo plaat terecht kunnen komen. Net als "Help" trouwens.

Daar heb je gelijk in Harald. Als je het vergelijkt met de vorige LP, 'A Hard Day's Night', is deze plaat een stapje terug. Maar als je het vergelijkt met hun tijdsgenoten is er niemand die beter doet!

Ik vind het eigenlijk allemaal wel goede liedjes. zeker geen slechte plaat. Alleen die softe nummers als I Follow The Sun vind ik niks.

alleen 1:51min, valt best mee. Niet echt slecht, gewoon en McCartney sing a long

The Beatles in het Shea Stadium met ' Baby's in black '
http://nl.youtube.com/watch?v=n8CiOCdjl8Q

hun live versie op 25 juni 1966 had een beetje meer energy gehad

Shea Stadium was trouwens het laatste live optreden van de Beatles. Tenzij je het Rooftop optreden vav 30 januarie 1969 als live optreden wil mee rekenen.

Ja ,had ik die live versie uit de Grugahalle , 25 juni 1966 , Essen , Duitsland maar kunnen vinden. Logisch dat ze toen nog meer energie toonden. Een jonge Harald met zijn nieuwe , zwarte en kritische bril , zat immers in die Halle.

Yep..een tussen Day Tripper en Baby's in Black hoor je John met zijn zwaare Liverpoolse accent tegen Paul zeggen: Hey Macca, I thinks on row eleven that's fucking Harald with Uschi Obermeier

Een aardige plaat. Naar Beatles-maatstaven niet essentieel. Het touren en optreden voor over-enthousiast-publiek (al dan niet met kritische brillen) vergde z'n tol en er werd teruggegrepen naar oude live-favorieten. Toppers zijn Rock 'n Roll Music (John) en Kansas City (een fijne ruige Paul). De eigen composities zijn wisselend van kwaliteit.
Persoonlijk vind ik "I Don't Want To Spoil The Party" een klassieke Lennon-McCartney-samenwerking. De verzen in mineur en triest (John met Paul als lage tweede stem), de refreins onstuitbaar positief (Paul met John als lage tweede stem...).
Als Beatles-fan dus kopen (of downloaden), voor niet-Beatle-fans; alleen kopen als je A Hard Day's Night/Help leuke albums vond.

het laatste optreden van The Beatles was op 29 augustus 1966 in Candlestick Park in San Francisco.

Feitelijk is iedere Beatles plaat een monument, ook deze. En natuurlijk worden platen als Revolver en pepper om er maar twee te noemen hoger aan geslagen door de zogenaamde kenner, maar het vreemde is dat ik platen als With the Beatles en deze veel vaker draai. De groep zat zo vol met passie en ambitie, dat spat er na al deze jaren nog steeds vanaf en de nummers waren hier al briljant. Welke band van nu zal geen nummers als eight day's a week, no Repley, Baby's in black en I'm a loser op zijn repertoir willen?? Geniaal, toen al!!

Minste van alle Beatle-platen, naast No Reply, Baby's in Black, en Eight Days A Week staan er m.i. te veel fillers op zoals Mr. Moonlight, Honey Don't en de totaal overbodige cover van Kansas City. Lekkere plaat maar absoluut geen topper.

Dat nummer is absoluut één van de meeste komische beatle-opnames ooit. Denk maar even aan de drammerige manier waarop McCartney het eenvoudige nummer zingt. "Mr Moonlight ": ongelooflijk sterk ingezongen door Lennon en prachtig beatle-koortje plus grappig ouderwets aandoend hammond-orgeltje. Die nummers zijn in ieder geval vocaal toch erg sterk. "Honey don't" is inderdaad wat minder.

Naar mijn bescheiden mening, over het algemeen gezien de beste Beatles plaat die ze hebben gemaakt ( maar ik moet nog wel even toevoegen dat ik alle beatles platen goed vind en dat ze nooit lager scoren dan 4,5*, of 4,5* of 5*)
Op deze plaat komen de stemmen van de Beatles het beste tot hun recht in meest prachtige en wonderlijke liedjes nummers zoals
I'll Follow The Sun
Eight Days A Week
Every Little Thing
I Don't Want To Spoil The Party
What You're Doing
Zijn zo harmonieus, maar dat zijn ze eigenlijk op alle platen dus dat maakt niet zo veel uit. ( een loos argument)
Ik weet niet hoe het de Fab Four het gelukt is om telkens weer zulke tijdloze muziek te maken, en eigenlijk moet je daar ook niet over na denken en gewoon luisteren en genieten, dat zegt al genoeg.

Jamer dat er niet zoiets als een 10,0* bestaat, dan maar 5,0*

Op deze plaat is er duidelijke evolutie merkbaar vind ik. I'm A Loser neigt al wat naar werk op 'Rubber Soul', 'Kansas City' vind ik hun beste rock 'n roll nummer tot dan toe, 8 Days a week is een moordsingle. Ik vind het wel immens jammer dat het geniale 'I feel fine' - dat toch uit dezelfde periode is - niet op het album staat. Beter dan A Hard Day's Night.