menu

The Beatles - Beatles for Sale (1964)

mijn stem
3,65 (538)
538 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Parlophone

  1. No Reply (2:17)
  2. I'm a Loser (2:33)
  3. Baby's in Black (2:07)
  4. Rock and Roll Music (2:33)
  5. I'll Follow the Sun (1:51)
  6. Mr. Moonlight (2:37)
  7. Kansas City / Hey-Hey-Hey-Hey! (Medley) (2:33)
  8. Eight Days a Week (2:45)
  9. Words of Love (2:14)
  10. Honey Don't (2:59)
  11. Every Little Thing (2:04)
  12. I Don't Want to Spoil the Party (2:36)
  13. What You're Doing (2:34)
  14. Everybody's Trying to Be My Baby (2:23)
totale tijdsduur: 34:06
zoeken in:
avatar van devel-hunt
5,0
Let it be is wel een regulier album, wat moeilijk tot stand gekomen dat wel!!

Jack in the Box
The Beatles hadden inmiddels al een paar albums uitgebracht met eigen geschreven nummers en hier gaan ze weer terug naar de covers-jaren van de Star-Club in Germany. Ze hadden een druk tourschema en ook het opnemen van AHDN nam tijd in beslag.
Op de hoesfoto maken ze een nogal uitgebluste indruk.
Hun eigen nummers zijn hier natuurlijk het beste, maar Buddy Holly's Words of Love is wel door een ringetje te halen.

avatar van Sandokan-veld
4,0
Hier zijn de Beatles bedachtzamer en donkerder, of misschien gewoon overspannen en uitgeblust. Hoe het ook zij, op de hoesfoto kijken de jongens naar ons alsof hun puppie zojuist is overleden, en de liedjes zijn minder vrolijk en sprankelend dan op hun eerste drie platen.

Uitgeblust waren ze zeker: de Beatles leefden in een krankzinnig tourschema, zonder een moment rust, en als er al een vrije dag was, moest er een liedje worden geschreven, want de dag daarna stond een studiosessie gepland. De Beatles moesten scoren, jazeker: Beatles For Sale.

Op deze lp horen we zowel een uitgebluste band, als een band die zich langzaam ontworstelt aan het keurslijf van de boyband. Die twee factoren hangen waarschijnlijk ook samen: tijdens een hectische tour, in een hotel, ergens op de planeet, schreven Lennon en McCartney samen Baby's In Black. Ze wilden een 'donker nummer' schrijven. Met zijn walstempo en kinderlijke rijmpjes is het liedje allerminst een stemmig meesterwerk, maar het was duidelijk dat de Beatles steeds minder zin kregen om op commando te glimlachen en zwaaien, en dat is te horen. Zelden was een albumtitel zo onbedoeld ironisch.

Het was ook een kwestie van veranderen of verzuipen, want er broeide iets in de (Engelse) muziekwereld. Ongeveer tegelijk met het uitkomen van deze plaat maakten The Kinks You Really Got Me, en de volgende lente bracht The Who My Generation uit. De luchtige beatpop waar de Fab Four naam mee had gemaakt, zou al snel links en rechts worden ingehaald door muzikanten die grenzen opzochten en serieuze gevoelens trachtten te verwoorden.

Onomstreden is de gidsfunctie die Bob Dylan had voor de Beatles in het vinden van een nieuw idioom. Zijn album The Freewheelin'... werd grijsgedraaid door vooral Harrison en Lennon, en in 1964 ontmoetten de band en de bard elkaar in een hotel in Amerika, waar Dylan de Beatles leerde blowen (leuk verhaal, na te zoeken in iedere fatsoenlijke Beatles-biografie). Ook benadrukte Dylan het belang van teksten, waar de Beatles tot nu toe niet veel aandacht aan hadden besteed (we herinneren ons 'pareltjes' zoals 'Love me do/ I always love you'). Lennon zou later de invloed van Dylan bagataliseren, maar het Ciske De Rat-petje dat hij al snel begon te dragen (klik, klik) vertelt een heel ander verhaal, en dat geldt ook voor liedjes als I'm A Loser ('and I'm not what I appear to be').

Maar vooralsnog moest er vooral gewoon een lp komen, en dus werden de donkerdere nieuwe liedjes afgewisseld met covers die aansloegen bij het publiek. Al met al is Beatles For Sale dus nog steeds een nieuw product, een plaat waar de gillende meisjes tevreden mee konden zijn.

Een van die meisjes was mijn moeder, geboren in de vroege jaren vijftig, en dus op de juiste bakvissenleeftijd toen de Beatles doorbraken. Haar favoriete Beatle is Ringo en ze zou de band live hebben gezien in Blokker als ze die dag niet ziek was geweest. Zelf leerde ik de cd kennen toen ik hem voor haar op de computer zette. Mijn ma was erg blij met de hernieuwde kennismaking, maar ik, als kritische muzieknerd, vond de vroege Beatles maar slappe muziek. For Sale, bah: alles wat naar commercie rook, was voor de jonge sandokan-veld sowieso besmet.

Nog steeds zijn de latere Beatles voor mij belangrijker, maar inmiddels is mijn waardering voor pure, simpele pop gegroeid, en kan ik de oude Beatlesplaten goed hebben. Van de lp's die ze hebben gemaakt voor Rubber Soul is deze inmiddels zelfs mijn favoriet. Eigen liedjes zoals No Reply en Every Little Thing vind ik rijker dan de meeste van hun vorige liedjes, en de covers zijn goed gekozen: vooral Rock & Roll Music is geweldig, en blaast voor mij zelfs het origineel van Chuck Berry aan de kant.

Absolute uitschieter is wat mij betreft I Don't Want To Spoil The Party. Prachtig gezongen en gespeeld nummer, dat het moeilijk maakt om niet te denken aan die keren dat je naar feestjes en kroegen bent geweest in de hoop die Ene Persoon te zien, die niet persé hetzelfde dacht over jou: 'I had a drink or two and I don't care, there's no fun in what I do when she's not there...'

Het nummer heeft een speciaal plaatsje in mijn hart, en dat geldt eigenlijk voor deze hele plaat: uitgeblust, commercieel en meer dan een beetje wisselvallig, maar ik heb er een enorm zwak voor.

avatar van LucM
4,0
Dit album klinkt inderdaad somberder dan hun vorige maar dit vind ik globaal wel een stapje terug. De eigen songs vind ik allemaal uitstekend o.a. de eerste drie en het vrolijke, meezingbare Eight Days a Week.
De covers zijn wisselvalliger : Rock and Roll Music vind ik wel zeer geslaagd en energiek, Mr. Moonlight is een vrij matig nummer dat niettemin de hoogte wordt gestuwd dankzij de zang en orgel. Van de makke versie van Words of Love word ik echter niet vrolijker van en Honey Don't toont aan dat Ringo niet zo'n beste zanger is.

avatar van George
4,5
Van origine een obscuur b-kantje van Dr.Feelgood (Piano Red ! ) werd Mr.Moonlight een geliefd en veel gespeeld nummer in het begin van de zestiger jaren in het Engelse popcircuit .

YouTube - mr moonlight dr feelgood and the interns

The Hollies coverden het nummer ook en zo'n beetje gelijktijdig met The Beatles.
YouTube - THE HOLLIES, MR MOONLIGHT.mpg

Het is een apart en origineel r&b nummer met een latininslag , zoals je ze in die tijd zelden tegenkwam.
Veel Beatles c.q. popliefhebbers vinden het maar een (vrij ) matig nummer. Waaronder LucM. Jammer , maar enigszins begrijpelijk vanwege het bijzondere karakter van het lied.
Mr.Moonlight is overigens geschreven door Roy Lee Johnson.
YouTube - Mister Moonlight --Roy Lee Johnson '61 Okeh 14101(original song)

Over de cover van Holly's Words of love sluit ik mij bij LucM's mening aan.
Een versie die niets toevoegt aan Holly's origineel en schril afsteekt tegenover zo'n interpretatie als die van Rock and Roll music of ...Mr. Moonlight.

avatar van bawimeko
4,5
Wederom hulde Sandokan-Veld!
En toch: na het ijzersterke A Hard Day's Night is dit een stap terug in een jaar met een tournee door Amerika en Europa en enorme hektiek. Er worden zelfs weer een paar Star Club- en Cavernklassiekers van stal gehaald om de plaat vol te krijgen. Persoonlijk vind ik Rock And Roll Music vermoeid en log klinken, Kansas City/Hey Hey Hey Hey daarentegen klinkt door Paul's fijne stem en de achtergrondvocalen fris van de lever.
Ik ben het eens met de uitschieter: I Don't Want To Spoil The Party; een van eerste keren dat in één song je de Lennon- en McCartney-delen duidelijk kan horen.

avatar van LucM
4,0
Mr. Moonlight klinkt in de oorspronkelijke versie nog wat rauwer. Slecht is het nummer natuurlijk niet maar vergeleken met de andere Beatles-songs op dit album wel minder.
The Beatles hadden gewoon geen covers meer nodig, ze konden toen al zelf uitstekende songs schrijven. Het feit dat hier toch een aantal covers staan bewijst dat dit album toch een haastklus was.

avatar van George
4,5
Van de Lennon/McCartney songs vind ik What You're Doing , het minst interessante nummer.
De meest geslaagde cover op het album vind ik die van Rock and Roll Music.

avatar van LucM
4,0
What You're Doing vind ik ook het minst goede eigen (Lennon/McCartney) nummer, I'm a Loser de beste.
Net als George vind ik Rock and Roll Music de beste cover hierop.

avatar van George
4,5
Het zal heel saai zijn , sorry LucM , maar ook ik vind I'm a loser , het beste Beatlesnummer op For Sale , op de voet gevolgd door I don't want to spoil the party ( gaat me nooit vervelen). Hopelijk geeft Luc bij mijn laatst genoemde nummer een andere voorkeur prijs. ......?

avatar van LucM
4,0
Neen, I Don't Want to Spoil the Party vind ik ook het op één na beste nummer.

avatar van Stijn_Slayer
3,0
Ik vind eigenlijk alleen 'I'll Follow the Sun' en de cover 'Honey Don't' echt vervelend. De rest kan er mee door, maar weet me meestal niet zo te boeien.

'No Reply' en 'Eight Days A Week' zijn de uitschieters voor mij.

Father McKenzie
I'll Follow The Sun is één van Paul's leukste liedjes.

Ik vind enkel nummer 7 Kansas City/Hey-Hey-Hey-Hey! een verdomd slappe cover, en echt één van de weinige songs van de Fab Four die ik echt niet kan aanhoren.
En ik blijf deze cd hun minste van allemaal vinden, de band was moe, overwerkt en moest vlug een nieuwe plaat inblikken.... ik vind dat het eraan te horen is.
Het is daarna gelukkig allemaal goed gekomen.
En 3.5 is nog altijd redelijk goed, dacht ik.

avatar van George
4,5
Ik ben iets positiever over For Sale gestemd dan jij , beste Father.
Ik vind vooral de cover Words of love ver beneden Beatles niveau .
Je pakt Paul's versie van KC wel erg hard aan , maar ik ben het met je eens dat het geen sterke , zelfs wat saaie en voorspelbare cover is geworden.
Toch mag ik For Sale in zijn geheel nog altijd graag horen , ook al erken ik voor een groot gedeelte de bekende kritiek op de plaat.

avatar van Sandokan-veld
4,0
Leuke aanvullende info over Mr Moonlight, George!

avatar van devel-hunt
5,0
Op deze plaat gingen The Beatles voor de laatste keer in hun carriere terug naar de dagen in de Star club en The Cavern. Everybody's trying to be my baby, Rock and roll music, Kansas City, Words of love, Mr Moonlight en Honey don't hebben ze in de periode 60-62 wel 1000 keer live gespeeld.

avatar van lennon
3,5
Gewoon een erg goed album, maar moet toch even vermelden dat het toch o zo leuke Mr. Moonlight wel de meest foute solo die ik ooit in de popmuziek gehoord heb heeft...

Maar dat maakt m juist ook wel weer heel erg grappig

avatar van Maartenn
5,0
Maartenn (crew)
Foutste solo in de popmuziek? Zoek een willekeurig nummer op van Coldplay en huil

Dit is overigens één van mijn persoonlijke Beatlesalbums uit hun 'oude' periode

Ezechiël²
The Beatles - Beatles for Sale (1964)

Album van hetzelfde niveau als With the Beatles (1963), nergens slecht maar ook nergens wereldschokkend. Album luistert lekker weg, maar geen nummer dat blijft hangen. Jammer dat ze op dit album het niveau van A Hard Day's Night (1964) nergens halen.

Wat ik begrepen heb waren dit wat left-overs van de eerste twee albums, dat zou dan ook gelijk een hoop verklaren. Als ik het fout heb zal ik het wel horen neem ik aan. Leuk album voor de heb, maar meer dan dat ook niet.

avatar van Strangeways
4,0
Ik ben het absoluut niet met je eens dat geen nummer blijft hangen en dat het niveau van A Hard Day's Night nergens gehaald wordt. Integendeel. De eigen nummers No Reply, I'm a Loser, Baby's in Black, I'll Follow the Sun, Eight Days a Week en I Don't Want to Spoil the Party vind ik stuk voor stuk van topniveau en hadden zo op AHDN kunnen staan. Ook de covers Rock And Roll Music en Kansas City kunnen me zeer bekoren. Wat me vooralnog afhoudt van het geven van 5* is dat de tweede helft van het album wat onevenwichtiger is en dat ik 6 covers op 14 tracks wat teveel vind. Zoals LucM eerder al schreef hadden The Beatles dit eigenlijk niet meer nodig. Maar lager dan 4,5* zal ik ook nooit gaan; dit album geeft me altijd een goed gevoel.

Ezechiël²
Ik ben het ook wel met je eens dat een enkel nummer zo op A Hard Day's Night (1964) had kunnen staan. Ik het album dan ook geen onvoldoende gegeven en er valt genoeg te genieten (zoals op elk Beatles albums). Alleen vind ik het album als geheel zeker niet van het niveau van A Hard Day's Night (1964)

Maar goed, smaken verschillen nu eenmaal. Misschien dat ik dit album ooit meer ga waarderen, maar op dit moment vind ik het één van de minste Beatles albums.

avatar van bikkel2
3,5
Beatlesalbum die in de middenperiode van hun bestaan valt . Enerzijds met nog wat covers , anderzijds al flink wat eigen werk . De hoesfoto is al veel besproken . De frisse koppies hebben plaats gemaakt voor vermoeide sombere koppies , al vind ik dat het sombere niet echt in de liedjes tot uiting komt .
Het is een plaat die wel al wat volwassener klinkt en dat de heren , en dan met name Lennon en McCartney , het componeren steeds beter in de vingers beginnen te krijgen .
No Reply , I'm a Loser ( typisch Lennonliedje) , I'll Follow The Sun , maar vooral ook Every Little Thing en Eight Days A Week , zijn sterke onvergetelijke eigen bedenksels . De covers vind ik dan wat minder in het plaatje passen , omdat die eigenlijk niet meer in de belevingswereld van The Fab passen . Ok . het album moest compleet en op zich zijn het lekkere nummers , maar The Beatles waren in hun hoofd al druk aan het anticiperen om vooral zelf songs te gaan ontwikkelen en zich te ontplooien . Dit zou niet meer lang op zich laten wachten en een vooral boeiendere experimentelere periode kwam in zicht .

avatar van Cor
3,5
Cor
Voor mij de minste van de echte albums van The Beatles, het hobbyplaatje 'Yellow Submarine' niet meegerekend. Dit is een plaat waar sommige songs me echt vervelen. Vooral na 'Eight Days A Week' is het allemaal verre van briljant. De covers op zich storen niet, die waren op de 1e 2 albums prima in orde, maar hier voegen ze ook niets toe aan de plaat als geheel. Of ze uitgeblust waren, weet ik niet, want de jaren erna kunnen toch niet betiteld worden als inspiratieloos. Maar het is duidelijk wel een haastklusje. Maar hierna zou het allemaal echt beginnen.

Dit was mijn eerste album en ik heb dit album al zo vaak gehoord - nog steeds ben ik het niet zat. Als ik dit album hoor wordt ik vrolijk. Alhoewel niet hun allersterkste album blijft dit album voor mij na al die jaren overeind staan in de platenkast. Sgt Pepper mag misschien beter zijn, maar eerlijk gezegd zet ik die bijna nooit op. Het minste nummer vind ik Kansas City - dit heeft geen ballen - maar voor de rest is het gewoon een lekkere Beatles plaat. Geen moeilijke plaat maar een hoogstaand Beatlesalbum met nummers die je gemakkelijk mee kunt spelen op je gitaar. Soomige nummers op kant twee (de zelf geschreven nummers) zijn ergens een beetje vreemd Beatles-achtig maar daarom niet minder slecht. Juist hierdoor blijf ik ze waarderen.

No Reply was het nummer dat ik voor het eerst hoorde van deze groep en ik was meteen verkocht. Ik wist niet wie deze groep was maar dat het iets heel bijzonders was wist ik wel meteen. Vanaf die tijd een lange reeks platen en cd's gekocht...

avatar van devel-hunt
5,0
Ik blijf dit toch een weergaloze plaat vinden.
In 1986, jaren na het uiteenvallen van The Beatles, en zichzelf jaren voor fans en media te hebben verstopt in zijn gotische 125 kamers tellende kasteel in het plaatsje Henley, speelde George geheel onverwachts everybody´s trying to be my baby live tijdens een special, overgehaald en bijna gesmeekt door vrienden. Alle jaren vielen onmiddellijk weg, je zag George opslag weer een Beatle worden. Deze kick bracht hem ertoe aan zijn comeback te gaan werken, die een jaar later tot de succes plaat cloud nine zal leiden.
Leuke bijkomstigheid dat dit nummer op Beatles for sale de afsluiter is.

YouTube - Carl perkins & Friends No:1 - Everybody's Trying to be my Baby (vocals by George Harrison)

avatar van George
4,5
Opnieuw weer eens genoten van dat optreden van Harrison en zijn versie van Everybody's trying to be my baby. Dank je wel , devel hunt.
Ondanks zijn technisch beperkte stemmogelijkheden slaagt Harrison erin om van dit zo simpel lijkende nummer een boeiende en spannende interpretatie te geven. Zoals een groot muzikant waardig is !
Ik heb er heel wat gezien met technisch veel meer mogelijkheden , maar die weinig van rock and roll begrijpen , waardoor zo'n nummer al gauw heel saai gaat klinken.

Met Cas Tele ben ik het eens dat Kansas City niet een van de meest geslaagde covers van The Beatles genoemd kan worden. Eigenlijk vind ik Ringo in Honey Don't veel leuker en geslaagder. In de vroege jaren van The Beatles zong Lennon dit nummer gewoonlijk tijdens live optredens. Zijn versie is onder meer te beluisteren op de BBC Sessions dubbelaar.

avatar van devel-hunt
5,0
George schreef:

Ondanks zijn technisch beperkte stemmogelijkheden slaagt Harrison erin om van dit zo simpel lijkende nummer een boeiende en spannende interpretatie te geven. Zoals een groot muzikant waardig is !
Harrison zong in de Cavern periode net zoveel als Lennon of McCartney, de vocalen waren goed verdeeld. Pas vanaf het debuut Please please me veranderde dat. Harrison zong Everybody´s trying to be my baby al in die periode. Alhoewel vocaal niet zo sterk en divers als Paul of John kwam zijn stem het meest in de buurt ven één van de Beatles invloeden Buddy Holly. Een wat monotone dunne neusstem die wel het juiste gevoel en snaar wist te raken. Pas later in zijn carrière werd zijn stem, dun, iel en jankerig bij de hoge tonen zijn handelsmerk, uiteraard samen met zijn slide. Maar die periode lag tijdens Beatles for sale nog heel ver voor hem.

avatar van Chronos85
4,0
Een later nummers als Old Brown Shoe heeft trouwens nog wel dat nasale, monotone dunne van de eerdere George. Ook een nummer als Don't Bother Me heeft die vibe maar ETTBMB spant imo de kroon.

avatar van Stijn_Slayer
3,0
Waar helaas aan voorbij wordt gegaan is dat George in de periode 1968-1971 een behoorlijk bereik had. Z'n stem was toen zuiverder en voller/rijker. Makkelijk zijn vocale hoogtepunt. In de docu Let it Be hoor je Lennon en Macca er zelfs vaak naast zitten, en Harrison niet.

avatar van Lord Flashheart
3,0
Beetje matig Beatles album. Veel nietszeggende rock ´n roll nummertjes. Niet onaardig, maar nergens springt er maar één bovenuit. Eigenlijk is het enige goede nummer 8 Days a Week. En aan de statistieken te zien ben ik niet de enige die er zo over denkt. 3***

Gast
geplaatst: vandaag om 21:31 uur

geplaatst: vandaag om 21:31 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.