Mastodon - The Hunter (2011)

Ik denk dat ik dit weleens het beste album van Mastodon kan gaan vinden. Hoewel ik toch echt wel een metalfan ben vind ik de toegankelijkere sound van dit album erg fijn.

Beter dan dat psychedelische geneuzel op Crack the Skye.....................................................

Inderdaad, live was de zang al wisselvallig en nu maken ze het zichzelf nog moeilijker door de lat zo hoog te leggen op dit album. Twee stukjes waar ik kippenvel van krijg (in positieve zin) zijn de refreinen van All the Heavy Lifting ("Just close your eyes and pretend that everything's fine...") en Bedazzled Fingernails (fantastisch hoe ze die "Stand my ground!" er op het einde van het nummer uit gooien).

Ze hebben zich op dat punt overigens wel verbeterd getuige hun optreden bij Jools Holland.

Mwah, vind dat ze in Curl of the Burl langs de rand van de afgrond gaan met hun samenzang. Ze kunnen het wel, maar als de gitaar meer aandacht opeist, dan zakt de kwaliteit van hun zang in. Toch jammer bij deze topband.

Laat onverlet dat ze gewoon weer een goede plaat hebben gemaakt. Veel favorieten; het openings duo en verder vind ik veel rustiger nummers verrassend goed; Stargasm, The Hunter, Thickening, Bedazzled Fingernails en The Sparrow
Alleen Creature Lives is een draak.

Eerste album dat ik van dit Mastodon beluister en het valt mij i.i.g. niet tegen. In het begin kom ik er nog niet echt in en hoor ik wat obligate 'heavy metal' met variaties in tempo en sfeer. Maar dat komt gaanderweg dit Hunter vordert wel goed. Bij stevige muziek houd ik er wel van als er bezwerende ritmes gespeeld worden, gejaagd en welhaast spokend door mijn hoofd, zonder dat het er nu echt dik op hoeft te liggen door maar flink met distortion of anderzijds te spelen, zodat het maar zwaar en hard klinkt....Bedazzled Fingernails vind ik daar een mooi voorbeeld van, dat van mij nog wel 5 minuten door had mogen gaan. Ze hebben mijn nieuwsgierigheid gewekt.

Na het voor mij wat tegenvallende Crack the Skye dacht ik wel klaar te zijn met Mastodon. Maar The Hunter is zeker de moeite. Leuk dat de band het weer over een wat andere boeg gooit.

Ik draai de plaat nu minstens een maand, en kan er maar niet aan wennen. Echte tegenvaller, zeker na de vier ijzersterke voorgangers. Ik had gehoopt dat dit de plaat was waarmee Mastodon haar positie op de Metalwereld zou bevestigen, maar helaas bleek dat al snel niet het geval. De plaat begint veelbelovend met het sterke Black Tongue, maar degradeerd direct daarna al tot een slap aaneenhangend flustel getiteld "Curl of the Burl". Is dit een of andere grap die ik maar niet kan begrijpen, of pist Mastodon geheel naast de pot? Het weet zich enigszins recht te trekken in de loop van het album, maar dompers als Blasteroid en het rampzalige Creature Lives halen het niveau direct weer naar beneden.

Progressie is ver te zoeken op "The Hunter", een van de naar mijn mening belangrijkste onderdelen van de creatie van nieuwe muziek. Een nieuw album moet verantwoord zijn, het moet iets bijdragen aan het bestaande corpus. En terminologisch gezien lijkt me progressie een vitaal onderdeel van een muziekgenre dat zich "Progressive Metal" noemt. Niet alles is in hokjes te stoppen inderdaad, en wat dat betreft is dat laatste statement niet op zijn plek, maar de boodschap erachter lijkt me duidelijk. Hetzelfde geldt uiteraard ook voor Opeths laatste blunder, die overigens nog lager in mijn achting staat.

2011 is bij uitstek het slechtste muziekjaar van afgelopen decennium, en helaas moet ik dit laag in mijn achting liggende vijfde album hoog op mijn persoonlijke toplijst plaatsen.

Progressie om de progressie hoeft voor mij toch ook niet. Als dat een motief zou zijn om een plaat op te nemen werden er elk jaar maar 6 gemaakt. Ik heb liever dat ze het een keertje op 'veilig' spelen dan dat ze volledig de bocht uitgaan(zie Morbid Angel). Nu ben ik er ook nog niet uit of ik dit een volwaardig album moet vinden of een tussendoortje. Want het mist toch wat samenhang en wat consistentie , dat ben ik met je eens.

En misschien moeten we ons er bij neerleggen dat het artistieke hoogtepunt van Mastodon al even achter de rug ligt, en dat het wellicht nooit meer beter gaat worden. Zo gaat dat met bands.

Maar het blijft een wezenlijk onderdeel van nieuwe muziek produceren. Wat heeft het immers voor zin om telkens ander werk te kopieëren. En volledig de richting kwijt raken hoeft ook niet. Mastodon heeft vier fantastische platen laten horen die allemaal enige vorm van progressie lieten zien, het is alleen jammer dat The Hunter het tegenovergestelde toont. En helaas is dat inderdaad wat er met de gemiddelde band gebeurd, maar dat is ook geen reden om minder werk te appreciëren.

Voor Mastodon was deze cd een progressie, want deze plaat klinkt ook weer heel anders als de andere 4

Wellicht niet zozeer progressie. Meer een overzicht van hun talent.
Deze cd valt dan wel in de just-a-bunch-of-songs categorie (net als Blood Mountain), maar hij luistert zo lekker weg. Dit in tegenstelling tot Blood Mountain, wat in mijn ogen hun minste plaat is.
The Hunter vind ik ook een zeer afwisselende plaat, en er valt genoeg te ontdekken. Het is gewoon weer een goede plaat. Niet meteen een stap vooruit, maar dat was het doel van de heren denk ik ook niet.
Progressie forceren levert niet altijd goed plaatwerk op namelijk. Laat Mastodon lekker hun eigen ding doen, want daar zijn ze gewoon heel erg goed in

Ik vraag me ook af welke progressie spock dan bedoelt want idd, elke mastodonplaat is weer ene totaal andere en ene stap in een andere richting

Heb hem nou ongeveer 15 keer gehoord en hij blijft beter worden. Ik geef hem gewoon 5 sterren want dit is mijn album van 2011!

Weet iemand toevallig wat er van hun hele giga-multi-album concept overgebleven is?
Elk album had zijn eigen thema, (los van dat veel albums ook op zich een conceptalbum waren..), wat dan de vijf elementen moest omschrijven:
Vuur (Remission), Water (Leviathan), Aarde (Blood Mountain),
en toen hebben ze lucht even overgeslagen en hebben ze Crack The Skye gedaan, wat het verbindende element 'Ether' moest voorstellen*..
Dus is The Hunter dan het Lucht-album? Of hebben ze gewoon dat hele idee over boord gegooid, één album vóór het af zou zijn..? The Hunter klinkt iig niet alsof ie in het rijtje hoort.. behalve dat het hun meest 'luchtige' album is misschien.

*Ja, ik heb het ook niet bedacht..

Volgens mij is CtS het 'lucht' album...

Remission -> Fire
Leviathan -> Water
Blood Mountain -> Earth
Crack the Skye -> Aether
The Hunter -> geen echt element maar 'an attachment to the Chinese classical element of wood'

De vijf elementen (of veranderlijke staten, beter gezegd) uit het oude China zijn aarde, water, vuur, hout en metaal. Dat gaat hier dus niet op.

Het laatste element dat je opnoemt is trouwens goed vertegenwoordigd in alle Mastodon-albums.

Hoezo zou dergelijke stelling niet op kunnen gaan. Er is naar mijn weten nergens verondersteld dat de albums van Mastodon China's elementensysteem zouden vertegenwoordigen. Wellicht is de band begonnen met de westerse vier, en hebben ze dit vervolgens met een vijfde willekeurig element uitgebreid.

Wat ik bedoel met progressie, is niet zozeer dat een band per album een radicale verandering moet doorgaan. Persoonlijk wil ik per album een verbetering ten opzichte van de voorganger zien, de band moet als het ware groeien. Met dat nieuwe muziek iets aan het bestaande corpus moet toevoegen, bedoel ik wederom geen radicale verandering. Mastodon heeft interessante en vernieuwende platen afgeleverd de afgelopen paar jaar, maar The Hunter past niet binnen mijn opvatting van progressie. Het is geen slechte plaat, maar slaagt er niet in het niveau van zijn voorgangers te handhaven. laat staan verbeteren/verfijnen. Neem Megadeth's Thirteen, deze plaat doet ook niets nieuws en is in veel opzichten gelijk aan de voorganger. Desondanks slaagt Megadeth er wel in de muziek te verfijnen en te verbeteren, en als gevolg krijgt die van mij ook een hogere waardering.

Er is wel degelijk zo'n soort 'progressie' te vinden op The Hunter. (Het is weer een complete verandering in hun hele stijl tov vorige albums, en dus wéér een 'unieke' plaat..)
Alleen dit keer lijkt die verandering niet altijd een positieve uitwerking te hebben op iedereen..
Levert wel nog steeds vette muziek op, dus boeiend. Enige waar ik me wél aan stoor is dat het zon onsamenhangend ding is geworden, dat er geen echte cohesie is als geheel..


Dat zou wel een beetje dom zijn, en het klinkt ook niet écht logisch, aangezien ze het al vanaf Remission over hun 5 elementen thema hebben.. Des te vreemder dat er ineens niets meer over te lezen is bij het huidige album (Ja, toch?).

Ja, er is inderdaad een verandering te zien, maar ik ben zelf ook geïnteresseerd in verbetering. Wat mij betreft is er in dit geen progressie maar degressie.

Over een vijf-elemententhema weet ik niets, daarom lijkt me mijn eerder gegeven verklaren logisch. Overigens interesseert het me ook niets. De platen zijn zeer losjes op een dergelijk concept gebaseerd, maar laat me een nummer als "Oblivion" horen, of "Crystal Skull", en ik plaats ze hooguit in het andere achterliggende concept, niet in het elementenconcept.

ik heb deze cd op 1 staan in mijn top 10 van 2011!...
Mastodon is mijn ontdekking van dit jaar, ik draai het bijna elke dag

Ik ook, tot ik besloot dat ik het liefst de voorkant zag.

The Sparrow is het mooiste nummer van dit album. Ik denk dat deze wat pop-achtige hebben gemaakt zodat ze live beter uit de verf komen. Veel van het oudere werk komt live niet over door het progressieve karakter. Daarbij komt dat Mastodon veel op festivals staat en dus is toegankelijker materiaal bijna een vereiste.

hoe bedoel je dit ?

Awesome!

Stem verhoogd naar een 5. In mijn opinie gewoon het beste album wat Mastodon heeft gemaakt. Draai hem nu nog wekelijks / dagelijks en wat staan er een paar geweldige nummers op.

Kende enkel het album Leviathan van Mastodon, wat ik een prima album vind, maar dit mainstream geluid is niets voor mij. Het lijkt wel alsof ik naar een andere groep aan het luisteren ben.

Probeer eens het wat meer progressieve Crack The Skye, verkies ik ook boven The Hunter. Al vind ik die laatste wel nog goed!

óf gewoon Blood Mountain, en/of Remission, wat toch wat meer in het straatje Leviathan ligt..
(en welke óók geniale platen zijn..)