dEUS - Keep You Close (2011)

Dat 'Oprotten...........stomme Belgen!' toen dEUS in het voorprogramma van Magnapop stond vergeet ik nooit meer (Nighttown, Rotterdam 1994).
De kerel die dat riep was niet goed bij zijn hoofd toen ik Tom, Stef en de andere dEUS mannen zag.
Worst case Scenario was nog niet eens uit maar ik was betoverd door dat optreden en dEUS werd een band die me nooit meer heeft losgelaten en daaruit voortvloeiend nog veel meer Stef Kamil Carlens met al zijn projecten.

Toch wisten de laatste twee albums me minder te betoveren. Goede muziek, dat zeker, maar ik voelde een afstand. Alsof Tom je als luisteraar niet helemaal dichtbij wilde laten komen.
Laat het nieuwe album dan ook Keep You Close heten proberend daar verandering in te krijgen.
Volgens Tom ook niet zomaar bedacht want mijn ervaring bleek die van velen te zijn en dat is aangekomen bij meneer Barman: "Als "Vantage point" een wodka redbull was, dan is "Keep you close" een mojito".
Vantage Point was te afstandelijk en dat moest veranderen op Keep You Close. Het is nu aan ons luisteraars om te bepalen of dat gelukt is.

Natuurlijk is dat met de muziek van dEUS lastig te bepalen. Over zowel Pocket Revolution en Vantage Point was ik aanvankelijk heel enthousiast en pas veel later kon ik echt goed bepalen welke plaats het tussen de eerste drie albums kon innemen en moet geconcludeerd worden dat die twee toch wel een flink treetje lager staan. Vooruit: Vantage Point een flink treetje en Pocket Revolution een klein stapje (want dat album vind ik wel degelijk geweldig maar krijgt niet meer de volle mep als de eerste drie).

Het kan voor dit nieuwe album ook opgaan natuurlijk maar dat zal de tijd dan wel leren. Ik ben in elk geval blij dat de mannen weer terug aan het front zijn en dat ze een albumhoes hebben die me blijft boeien, maar dat kan komen doordat het me zo doet denken aan het Sigur Rós album Með Suð í Eyrum Við Spilum Endalaust (kleurgebruik en setting).
Als ik dat album er dan toch bijhaal kan ik het eigenlijk best hebben over de inhoud: Með Suð í Eyrum Við Spilum Endalaust had een vrij warme uitstraling en dat vind ik voor de nieuwe dEUS ook opgaan.
Keep You Close heeft een warm organisch geluid en ik snap de uitspraak van Barman dan ook best goed. Dat stukje over 'dansbaar en mojito's' mag dan wel een leuk promopraatje lijken, ik ben het er wel mee eens eigenlijk.
Muzikaal klinkt het vanouds als een klok. Alles vloeit mooi in elkaar over en de koortjes zijn hier en daar om te smullen en dan past de rauwe zang van Barman daar prima in.

Het is moeilijk om nu al hoogtepunten aan te wijzen. O.a. Twice valt op maar past (nog) niet in de categorie Gimme the Heat, Hotellounge, Sister Dew, Roses of Suds & Soda. De invloed van Greg Dulli is hoorbaar op dat nummer. Easy valt me ook op en het al eerder te beluisteren titelnummer blijft ook erg sterk.
Ook hier zal de tijd wel gaan uitwijzen wat de echte highlights gaan worden en misschien staan ze er helemaal niet op; Keep You Close komt voorlopig namelijk nog als één geheel op me over zonder pieken en dalen. Ik mis de grilligheid van de eerste twee albums en het bloedstollend mooie van de derde. In dat opzicht zou het zomaar kunnen dat het zich meer zal moeten gaan meten met Pocket Revolution en Vantage Point.
Dat pakt op dit moment helemaal nog niet zo verkeerd uit; het warme geluid is lekker. Ik denk dat het ook niet helemaal eerlijk is om die eerste drie geweldige albums telkens maar erbij te pakken om te vergelijken.

Keep You Close staat op zichzelf en is van een hoog niveau, iets wat altijd wel voor dEUS opgaat.
Live vind ik ze wisselend: dan weer gigantisch goed en dan weer matig, maar op cd is de kwaliteit altijd hoog. Opmerkelijk detail: dat vind ik tegenovergesteld dan weer van Stef Kamil Carlens en zijn Moondog Jr. / Zita Swoon (group): op cd wat minder pakkend dan live waar ze voor mij op zeer hoog niveau blijven staan.
Tom Barman heeft vooraf geen woord te veel gezegd of onwaarheden lopen verkopen. Ik kan me helemaal vinden in zijn commentaar en daarmee durf ik in dit vroege stadium te concluderen dat we wederom een prachtig album voorgeschoteld krijgen.
Misschien zal ik af en toe nog wel terugverlangen naar het jaar 1994 waarin die rare opmerking naar het podium werd geschreeuwd; hoop ik ooit nog een meesterwerk als In a Bar, under the Sea mee te mogen maken (misschien als Stef zich weer eens bij de groep aansluit) maar vermaak ik me de komende tijd uitstekend met Keep You Close en zal ik de titel zeker doen laten gelden door dEUS flink te gaan draaien, uitkijkend naar weer eens een live optreden van ze, hopend op weer een spetterende show als de laatste keer dat ik ze zag en die in mijn geheugen gegrift staat (Nighttown, Rotterdam 2005..... te lang geleden).

Afgelopen vrijdag nam ik op het vliegveld van Edinburgh het nieuwe Q Magazine mee. En wie vind ik met extra foto prominent bij de top50 aangeraden tracks: dEUS. Vervolgens bij de reviews speciaal uitgelicht: Keep You Close, met een zeer positieve recensie. Het lijkt erop dat ze met hun nieuwe album the UK ook gaan veroveren en dat is niet voor niets. Want wat is het een goed album geworden. Een soort van intieme rock - met niet voor niets Keep You Close als titel - is regelmatig te horen. Gelukkig horen we ook de gitaren af en toe lekker door de speakers heen kraken en piepen!

Het titel- en openingsnummer is één van hun beste songs. En ze hebben al veel moois gemaakt. Hier op het begin van het album hoor je ook die prachtige violen, die op het einde weer terugkomen in Easy: de circel wordt daar rond gemaakt.
De rustige pakkende rock van de song Keep You Close hoor je ook terug in het fraaie The Final Blast. Logischerwijs gaan de gitaren wat meer gieren bij de titel Dark Sets In. Een typisch dEUS nummer wat er meer dan wezen mag. De rust keert enigzins terug op Twice We Survive, hoewel het refrein doorspekt is met emoties.

Ghosts daarentegen loopt als een trein aan de hand van een oh zo lekkere piano en het zingen en praten van Tom Barman. In de finale gaat de gitaar ook nog lekker te keer. Wat een heerlijk nummer zeg, fantastisch! De single Constant Now loopt ook zo lekker en heeft van die lekkere blazers erin zitten. De bridge in dat nummer vind ik ijzersterk.

The End of Romance (Oh Stephanie...) is instrumentaal sterk neergezet en mooi geproduceerd. Opvallend goede bas, piano en gitaar dragen samen met praat- en zangstem dit mooie nummer. Een warme synthesizer vormt de basis van Second Nature, waarbij eerst de piano naar voren komt en verderop de gitaar. De finale van het nummer is erg goed.
Easy is de finale van het hele album en de finale van dat sluitstuk is weer echt prachtig, sterker nog: één van de mooiste stukjes muziek van dit jaar. Wat een echt schitterende explosie van violen en gitaren zorgt voor een passend einde aan dit fraaie album!

Keep You Close heeft een ijzersterke productie en is uitstekend uitgevoerd met naast de bekende sterke zang en gitaren ook een opvallend goede piano. Er staat geen minder nummer op, sterker nog: elk nummer is de moeite (meer) dan waard. Eén van de beste albums van 2011 is made in Belgium (douze points).

Volledig mee eens, al mogen zowel de opener als de afsluiter er ook zijn en is het niveau van de hele plaat vrij constant.

Andere vaststellingen:
-Dit is misschien wel de meest coherente dEUS-plaat ooit; nog meer één geheel dan The ideal crash
-Ik heb een stuk meer dan bij de vorige twee platen het gevoel naar een echte groep te luisteren (er is blijkbaar ook een stuk meer in groep gecomponeerd, zo blijkt uit bovenstaand interview); ik vind dit mede hierdoor de beste plaat van deze bezetting
-Invloeden van The Afghan Whigs en The Twilight Singers lijken zich over heel wat nummers uit te spreiden
-Qua geluid heb je zowat een mix tussen het funky van hun laatste twee (vooral Pocket Revolution), en het meer emotionele van The Ideal Crash
-Inderdaad een vrij 'drukke' plaat, in de zin dat er veel te horen valt, maar die gelaagdheid (waarbij je na x aantal luisterbeurten nog dingen kunnen opvallen) is nu eenmaal toch een beetje het handelskenmerk van dEUS...

'De nummers van Vantage Point raakte niet' aldus Tom Barman over de vorige dEUS plaat. 'De nummers waren goed, maar raakte niet, er was een afstand', dit was ook het algemene commentaar van de dEUS fans. Barman noteerde dit meteen in zijn aantekening boekje. Keep You Close is daarom een ander album geworden dan Vantage Point. Ten eerste is het album door de hele band opgenomen, de eerste in de nieuwe dEUS bezetting (2002). Ten tweede zijn er minder 'in your face' rock nummers en is het geheel van Keep you Close van een constant hoog niveau. Het resultaat? weer een goed dEUS album.

Echt verassen doet dEUS op Keep You Close niet. Hoewel de wenkbrauwen wel even verbaast opgetrokken mogen worden na het horen van de openingsnoten van Keep You Close. We horen namelijk mierzoete strijkers. Die ook terug te horen zijn op de afsluiter Easy. We horen ook synthesizer blazers (Constant Now) en Greg Dulli van de Twilight Singers (Twice). De piano is ook nadrukkelijk aanwezig op het 6de studioalbum. Dit luistert bijzonder aangenaam. In veel nummer voegt het net even wat extra sfeer toe.
Ballads en Up-tempo nummer gaan hand in hand op Keep you Close. Het stoort geen enkel moment, de nummers lopen namelijk perfect in elkaar over. Misschien ligt dit wel aan de productie, die is namelijk perfect te noemen. De nummers zijn tot in de puntjes verzorgt, en het volle geluid is kraakhelder. Tom Barman, Klaas Janzoons, Stephane Misseghers, Alan Gevaert & Mauro Pawlowski lijken allemaal in top vorm te zijn. Of je het nou over de Bas, Gitaar, Drums of de toetsen hebt: allemaal klinken ze gewoon heel goed.

Artistiek gezien is Ghost het opvallendste nummer op Keep You Close. Het heerlijke nummer bevat prachtige piano en een pratende/zingende Barman. Maar het belangrijkste: het is onweerstaanbaar funky. Single Constant Now heb ik voor de release al helemaal grijs gedraaid ook een geweldig nummer met een briljante bridge. Stadionrock invloeden horen we op Dark Sets in en de mooiste ballad is de afsluiter Easy die met zijn invallende strijkers het geheel helemaal compleet maakt. En dat is wat Keep You Close echt speciaal maakt: het constant hoge niveau. Nergens zakt de plaat in. Elk nummer past perfect in het geheel. Hierdoor is het album in zijn geheel het beste dEUS album tot dusver geworden. Echte dEUS klassiekers als Suds & Soda, Bad Timing, Fell of the Floor man, Hotellounge, the Architect & Instant Street staan er in mijn ogen niet op. Dit kan gezien worden als een minpunt. Maar wie weet komt dat nog wel want Keep You Close is immers een groeiplaat. Het album is na (nu 6 luisterbeurten) alweer een stuk beter geworden dan de eerste luisterbeurt.

Een klein smetje op dit verder geweldige album, is dat het album behoorlijk druk en vol is. Soms horen we zelfs wat bombast. Er valt erg veel te horen dit maakt Keep You Close een vermoeiend maar ook avontuurlijk, divers, energiek en goed album.

dEUS bewijst wederom een absolute topband te zijn. De band is uitstekend in vorm en de productie van Keep You Close is perfect. Je hoort dat er lang de tijd is genomen voor dit 6de dEUS album. Het dEUS album dat de boeken (en jaarlijstjes) ingaat als het dEUS album met het beste geheel & alleen maar sterke topsongs!

van: http://daanmuziek.blogspot....

Een nieuw album van dEUS zorgt in bepaalde kringen voor veel beroering. Zo ook het onlangs uitgekomen Keep You Close. Zelf ben ik echter pas begonnen met luisteren bij het album dat een paar jaar terug uitkwam, Vantage Point. Vantage Point beviel mij zeer goed, het was erg toegankelijk en luisterde dan ook makkelijk weg.

Keep You Close is van een heel ander kaliber. Het album is net als Vantage Point gelijk goed luisterbaar, maar naarmate het vaker beluisterd wordt ontvouwd het zich steeds meer. Nummers als Ghost en Constant Now zijn gelijk raak, terwijl de rest een aantal luisterbeurten meer nodig heeft.

De sfeer die op de oude albums aanwezig is, The Ideal Crash en Worst Case Scenario, lijkt hier weer een beetje te zijn teruggekeerd. Het rauwe, ongepolijste zoals op die platen te horen viel in het nummer Suds & Soda bijvoorbeeld krijgt weer wat voet aan de grond. De stem van Barman is daarnaast weer onovertroffen. Past perfect bij de instrumentatie en draagt bij aan het typerende geluid dat ook weer op deze plaat aanwezig is.

Het album is minder makkelijk dan Vantage Point, maar het vindt een goede middenweg tussen het oudere en het nieuwere werk. Nummers als Keep You Close en Dark Sets zijn favorieten geworden. De nummers Ghosts en Constant Now zijn favorieten gebleven. Volgens velen is dEUS de beste band van de lage landen en ze maken die reputatie op deze manier zeker waar.

klik

dEUS - Keep You Close

Ik heb eigenlijk alleen nog maar The Ideal Crash gehoord en een paar songs van hun debuut, ik moet dringend de rest van hun platen nog eens beluisteren maar nu over hun nieuwe plaat: Keep You Close. Hij start al direct met het titelnummer en het klinkt zeer goed het refrein is sterk gezongen en de violen zorgen ervoor dat de song warm aanvoelt.

Ook Dark Sets In is een heerlijke song de single: Constant Now heeft als grote voordeel dan weer de inbreng van de piano. Met zijn 43 minuten verspreid over 9 songs is Keep You Close ook niet zo'n lange plaat. De opbouw van End of A Romance van het praten naar het zingen is zeer sterk, die warme en rustige sfeer die rond de plaat hangt is heerlijk en werkt zeer ontspannend.

Ook de hoes is zeer mooi, Second Nature heeft een goed zingende Tom Barman en een heerlijke gitaarsound. Jammer genoeg zitten we na het mooie Second Nature al aan de afsluiter: Easy die een tracktijd van 6 minuten en 38 seconden haalt.
De intro is zeer sterk, de opbouw van het rustige deel en dan naar het krachtige refrein is zeer mooi.

Ik denk wel dat dit mijn favoriete plaat van 2011 is. De warme klanken en de inbreng in sommige songs van de viool en piano is zeer leuk. En hij luistert goed weg.
Daarom een 4,5* aan Keep You Close ga ik nog veel plezier beleven.

'Keep You Close' is toch alweer de zesde studioplaat van dEUS, de Antwerpse band rond Tom Barman. De band heeft al heel wat gedaanteverwisselingen doorgemaakt (dat kwam doordat er oude leden gingen en nieuwe leden kwamen), doch de basis is vrijwel altijd hetzelfde gebleven: kwaliteitsvolle muziek produceren, met de vaak sterke teksten van Tom Barman in de schijnwerpers. Ook op deze plaat is er helemaal niets mis met die teksten, die bij vlagen zelfs voortreffelijk zijn. Alleen weet de muzikale omkadering me wat minder aan te spreken. De eerste drie platen vind ik geweldig, origineel, intens en af en toe een beetje gek. Hier klinkt dEUS meer als een geroutineerde band, en niet als een bende jonkies.

Nu klonken ze op hun vorige twee platen ook al niet meer als jongelingen, maar op 'Keep You Close' hebben ze wat mij betreft die nieuwe richting geperfectioneerd. Daarom vind ik deze plaat ook sterker dan 'Pocket Revolution' en 'Vantage Point'. Barman zei in een interview dat hij de voeling met het publiek kwijt was; ziedaar de titel.

Barman kijkt ook terug op zijn jonge tijd: "You were young, you had time on your hands; and I was a rollercoaster of the kind; that needs to ride so high; to dive so low; all the time I had to keep you close", klinkt het in de titeltrack, en daarmee wil Barman volgens mij zeggen dat hij vroeger een echt woelwater was, maar nu toch de constante in zijn leven heeft gevonden, en een beetje rust.

dEUS is natuurlijk niet alleen Barman. dEUS is nooit alleen Barman geweest. In de begindagen was er Stef Kamil Karlens, en met hem in de rangen maakten ze die prachtige debuutplaat. Ook Rudy Trouvé was toen nog van de partij; in 1996 stapten ze uit de band, hun vervangers waren Danny Mommens (bekend van Vive La Fête) en Craig Ward. Met die jongens blikte Barman 'The Ideal Crash' in, dEUS' mooiste naar mijn mening. In 2004 kwam Mauro Pawlowski, de nieuwe rechterhand van Barman. Hij heeft zijn eigen stijl, en is een erg goed en geïnspireerd gitarist en songschrijver.

En dan hebben we nog Klaas Janszoons, de enige die het al die tijd heeft volgehouden naast Barman. Hij mag zijn ding doen, en doet dat vooral op de achtergrond, bescheiden maar efficiënt. Ook andere artiesten leveren hun bijdrage; zo zingt Greg Dulli van The Afghan Whigs mee op twee tracks, en ook Tim Vanhamel zingt mee, op het magnifieke 'Ghosts'.

9 songs, goed voor net geen drie kwartier; een ideale speelduur dus voor een plaat. Een mengeling van catchy maar rake songstructuren, zoals op 'Constant Now' en 'Twice', en wat excentrieker werk, zoals de afsluiter en mijn favoriet 'Ghosts'. De magie is weg, maar puur vakmanschap is daarvoor in de plaats gekomen, en laten we eerlijk blijven; het moet volgens mij al vreemd uitdraaien mocht dEUS ooit met een slechte plaat aan komen zetten.

3,5 sterren

dEUS is God. Een boutade, maar wel eentje die steekt houdt voor deze knul. Want de muziek van Tom Barman & co is voor mij nog steeds het absolute summum. Het zijn stuk voor stuk veelgelaagde platen waarbij je zelfs na 100 keer nog door iets nieuws wordt gegrepen. Platen ook die - dixit Guy Garvey - wel speciaal voor jou lijken gemaakt (The Ideal Crash). Toch moet ook ik als onvoorwaardelijke fan toegeven dat ze de genialiteit en de urgentie uit de jaren ’90 hebben ingeruild voor vakmanschap. Dat zou een vies woord kunnen zijn, maar is het in dit geval niét.

Zowel Pocket Revolution als Vantage Point zijn uitstekende albums. PR was aanvankelijk nog een kleine teleurstelling, maar het bleek eens te meer een enorme groeier. En Bad Timing geldt voor mij zelfs als 1 van de beste songs die Antwerp’s Finest ooit heeft opgenomen. Een heel ander verhaal bij Vantage Point. Daar was ik meteen heel enthousiast, maar uiteindelijk speel ik die plaat nog zelden. Doe ik dat toch nog eens, dan klink ze nog steeds erg goed, maar het materiaal heeft gewoon niet zo’n immense impact gehad. Andere fans hadden blijkbaar hetzelfde probleem en daar was Barman zich van bewust. Met Keep You Close wilde hij dan ook aanknopen met warmere en meer bezielde songs.

En? Maakt deze nieuwe worp zijn verwachtingen waar? Is dit misschien zelfs de nieuwe The Ideal Crash? Neen, en die hoop kan ik voorgoed opbergen. Maar is Keep You Close een goede plaat? Ja, zelfs een zeer goede. Hoewel ik dit aanvankelijk niet in de smiezen had. Dat komt namelijk omdat dit een echt album is. De negen songs zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden en vormen 1 rijkgeschakeerd geheel. Geen enkel nummer verdient echter het predicaat ‘dEUS grand cru’ en dus had Keep You Close meer tijd nodig. De schoonheid schuilt hier vaak in de details en die lossen pas na een tijdje op in je systeem.

Nu, maanden na de release en een geslaagd concert in de Lotto Arena later, ben ik erg tevreden met dit album. Ghosts en Constant Now vind ik net als The Architect op Vantage Point nog steeds vrij banaal, maar ik kan ze zeker appreciëren. The Final Blast, Twice, Second Nature en Easy zijn dan weer typische album-nummers. Niet echt opvallend maar na genoeg luisterbeurten wel zeer de moeite waard. Vooral de afsluitende tandem kruipt steeds meer onder de huid. Vanaf het begin ging de meeste aandacht hier echter vooral naar Keep You Close, Dark Sets In en The End Of Romance, hoewel ze er ook niet echt bovenuit steken.

Dark Sets In, dat een herkenbaar verhaal vertelt over die zo vervelende jaloeziegevoelens die soms zonder enige reden de kop opsteken, kende ik al van de Vantage Point-tournee. Het nummer klinkt hier wel nog een stuk weidser, waardoor de broeierigheid er een beetje is uitgewrongen. Niet erg, want als Barman je in de energieke finale ‘Watch it!’-gewijs waarschuwt voor de gevolgen, ben je wel meteen bij de les.

Meer laid-back gaat het er aan toe in het gevoelige The End Of Romance. De parlando van Barman doet me soms wat denken aan een voice-over uit een Spaanse film. Het klinkt poëtisch, sensueel en een tikkeltje mysterieus. Een van de beste ballads die dEUS de laatste jaren heeft opgenomen, en een heerlijk moment: Tom die een sigaret aansteekt bij het begin.

Tot slot wil ik er nog even de openingstrack uitlichten, waarschijnlijk een perfecte staalkaart van wat volgt. De sound is warm, een beetje zoet, bombastisch en vooral: meeslepend. Zo komt de zesde langspeler van m’n favoriete band niet in de buurt van hun topniveau, maar blijven ze na 20 jaar wél nog relevante muziek maken. Het experiment heeft grotendeels plaats gemaakt voor bijna ouderwets vakmanschap, maar Keep You Close is als vanouds rijk aan schoonheid en intrinsieke klasse.

4,5*

Ik ben allicht bijna de enige, maar ik vind dit voorlopig de beste dEUS-plaat die ik ken. Volgens velen spelen ze hier op safe en leveren ze hiermee een gewone 'rockplaat' af en dat is misschien wel waar. Ik denk bij deze vergelijking altijd een beetje aan The Bends van Radiohead, ook zo een geweldig 'gewoon' rockalbum.
Wat ik echter vooral waarheid vind, is dat ze een verdomd goeie rockplaat afleveren. Neen, misschien niet écht met een topklassieker als Suds & Soda, Instant Street, Via, Little Arithmetics op (alhoewel?), maar aan de andere kant vind ik deze plaat de enige van dEUS (wederom, van de albums die ik ken) die een constant niveau haalt, misschien enkel een beetje inzakt met het iets mindere The End Of Romance.
Ik heb minder met hun meer experimentele gedoe op Ideal Crash of In the bar under the sea, waar enkele nummers mij eigenlijk weinig kunnen boeien. Misschien moet ik die gewoon iets vaker luisteren, want heb dat eigenlijk nog nooit intensief gedaan. Voorlopig vind ik deze Keep you close echter de meest constante en daarmee ook de beste.
Ondanks het constant hoge niveau kies ik als uitschieter voor afsluiter Easy, magistraal nummer. Ideale afsluiter voor mij, geeft me meteen zin om deze nog maar eens een keertje op te zetten.
Een gewone rockplaat? Misschien, maar dan toch een uitermate goede.

Inderdaad weer 'gewoon' een prima plaat uit de handen van Barman en co. Op de één of andere manier was de band na Vantage Point bij mij een beetje uit zicht verdwenen, ondanks dat ook die plaat geen teleurstelling was. Wel staan daar en op deze Keep You Close allicht wat minder memorabele knijtertjes vergeleken met het eerder werk, al vind ik openingsnummer Keep You Close, het lekker voortstuwende Constant Now maar ja toch vooral die schitterende zwanenzang Easy er toch nog bovenuit steken. Laatstgenoemde nummer kan zich dan ook absoluut meten met het beste wat dEUS heeft uitgebracht.