Steven Wilson - Grace for Drowning (2011)

Iemand de nieuwe video van Index al gezien?

Ik vindt deze beter dan die van Track One. Deze is nog meer creepy.

Ja, SW komt opvallend veel in beeld hé! Ik weet niet goed wat ik van het lied zelf moet denken. Slechts eenmaal snel gehoord, maar kwam nogal vreemd over. I'm a collector, I'll collect anything. Collect, file, index,...

Videoclip van het nummer "Index"

Sfeervol

Verschillende nummer worden gespeeld op morow internet radio. Klinkt erg goed allemaal. Deform is echt super!!!!

Zojuist de 1e complete luisterbeurt afgerond ( lekker beide cd's achter elkaar ook al raad Steven dat zelf af ) en wat is dit een prachtig dubbelalbum geworden!! Bedankt bol.com voor de snelle levering

De productie is zoals we gewend zijn van Steven weer perfect en het album biedt veel afwisseling en daar hou ik wel van.

Raider II klinkt heel mooi ;vooral de fluit daarin en het prachtige sfeervolle einde ( de laatste 2.10 ) zijn heel mooi. Kort daarvoor wordt mooi naar een hoogtepunt toegewerkt. Dit nummer moet nog flink wennen maar ik verwacht dat cd2 in ieder geval mijn favoriet wordt!

Verdere hoogtepunten voorlopig de nummers Track One, Like Dust I have cleared from my Eye, No Par Of Me en Deform To Form A Star.

Ik start met een stevige 4!!


Klopt het trouwens dat hier heel veel berichten ( en stemmen ) verwijderd zijn? Voor mijn gevoel stonden hier toch al meer pagina's? Blijkbaar heb ik iets gemist....

Ook net de 1e luisterbeurt van beide cd's achter de rug. Cd2 spreekt me nu het meeste aan maar dit album heeft zeker 5 luisterbeurten nodig dus dat kan zo maar veranderen. Er valt veel te ontdekken.

Veel jaren '70 invloeden, heel anders dan Wilson's solo debuut Insurgentes wat ik een totaal meesterwerk vind.

Kan na 1 luisterbeurt nog absoluut geen cijfer geven.

5e luisterbeurt bezig...oh wat is ie mooi!

Ik denk dat Wilson tijdens het remixen van de King Crimson albums erg beïnvloed is geweest door de algehele sfeer van die tijd. Nou was ie natuurlijk al lange tijd "vriendjes" met Robert Fripp en groot aanhanger van de album gebaseerde gouden jaren '70. Maar op dit album hoor je zijn voorliefde voor dit era als nooit tevoren.

Grace for Drowning is een rustig piano-introotje met mooie zangkoortjes om je voorzichtig in de stemming te brengen.
Sectarian is een ijzersterk instrumentaal Crimsonesque nummer wat de luisteraar snel op scherp zet.
Deform to Form a Star, pweh, prachtig nummer, schitterend refrein en die koortjes aan het einde...
No Part of Me begint rustig met een electronische inslag, strijkers volgen, vooralsnog voelt het een beetje No-Man achtig aan maar dan weet Wilson je weer te verrassen halverwege het nummer met dreigende gitaarriffs en een onconventionele solo.
Postcard is hét meest radiovriendelijke poppy nummer van het album. Niet dat het enige airplay zal krijgen, denk ik. Behalve een keer bij Arrow Rock ofzo.
Raider Prelude is een duister spookachtig nummertje om je klaar te maken voor het monster...Raider II die op disc 2 staat.
Remainder the Black Dog kennen waarschijnlijk de meeste hier al, circuleert al enige tijd op het internet en is een heerlijk lang en waardig slotnummer van disc 1.

Even stilstaan bij de muzikanten die Wilson heeft verzameld voor dit album. Stuk voor stuk prachtige bijdragen (van o.a. Theo Travis, Jordan Rudess, Tony Levin, Pat Mastelotto, Steve Hackett).

Disc 2 begint, net als de 1e, met een rustig intro. Prachtige dromerige muziek.
Index, ook al met videoclip en al enige tijd circulerend, een nummer die voor mij het dichtst staat bij voorganger Insurgentes. In eerste instantie vond ik het eigenlijk een vrij saai nummer maar na wat luisterbeurten is het toch een pareltje (échte goede muziek heeft tijd nodig )
Track One, begint heel mooi akoestisch, bijna Beatlesesque op een gegeven moment en dan op z'n Wilson's je even flink op je verkeerde been zetten om met een Opeth-achtige solo te eindigen.
Raider II: luister en huiver! Zanglijn doet me denken aan het nummer Cirkus op Crimson's album Lizard. Maar wat een monster van een nummer is dit, zeg!
Het laatste nummer (Like dust...) is, net als de meeste Porcupine Tree afsluiters, een prachtige melancholische ballad.

Ben bezig met de tweede luisterbeurt en het is geen gemakkelijke plaat maar het klinkt allemaal erg mooi. Dat er hier een hoog cijfer uit komt is al duidelijk. Nog even wat vaker horen voordat ik ga stemmen.

Dat ambient einde van Like Dust is ook erg mooi zeg. Goede plaat, dat is wel onmiddellijk te horen. Om te bepalen hoe goed hij nu echt is zal het waarschijnlijk alleen veel luisterbeurten kosten. Lang niet altijd even toegankelijk, maar vol met memorabele momenten. Ik ben benieuwd hoe ik hier een maand later tegenaan kijk.

Dit album gaat wel wat doorzettingsvermogen kosten om doorheen te komen. Eerste keer aan het luisteren en elke keer als ik denk: 'ff doorzappen naar het volgende nummer" omdat het me niet bevalt, dan komt er een mooi stukje muziek.

Ga mee met de verwachtingen dat dit wel eens een briljantje kan zijn.

Wat weer een wereldplaat, hoe krijgt ie het voor elkaar elke keer............

Grmbl hopelijk ligt die deluxe edition morgen op de deurmat! Als ik dat (waarschijnlijk nog wat vertekend, maar toch) stemgemiddelde zie...

Steven Wilson kan het ook gewoon niet niet goed doen..

Ik hou 't op een mooie 4*. Prachtig album maar voor mij persoonlijk toch niet de impact die Insurgentes op mij heeft gehad (en nog steeds heeft).

Punten van kritiek zijn de kerkkoortjes die mij soms net iets te veel worden gebruikt, de King Crimson saus die er iets te dik bovenop ligt. Begrijp me niet verkeerd, ik heb KC erg hoog zitten (t/m het jaar 1974 (Red als laatste album) maar dat was toen en nu is nu.
Het klinkt mij net iets te classic proggy. En ik ben géén hardcore progrock-fan. Alleen dus King Crimson t/m Red. En later bands als Tool, Porcupine Tree en Radiohead (andere discussie of deze bands nu prog, metal, rock of iets anders zijn).

Desondanks een schitterend album van een man die ik muzikaal gezien één van de grootste, zo niet de grootste, genieën van de laatste decennia vind (ook een andere discussie ).

Je Top 6 is één en al prog dat de klok slaat Niet dat ik het erg vind, integendeel!

Jeetje, Postcard beste van het album!
Wat een mooi rustig sfeertje, de text en dynamiek!

*5

Postcard is inderdaad prachtig, maar alle nummers hebben een hoog niveau.
Dit is het eerste album wat ik van Steven Wilson zelf ken (Behalve de albums van Porcupine Tree), kan iemand mij vertellen of de voorganger van dit album hierop lijkt? Die moet ik anders ook maar eens snel gaan beluisteren!

Nee lijkt er niet op, maar is minstens zo goed, al dan niet beter.
Zoek eens op Youtube: Steven Wilson - Harmony Korine, en sta versteld van het kunnen van deze man.

Oke, bedankt voor de info Ducoz!
Is inderdaad een prachtig nummer, ben benieuwd naar Insurgentes!
Hij doet dacht ik ook veel voor de albums van Opeth?

Opeth ben ik niet heel bekend voor, heb vandaag toevallig Heritage gekocht, en die vind ik fantastisch maar ik ben niet van de keiharde metal..wellicht in de toekomst.

Steven heeft inderdaad Heritage ge-enginered.
Maar Insurgentes(SW) kan je blind kopen!

Oke, dat ga ik dan maar eens snel doen, ben in ieder geval helemaal onderste boven van dit album. En de nummers die ik heb gehoord van Insurgentes klinken ook erg goed!

Nog niet gehoord. Ik ben benieuwd of hij het niveau van Blackfield's "Welcome to my DNA" kan benaderen.

Het lijkt wel of Steven Wilson per jaar 2 albums maakt. Toch knap hoor, telkens zo'n hoog niveau te halen:)

Dat versta ik niet. Bedoel je in positieve zin? De derde Blackfield wordt hier alleszins niet echt de hoogte in geprezen. Zelf vind ik hem niet slecht, maar tipt niet aan de twee voorgaande. Bovendien heeft SW slechts één nummer bijgedragen aan Welcome to my DNA, nl. Waving. De rest is geschreven en zelfs gearrangeerd door Aviv Geffen. Zoals hij het zelf bescheiden zegt, Grace for Drowning is zijn eerste echte nieuwe release sinds The Incident uit 2009. In Grace for Drowning heeft hij 18 maand lang zijn ziel gestoken.

Maar in feite, ik denk niet dat Welcome to my DNA en Grace for Drowning überhaupt te vergelijken zijn... De aanpak is totaal anders.

Wat men hier vindt van de laatste cd van Blackfield vind ik niet zo relevant, als ik hem zelf maar goed vind. Het ging mij niet om de vergelijking maar om het niveau van de muziek. Ik had ook kunnen schrijven Ik ben benieuwd of hij het niveau van de laatste cd van No-man kan benaderen.

Dit gaat voor mij het album van het jaar worden denk ik...
Vooral de instrumentale stukken zijn werkelijk prachtig..

Vindt 'm ook echt ijzersterk, tot nu toe alleen Postcard iets minder.

Ziekelijk hoog gemiddelde tot nu toe, is hij echt zo goed dan ?

Ziek gemiddelde. Hebben we te vaak met veel fanwerk of is het echt zo'n goed album? De nummers die ik voor het Song van het jaar-spel heb beluisterd, zorgen dat ik naar neig naar het eerste.

Ik ben benieuwd.

Klinkt allemaal erg hoopvol hier! Zit met smart te wachten op mijn deluxe versie, en luister nu vast naar Raider (moet ineens aan Twix denken) op de website.
Sounds promising...