Steven Wilson - Grace for Drowning (2011)

Bijzonder, ik kon alleen Deform to Form a Star en Postcard echt waarderen na de eerste luisterbeurt. Raider II en Remainder the Black Dog hebben echt lang geduurd.

Bij mij kreeg hij na een eerste luisterbeurt ook al een 4,5*.
Hij werd wel alleen maar beter (om tenslotte terug minder te worden) maar een echte groeier vind ik het niet.

Moet dan ook toegeven dat de muziek van Wilson geen onbekende voor mij is.
Ik volg hem al heel lang en een muziekstuk als dit verbaast me ook niet van zijn hand.

Natuurlijk zitten er in die anderhalf uur wel momenten die minder mooi zijn dan anderen, maar het totale gevoel van euforie wat zich na de luisterbeurt over mij uistortte, maken dat de 5 sterren toch wel gerechtvaardigd zijn.

Ik was nog niet zo bekend met Steven Wilson, kende enkel Fear of a Blank Planet en Deadwing van PT.

Postcard was trouwens het nummer waarmee ik besloot om dit album te gaan beluisteren, nog steeds een van de grootste parels op Grace for Drowning. Een prachtig nummer!

Berichten over inmiddels vergeven concerttickets verwijderd.

Een prachtig concert gisterenavond in 013. Live klinken de nummers nog veel beter! De uitvoering van Postcard en Raider II waren werkelijk fenomenaal. Ook de muzikanten waarmee hij zich heeft weten te omringen waren geweldig. Topconcert van een niet helemaal fitte Steven!

X2 Vanwijk!
Hoewel het geluid af en toe te wensen overliet, was het een buitengewoon mooi concert.
Zeer fraaie uitvoering van songs als Raider II, Remainder en (onverwachts..) Index.
Het nieuwe nummer getiteld Luminol vond ik persoonlijk een tikkeltje minder dan de rest.
Komt ook omdat ik het niet echt goed te volgen vond. Te springerig en daardoor iets te geforceerd.
Het afsluitende Get all you deserve was fenomenaal in al zijn bombast en liet het verbijsterde publiek met slechts een woord op de lippen achter: wauw!

Helemaal met je eens Robert. Ook ik vond Luminol niet echt geweldig, springerig en te geforceerd zijn de juiste termen! Neemt niet weg dat het 2 uur lang echt genieten was!

Na veel luisterbeurten wil ik inzetten met 4 sterren (5 is voor de echter klassiekers, en daarvoor is het gewoonweg nog te vroeg). Ik vind het wel een heel mooi album, ook de teksten zijn van hoog niveau, terwijl dat binnen de prog niet altijd een vereiste is.
Voor mij is In The Court Of The Crimson King het begin van de progressieve muziek. Met het remixen van diverse KC albums door Steven Wilson (als vaandeldragen van de prog) en het successievelijk verwerken van de opgedane inspiratie in Grace For Drowning, ben ik soort van terug bij square one: het gevoeld van 'de cirkel is rond'. Na de eerste euforie zei ik tegen mijn echtgenote, dat ik met deze aanschaf op het gebied van progrock wel klaar ben dit jaar en wellicht wel langer. Dit album heeft zo veel te bieden, dat ik tijd nodig heb om hier mijn tanden in te zetten. Maar ja, je zal zien dat Moon Safari binnenkort met een nieuwe komt en dat zal ik mij woorden moeten inslikken !
Resumeren: een juweel (hier en daar wat ruw) van een plaat en zeker het beste van Wilson sinds Deadwing. Uitschieters: Deform en Raider II.

Wow het valt me nu pas op dat Sectarian toch erg veel weg heeft van 'A Tower Struck Down' op Steve Hackett's eerste soloalbum 'Voyage of the Acolyte'!

Inmiddels erg goed bekend met de talent(en) van Steven Wilson. Vorige week kocht ik deze (prachtige) cd en ik moet zeggen het heeft me toch wel wat draai beurten gekost vooraleer ik hem echt van goed, beter, best kon categoriseren. Muzikaal zit het allemaal erg goed in elkaar en ook
tekstueel valt er weinig op aan te merken. Deze man (maar ook zeker ook PT!!!) blijft een unicum in de huidige muziek cultuur. 5 sterren voor dit vakwerk zijn zeker wat mij betreft op zijn plaats.

Na 3 maanden heb ik besloten mijn rating met 1 punt op te hogen naar 5. Ik ontdek nog iedere keer nieuwe dingen op deze prachtplaat. Bv een nummer als Index: tekstueel een wonderlijk nummer en in combinatie met de broeierige sfeer een hoogtepunt van CD2.
Ook het slot van Like Dust is een beauty.
Tot slot: door dit album ben ik The Incident van PT weer eens gaan draaien en meer gaan waarderen. Dit 'moeilijke' werk van PT pakte mij te weinig maar door Grace valt hij op een of andere manier op zijn plaats.

Is hij in 013 geweest? . Vlak bij mij om de hoek. Had dit heel graag live gehoord. Zo'n live-album kan toch niet tippen dan als je zelf bij bent.

Dan laat ik je alvast weten dat zijn derde solo-album uitkomt op 25 februari, dat hij op 11 maart in de Melkweg, Amsterdam staat en op 12 maart in de Arenberg Schouwburg in Antwerpen. Korte making-of clips, tracklist en frontcover van de nieuwe cd en tal van andere recente info vind je op www.stevenwilsonhq.com

Steven Wilson woont onderhand in 013.

Dat is mooi, trek ik daar ook in!

Dat is geweldig nieuws, een nieuwe Wilson

Ja, geef mij maar nu een nieuwe Porcupine Tree

Doe voor mij dan maar allebei.

Ik geef het steeds minder kans (naar aanleiding van een interview met SW in PROG magazine), en ALS het ervan komt, ten vroegste ergens in 2014...

Nu de herinnering aan het prachtige concert een beetje is weggezakt was ik benieuwd of ik dit album ook los daarvan nog net zo mooi zou vinden. Hmm... Bij Porcupine Tree beginnen de stijlkenmerken langzamerhand soms een beetje op foefjes te lijken, maar bij déze plaat herinner ik me weer waarom ik ooit verliefd op deze muziek ben geworden. (Trouwens ook een prima tegengif tegen de alomtegenwoordige Top-2000-terreur.)
 

Pff. Dit is het eerste soloalbum dat ik van Wilson hoor, maar ik heb toch veel moeite gehad om me door deze plaat te worstelen. Ik snap dat je superprogressief wilt zijn, maar ik heb nood aan herkenbare nummers, die je vaak herbeluistert door die pure schoonheid in de combinatie van teksten en het muzikale.

En dat vind ik bij Porcupine Tree zo geniaal. Het is (gelukkig) iets compleet anders dan de radiomuziek van tegenwoordig, en de emoties in de gitaarriffs of keyboardsolo's bij PT doen regelmatig mijn nekharen overeind staan.

Dit vind ik maar niks. De vaak compleet willekeurig gekozen akkoordenschema's doen pijn aan mijn oren en het ontbreken van enige lijn in veel nummers helpt ook helemaal niet. Ik heb bij dit album het gevoel dat als het met de helft ingekort was, het veel beter zou zijn.

Deze plaat ga ik waarschijnlijk nooit meer opnieuw draaien.

Jammer, want dit album wordt terecht door Wilson gezien als het beste wat hij ooit gemaakt heeft. Misschien is het een optie, zoals Wilson ook adviseert om een cd per keer te beluisteren. Misschien valt dan met verloop van tijd alles op zijn plaats.

Wist ik niet, interessant feitje. Ik ben het er niet mee eens (hij heeft onderhand dan ook al een enorm oeuvre opgebouwd), maar ik kan me wel iets bij zijn mening voorstellen.
 

Wat vind jij dan het beste wat hij gemaakt heeft, Casper?

Ik ken niet alles van hem, maar een voorzichtige top-5 zou zijn:
5. Signify
4. Fear of a blank planet
3. déze
2. Stupid dream
1. In absentia (prachtige plaat met geen enkele zwakke plek)
 

Zijn werk met Blackfield, maar vooral No-man vind ik ook erg goed.

Oh dear... was ik al bang voor... allemaal gemist... die man is ook zó produktief... nóg meer te beluisteren... *zucht* 

Steven Wilson gaat de geschiedenisboeken in als een liedjesschrijver en componist van de buitencategorie. Zeker weten. De productie en kwaliteit van de man is ongekend. Vandaag weer aardig wat (productie) werk van hem beluisterd. Blackfield, Nosound, No-Man, PT, Opeth enz. Deze solo cd is eigenzinnig maar vernieuwend. Daar zit zijn kracht. Fenomenaal.

En als we mogen afgaan op de heel voorlopige score van het nieuwe album op Progarchives, zit het wat dat betreft ook weer goed. 4,55* op 11 stemmers, waarvan 10 het maximum van 5* en eentje het absolute minimum. Dat zal weer leuke gepolariseerde discussies opleveren!