Steven Wilson - Grace for Drowning (2011)

Bluray-versie (één schijf met de 12 songs + bonusmateriaal) was maar iets duurder dan de DVD-versie.
Deze is zeker aan te raden om de optimale geluidskwaliteit te ervaren

groetjes

Hmm, m'n vader had laatst een plaat van Steve Hackett op, toen vond ik dat er een nummer wel erg leek op Index.
Weten jullie misschien (toevallig) welke dat is? Mn pa is namelijk vergeten. :/

Vandaag nog eens beluisterd, grotendeels op de bus (niet luidruchtig, dus had ik eens de kans). En ik kan nog steeds niet de vinger exact op de wond leggen, maar ik vind het lang geen geweldige plaat meer. Het is misschien allemaal net iets te goed gedaan, gemaakt en geproduceerd door Wilson. Ik mis wat imperfectie, iets wat me echt een innige band zou kunnen geven met het album. Natuurlijk staat er fantastische muziek op, van ontzettend hoge kwaliteit, maar ik voel het gewoon niet. Een beetje een miskoop dus, gebaseerd op de eerste paar geslaagde luisterbeurten.

De plaat is ook wat te lang, vind ik. 'Raider II' is een prachtig stuk muziek, maar had heel wat korter gemogen. Ik weet wel dat het zo hoort, een lang, episch nummer op een ambitieuze progplaat, maar daardoor komt het ook een beetje geforceerd over.

3 sterren

Jammer dat je score zo laag is uitgevallen. Na de toch eerst positieve reacties inderdaad.
Ik heb hem gisteren nog eens gehoord, deze keer alleen de eerste cd. En ik luister er nog zeer graag naar, veel variatie. Sterk geproduceerd.
Schitterende en originele composities.
Ook de invloeden van heel wat Prog artiesten zoals: King Crimson zijn goed hoorbaar maar hij weet er toch iets origineels en creatiefs van te maken. De 5* blijft staan ook al is hij sinds vorige week uit mijn Top 10.

Tijdens mijn eerste luisterbeurt was ik in het begin erg enthousiast, maar gaandeweg begon dat wat af te nemen. Ook na meerdere luisterbeurten is dit het geval gebleken. Steven Wilson is een artiest waar ik veel respect en bewondering voor heb, maar waar ik anderzijds bepaalde aspecten minder van waardeer. Zo blijf ik zijn zang te soft vinden, maar hij zal nu eenmaal niet speciaal voor mij een zanger aantrekken.

Aanvankelijk klinkt Grace for Drowning vanwege de jazzy touch en de zanglijnen een beetje als Crosby, Pevar & Raymond. Ik had het direct geloofd als iemand zei dat James Raymond achter de toetsen zit. Na een tijdje ontwikkelt het album zich echter wat meer richting sfeerstukken i.p.v. nummers met een duidelijke kop en staart. Dat vergt een andere luisterhouding, maar het kan niet verhelpen dat het de plaat ook wat fragmentarisch maakt. De sfeerstukken zorgen voor een interessant contrast met de meer experimentele en hardere stukken, maar Wilson had wat meer overgangen kunnen componeren. Misschien had hij de nummers zelfs wel allemaal in elkaar over kunnen laten lopen. Het materiaal leent zich daar best wel voor. Neem bijvoorbeeld 'Track One'. Het eindigt ietwat abrupt en 'Raider II' gaat niet verder waar 'Track One' ophield. 'Like Dust I Have Cleared from My Eye' sluit vervolgens ook helemaal niet aan op 'Raider II'. Het is alsof er steeds een pauze tussen zit, en dat komt de samenhang niet ten goede. Bij een album met deze lengte zijn daar toch wat meer onderlinge verbanden voor nodig.

De andere optie is om een aantal van die sfeerstukken te schrappen. Ik begrijp Wilsons bedoeling, maar nu valt het voor mij een beetje tussen wal en schip.

Toch vermaak ik me prima met Grace for Drowning. Het is absoluut weer vakmanschap. Ik vind het vooral overtuigend hoe Wilson het voor elkaar krijgt om sommige arrangementen bijna orkestraal te laten klinken. De productie helpt daarbij om het overtuigend over te laten komen. Ik vind Wilsons producties vaak ietwat gelikt, maar hier heb ik dat gevoel niet. Misschien komt het doordat het materiaal ook minder stevig is dan bij Porcupine Tree het geval is. De instrumentatie is wat cleaner.

Ik vind het wel jammer dat er elektrische drums zijn gebruikt op dit album. Ik herken er direct de onnatuurlijke klank van. Ik vind ze ook behoorlijk klinisch klinken. Zijn gitaarwerk klinkt daarentegen bijzonder smaakvol. Hij had wat mij betreft dan ook wat meer solo's mogen spelen en misschien ook wat meer harde stukken mogen toevoegen.

Al met al is het een interessant werkstuk met knappe composities. De voordelen wegen absoluut op tegen de nadelen, maar een echte fan zal ik waarschijnlijk nooit worden.

Net terug van een weekje Moezel waar ik deze zag liggen voor slechts 10 eurootjes zonder de 6 bonusnummers dan. Geen idee of ik daar veel aan mis maar dit album lijkt me allesbehalve een miskoop. Morgen eens even in alle rust gaan beluisteren.

Edit: Geen album om 's morgens bij wakker te worden in ieder geval maar beslist iets voor de latere uurtjes en je moet het wel goed in je opnemen. Ook niet al te veel PT gelijkenissen maar lange sferische composities met jazzy improvisaties. Het klinkt allemaal behoorlijk sophisticated en experimenteel maar bijzonder genoeg om in de collectie te hebben. Moet verder wel eerlijk bekennen dat het PT werk me wat beter in het gehoor ligt. Knappe plaat verder.

Vorig jaar de man live gezien en pas gisteren dit album helemaal geluisterd. Moet zeggen dat ik nu veel meer onder de indruk was! De plaat had soort hypnotiserende werking op me. De nummers waren live prima gespeeld, maar ik vermoed dat de afwezigheid van een mensenmassa en hun geluich voor mij die heerlijke werking stimuleerde!

Ik was ook aanwezig bij het live-optreden van het album. Niet in Paradiso maar in Zoetermeer. Toen vond ik het album echt tot leven komen en een stuk indrukwekkender dan op CD. De CD vind ik niet meer dan 4 sterren waard; sommige nummers zijn erg mooi maar andere voegen wat mij betreft niet zoveel toe (bijvoorbeeld Track One). Maar het concert was geweldig; een van de betere die ik heb mogen bijwonen.

Grappig dus dat onze ervaringen net andersom zijn

En begrijp ik het goed dat het liveconcert van Grace for Drowning binnenkort op cd verschijnt?

@Bluebird: hoor je er ook geen Steve Hackett (gedeeltelijk) in terug?

Ik meende ergens een flard uit Hackett's Fire On The Moon te herkennen. Ik heb de cd overigens nog maar 1 keer gedraaid want mn vrouw kreeg er al snel genoeg van en dat is veel te weinig uiteraard. Track 7 viel me in ieder geval niet echt op als zijnde een Hackett samenwerking. Ik zal er beslist nog eens even goed voor gaan zitten als ik het rijk alleen heb, dan doe ik er zeker verslag van. Intrigerend werkstuk van meneer Wilson.

Is dat zo? Die moet ik dan hebben, heb helaas het concert gemist

Ik hoop ook dat het waar is. Dat moet geweldig zijn.

Inderdaad!

Zeg, een halfje eraf Glenn?

Ik heb wel livefilmpjes gezien, erg mooi gefilmt en prachtige muziek. Ik hoop dus op een cd-dvd uitvoering

Ja het is de proudctie waar ik me toch aan begin te storen. Hij klinkt gewoon te perfect.
Ik mis gewoon wat dat rauwe in de productie. Zodat de harde gitaarstukken beter tot zijn recht zouden komen. En ik Raider II mochten er wat mij betreft wat meer harde stukken. Zoals in het begin. Maar voor de rest erg sterke plaat die ik met plezuier blijf draaien.

Bekend euvel, heb daar ook last van bij Porcupine Tree. Hier bevalt de productie me wel, maar zodra de muziek wat steviger wordt is het inderdaad vaak te perfect.

Bij Porcupine Tree heb ik er dan juist geen enkel probleem mee.

Ik snap wat jullie bedoelen, ik heb er zelf gelukkig geen last van. Raider II word helaas wel iets minder dan wat ik er eerst van vond, helaas.

Hopen dat Steven Wilson zijn 5 sterren kan behouden

Ja, dat kun je wel zeggen. Ik vind met name een track als Sectarian geweldig, je moet er inderdaad nog maar eens goed voor gaan zitten!

Berichten over een livecd en concerten verplaatst naar Steven Wilson

Wat heb ik weer genoten van Raider II. Meesterlijk nummer!!! Muzikaal genot.

Wat een plaat

Steven Wilson noemt Raider II steeds een lang en ingewikkeld nummer, maar ik ben geneigd te denken dat dat overdreven is. Natuurlijk zitten er veel elementen in, maar zó "complicated" is het nu ook weer niet en ook niet echt een meesterwerk, zoals Anesthetize dat is waar echt geen minuut af zou kunnen. Bij Raider II heb ik soms het gevoel dat het lang is om maar lang te zijn.

Verder eens met de reacties over de te gladgestreken productie, daar heeft Steven Wilson wel een handje van. Maar bij oudere albums heb ik dat gevoel minder, misschien kruipt dat er langzaam in. Voor Storm Corrosion hoop ik toch op een minder 'perfecte' productie. Als je kijkt naar Radiohead platen bijvoorbeeld is de zang niet perfect, de instrumentalen niet perfect, de verhouding tussen alles lang niet altijd perfect. Maar het is allemaal wel heel spontaan en dat is juist ook weer heel fijn.

De plaat is nog steeds mooi, maar live was het allemaal een stukje minder 'gemaakt' en dus ook beter. Ik ga dus zeker met alle plezier naar de 013 weer binnenkort, en ben benieuwd hoe de tweede leg verschilt van de eerste.

Ben het eens over jouw stuk over Raider II, er had inderdaad in geknipt kunnen worden.
Of ze hadden wat meer harde stukken erin moeten zetten, want na die fantastische opening, blijft Raider II bijna de hele tijd rustig zonder nog eens een echte uitbarsting.

Waarom zouden er persé een uitbarsting moeten komen, of hadden er harde stukken in geplaatst moeten worden? Ik zie dat niet zo goed namelijk. Je kunt er vanuit gaan dat de artiest daar bewust niet voor gekozen heeft, maar dat dit het gewenste doel was. Precies de rust die hij wilde bereiken.

Omdat hij me daardoor wat te eentonig wordt. En met harde stukken had hij er dus wat meer afwisseling kunnen insteken.

OK, toen dit album uitkwam begreep alle poeha niet zo, maar dit weekend bij een vriend van me de BluRay versie gehoord en het kwartje viel behoorlijk ongenadig. Shit, mooie plaat dit.

PT heb ik eigenlijk al zo'n beetje afgeschreven vanaf In Absentia. Heb dat album plus alles wat daarna kwam nog wel geprobeerd maar dit knoopt voor mijn gevoel gewoon veel beter aan met waar hij was zo rond Stupid Dream / Lightbulb Sun. Nee, deze staat prompt hoog op mijn Amazon Wishlist

Iemand anders die 'Deform From A Star' weg vindt hebben van liedjes van Joe Jackson?

Is er iemand die me wat info kan geven over de Blu-ray? Ik heb de twee cd's al in huis, maar denk erover om de Blu-ray ook te kopen.

Heb dit album gisteravond weer beluisterd en het blijft zijn 5 sterren behouden. Raider II boeit nog steeds, onlangs de lange speelduur.

Ik heb hem vandaag ook eens gedraaid, en inderdaad Grace For Drowning blijft een erg sterke plaat. En verdiendt qua songmateriaal misschien zelfs 5* sterren, maar ik blijf me storen aan die te perfecte productie. Maar voor de rest een fantastische plaat!

Is eigenlijk alleen interessant voor audiofielen en als je dus thuis een installatie hebt staan die de klank echt in volle glorie tot zijn recht laat komen. Over een simpel home theatre setje word dat volgens mij niet wat. Heb hem een paar weken geleden dus gehoord bij een vriend van me die een Oppo BR speler en een stel erg goede (maar niet eens zo dure) boxen en het was een openbaring moet ik zeggen.

Na 5 maanden eindelijk GfD aan een echte luisterbeurt kunnen onderwerpen.
Ik heb het album op vinyl. 2 LP's die op 180 gram platen geperst zijn.
Waarom zo lang gewacht om de naald de groeven te laten aftasten? Mijn phono versterker was kaduuk en het wachten op een nieuwe en vooral betere nam nogal wat tijd in beslag. Maar, oh mensen, dat was het wel waard!

De plaat blaast me zelfs na slechts 1 luisterbeurt omver. De kaleidoscoop van geluiden, de dynamiek, de structuren en melodieen en tel daar boven op de fantastische productie die naar mijn bescheiden mening op vinyl nog veel beter tot z'n recht komt dan op een glimmend zilveren schijfje. De muziek is een samenvatting of ode zo je wilt aan muziek en muzikanten uit vervlogen tijden en ja, af en toe klinkt dat er meer dan goed doorheen. Niet orgineel? Misschien niet, maar ik vind het bepaald geen straf. Het is werkelijk een genot om dit album te mogen uitzitten. Vrouwlief brengt een drankje, maar het blijft onaangeroerd staan totdat de laatste groef onder de naald gegleden is........

5,5 sterren

Robertooooh