John Lennon - Imagine (1971)

Yep..ik vind Oh Yoko ook een pakkend nummer en maakt me enthousiast. Had wat mij betreft ook een beter deal geweest voor zijn latere albums. Hij zingt over Yoko en in ruil daarvoor zingt zij niet.

Ik vond Jealous Guy altijd hier de beste, dat was ook de reden waarom ik hem vaak draaide. Maar nadat ik het van Roxy Music op Heart Still Beating hoorde heb ik deze nooit meer gedraaid. Deze maand maar weer eens gaan draaien.

Hoewel ik een groot bewonderaar was van Roxy Music vond ik hun uitvoering van Jealous guy tenenkrommend. Een heel mooi, ingetogen en persoonlijk nummer werd vakkundig tot een mierzoet en aalglad bombarstisch nummer omgevormt. De bedoeling was wel sympathiek, het was Ferry's eerbetoon aan Lennon en werd plots de grootste hit die Roxy Music ooit heeft gehad.
Ferry cover van een ander Lennon nummer ' It's only love' is veel mooier.

Ik krijg nog steeds "kromme" tenen, alleen al van de stem van Brian Ferry.

Idem, Jealous Guy op Imagine is voor mij de uitgesproken favoriet en ik verbaas me er soms over hoeveel mensen de Roxy Music versie beter vinden...

Ach mischien komt het wel omdat Ferry mijn favoriete zanger is.
Maar hij legt wel veel gevoel in het nummer, dat moet je Ferry nageven.

Net iets minder dan z'n vorige maar het blijft nog steeds één van de beste albums ooit gemaakt. (dat zijn er wel heel veel maar goed). Zeker een klassieker.

Met zijn Plastic Ono Band lp , m.i. het sterkste album van Lennon.
Misschien wel zijn sterkste. Imagine's voorganger komt soms wat al te gekweld over. Daarentegen is het wel zijn eerlijkste en persoonlijkste plaat.
Moeilijk kiezen dus. Maar dat hoef ik gelukkig niet.
Het openingsnummer , daar ben ik van overtuigd , zal zich in lengte van dagen kunnen meten met het allerbeste uit Lennon's Beatle-tijd.
Een meesterwerk in miniatuurvorm.
Jealous guy, behoort tot Lennon's allermooiste ballads .De resterende songs op het album zijn van hoog niveau op een na dan : I don't wanna be a soldier. Te langdradig , te zeurderig , te voorspelbaar klinkt dat in mijn oren.
Hoewel ik How do you sleep en Oh Yoko , ook tot de memorabele Imagine songs reken , heb ik er toch wat moeite mee.
How do you sleep , eigenlijk een fantastisch nummer , maar tekstueel gezien zo moeilijk om aan te horen voor een rechtgeaarde Beatle-fan. Oh Yoko ,.is een meezinger van formaat. Maar ook hier verpest de tekst voor mij een deel van het nummer.
Nee , niet omdat het Yoko betreft. Maar van zo'n openbare ( wat heet) persoonlijke liefdesverklaring krijg ik toch wat kriebels. Dat gaat mij net iets te ver.
Oh Yoko ,nodigt uit tot meezingen ,maar het is dan net of je vreemd gaat......

Ik ben het helemaal met je eens, George. Imagine en Plastic Ono Band zijn bijna niet te vergelijken. Wat mij telkens wel weer opvalt is dat het nummer How? bijna nooit genoemd wordt. Tekstueel zo sterk, wat inhoud betreft en melodieus prachtig. Eén van mijn topmomenten op Imagine. Altijd geweest!!!

Eens Ad, inzake How!

geweldig!

Naast het vredelievende karakter van bijna de gehele plaat staat tussen al deze vredesboodschappen, spijt en liefdesbetuigingen plotseling twee hele valse aantijgingen tegen McCartney. Ik heb het natuurlijk over How do you sleep en in iets mindere mate Crippled inside, het is natuurlijk geen toeval dat op beide nummers George Harrison een vette slide solo speelt. In 'How do you sleep' zingt Lennon dat McCartney het slechts van zijn babyface moet hebben en zijn muziek niet meer is dan muzikaal oppervlakkig behang, ook bezingt hij dat Macca een burgermannetje is die onder de plak bij Linda zit. Niet echt aardig. Hoewel de eerlijkheid moet zeggen dat McCartney zelf begon op RAM met nummers als Too Many people en My long haired lady. Maar dat waren wel speldenprikken terwijl Lennon als een hakbijl antwoorde. In 1973 spraken Lennon/McCartney af elkaar niet meer via muzikale boodschappen te kwetsen. Toen deze afspraak in 1973 vast stond begon George plots naar Lennon/McCartney uit te halen in zijn nummer sue me sue you blues. Hield het dan nooit op??

Er zat blijkbaar erg veel onverwerkt oud zeer, opgebouwd gedurende het bestaan van The Beatles, dat nog jarenlang heeft doorgewerkt. Veel (zeg maar de oudere ) Beatlesfans kiezen ook partij voor de één of de ander in dit volstrekt onzinnige kinnesinne gedoe.

Paul McCartney wordt nog steeds door velen vervloekt omdat hij definitief de stekker uit de Beatles heeft getrokken. Je kunt over de ene Beatle niets zeggen of het kamp van de ander valt over je heen.

En waar gáát het allemaal over?

De wijze waarop McCartney tijdens zijn laatste concert toch eer heeft bewezen aan Lennon en Harrison vond ik netjes. Het had namelijk ook niet gehoeven.

Maar durf het maar eens op te schrijven! Voordat je het weet sta je op één of ander schavot, terwijl het je alleen maar gaat om de muziek! Ik heb nog 4 Beatles cd's liggen om te becijferen en op musicmeter van een woordje te voorzien, voorlopig aan me nooit niet!

Voordat je het weet wordt je gekruisigd!!! En vergeet niet: zonder Paul geen Abbey road, sgt Pepper en Magical mystery tour. And by the way: Sir paul stapte uit de groep nadat hij hopeloos heeft geprobeert de groep te redden. Lennon stapte als eerste uit de groep, eind 1969, maar verzocht de andere te zwijgen, hetgeen McCartney in april 1970 doorbrak, waardoor hij het nieuws van de breuk als eerste wereldkundig maakte.

YouTube - JOHN LENNON RECORDING HOW DO YOU SLEEP

De mensen die na 40 jaar, na het uiteenvallen van de Beatles John of Paul ( of zelfs Yoko) nog steeds blijven vervloeken zijn óf niet goed bij hun hoofd of snappen er helemaal niets van. De geschiedenis is éénmaal verlopen als hij is. De échte Beatles-fans (zeker de oudere) hebben dat al lang verwerkt. Zelf was ik altijd meer een Lennon fan, vanwege zijn karakter en 't openlijk tegen het establishment en de Vietnamoorlog op durven te komen. Paul heb ik nooit vervloekt. Ik heb zelfs als zijn muziek. Wie muzikaal beter was zal mij een worst wezen. Over die vraag kun je nog jaren bij MuMe blijven zeuren. Ik hield in de jaren zestig van John, Paul, George en Ringo. The Beatles dus. Ik vond het in 1970 héél jammer dat ze stopten, maar nu na 40 jaar kan ik het misschien nog wel begrijpen, als je heel hun persoonlijke en muzikale geschiedenis kent. Time heals all wounds! En als sommige dat niet willen of kunnen begrijpen, zielig!!! Imagine was in zijn tijd een juweel, maar ik vind wat Paul tot op de dag vandaag doet met hoogstaande muziek, namelijk de naam van de Beatles hoog houden zéér te prijzen.

Prachtige cd van een prachtige man.

Na de breuk het beste album van John. Met Gimme Some Truth als favoriet. Met het bekritiseren van de maatschappij heeft hij onwijs goeie teksten geschreven en dat bewijst hij weer met dit nummer.

Ik heb skippen altijd al een zonde gevonden, maar na 5 minuten I Don't Wanne Be a Soldier was ik bijna gevallen. Gelukkig was het einde toen in zicht.

Imagine en Jealous Guy zijn onderdeel van mijn opvoeding. Ik zie mezelf nog met mijn vader in de auto zitten, meeluisterend met zijn muziek en af en toe vragen stellend over de teksten: 'Papa, waar gaat dit liedje over?'

Verder moet ik het album nog 'een plekje geven'. Ik vind het goed, maar of ik het geweldig vind, moet de tijd uitwijzen. Dat Lennon gepassioneerd was staat in ieder geval vast.

Het titelnummer is natuurlijk een terechte klassieker, en blijft een prachtig nummer. Vanaf de eerste piano-noten grijpt het me en het blijft ook een heerlijk naïef ideaal.

Crippled Inside was op een Beatles album denk ik het nummer van Ringo geworden. Lekker niks aan de hand-nummer met geweldige dobro gitaar van George Harrison, in z'n herkenbare stijl en piano van Nicky Hopkins.

Jealous Guy is de andere klassieker van deze plaat. Gewoon een erg mooie popsong, perfect voorzien van orkestratie door Phil Spector (hier wel )

It's So Hard is zo'n bluesy Lennon nummer zoals hij er meerdere schreef en had zo op The White Album kunnen staan.

I Don't Wanne Be a Soldier begint sterk, maar duurt zoals DirkM ook al zei ongeveer 1:30 minuut te lang, waardoor het mijn aandacht verliest. Het klinkt meer als een jam.

Gimme Some Truth is daarentegen weer een zeer sterk nummer. Een verbeten Lennon. De basis van het nummer stamt al uit de Let It Be sessies, en dat is hoorbaar. Ook hier wederom een geweldige bijdrage van Harrison.

Een vergeten pareltje is Oh My Love. Briljant nummer!

How Do You Sleep? is een muzikaal erg sterk nummer met Gilmour achtige gitaar van George Harrison. Wel vind ik het een zwakke actie om zo'n directe aanval op McCartney, z'n oude boezemmaat, op plaat te zetten. Speldenprikken prima (zoals het Sgt. Pepper achtige intro), maar deze is wel erg onder de gordel. Maar dat is mijn mening.

How? is een breekbaar, gevoelig nummer waarin Lennon zingt "how can i give love when love is something i ain't never had?". De strijkers geven het net dat extra meer.

Oh Yoko! is een vrolijk niemandalletje dat mij niet zo kan bekoren, en is naar mijn mening juist het soort nummer dat Lennon 2 liedjes eerder bekritiseert. Zeker tekstueel.

Al met al dus een sterk album van Lennon, maar een die mij niet de volle 39:23 overtuigt, vandaar 4*

Een erg mooi en wederom persoonlijk album van John Lennon. Dit album klinkt minder intiem dan Plastic Ono Band van Lennon. Vollopig zijn I Don't Wanna be a Soldier, Imagine en How Do You Sleep de toppers met How als sub-topper. Het vorige album vond ik erg goed en misschien deze zelfs wat beter.

Toch doe ik dat maar Ad. Plastic Ono Band is volgens mij namelijk veel beter. Op Imagine is de rauwe energie die POB zo bijzonder maakt verdwenen en door te veel strijkers. toe te voegen klinken sommige nummers te zoetgevooisd. Zoals vooral Jealous Guy en How. Gelukkig is dat achterwege gebleven bij Crippled Inside en Oh my Love, de twee beste nummers, samen met het overbekende titelnummer en Gimme some Truth.
I don't wanna be a soldier lijdt echt weer onder het typerende Lennon-pamflettisme.Een slogan voortdurend herhalen met de bedoeling die je kop in te rammen (Give peace a chance) . Bij mij werkt dat averechts.
How do you sleep is muziekaal een echt goeie Lennon-compositie, over de tekst zullen we het maar niet meer hebben.
Het eindigt met de regelrechte draak Oh Yoko.
Een heel wisselvallig album vind ik dit, heel tegengesteld aan het juist zo consistente POB van een jaar eerder.

Oh Yoko is een luchtige knipoog richting Dylan's I Want You. Daar moet toch niet te zwaar aangetild worden. Zeker gezien de emotionele diepte van Plastic Ono Band. Ik proef daar nergens rauwe energie. Rauw? Akkoord, maar de beladen thematiek heeft toch meer weg van intensieve therapiesessies en dat associeer ik niet direct met energie(dan moet ik altijd aan Ramones denken). Imagine is in een heel andere staat gemaakt dan zijn voorganger en alleen daarom al lastig naast elkaar te leggen, Dat de instrumentatie een struikelblok kan zijn kan ik inkomen.

Volgens Lennon zelf was Imagine hetzelfde als P.O.B maar dan in een zoeter en commerciëler jasje. Thema´s zijn ook op Imagine zeer persoonlijk ( How, Jeaulous guy) en soms met woede ( Give me some truth, How do you sleep, I don't wanne be a soldier )dat weer teder ( oh Yoko. Oh my love) en universeel ( Imagine ). De thema verschillen dus weinig met de voorganger maar zijn hang naar commercieel succes maakte waarschijnlijk dat hij een meer toegankelijkere benadering zocht. En dat lukte, Imagine is zijn best verkochte solo plaat.

Volgens mij had die commerciële inslag ook te maken met het grote succes van All Things Must Pass van George Harrison. Lennon was ergens heel blij voor 'the bloody kid' maar diep van binnen worstelde hij ook met extreme gevoelens van jaloezie als ik mij niet vergis. Ironisch genoeg speelt Harrison dan wel weer mee op Imagine.

Lennon is solo nooit zo succesvol geweest als George Harrison. Lennons solo platen begonnen pas echt mega sellers te worden na zijn dood. Alleen de LP Imagine was een wereldwijd succes tijdens zijn leven. Zijn andere platen verkochten wel behoorlijk, maar van alle ex Beatles het minst. Zelfs de solo platen van Ringo Starr verkochten in de jaren 70 beter. Aan Lennons kwaliteit lag het niet. Waarschijnlijk was hij van alle ex-Beatles het meest vervreemd van zijn oorspronkelijk fans. Misschien is dat ook één van de redenen geweest om zich midden jaren 70 terug te trekken uit de muziekindustrie.

Dat zou best waar kunnen zijn. Ik heb Lennon de Beatle altijd groots gevonden. Van die Lennon was ik fan. Lennon de solo-artiest heeft een aantal mooie nummers op zijn naam staan en één erg goeie plaat, namelijk de eerste met vooral nummers als Mother, Working Class Hero,Remember en God.
Dat niveau heeft hij later niet meer bereikt. Ik heb onlangs de film over Lennon gezien en hij was een zeer bevlogen iemand die zich volledig inzette voor de vrede en tegelijkertijd leefde op het randje van uitzetting uit de VS waar hij met Yoko woonde en niet meer weg wilde.
Lennon's muzikale ontwikkeling bleef met al die niet-muzikale activieteiten een beetje steken, soms in wat ik pamflet-songs noem, soms ook in matige liefdesliedjes, nogmaals de goeie nummers uitgezonderd die er ook wel waren. Maar werden na Imagine toch niet steeds minder???

Wat een lekker album is dit toch, er is geen nummer die je slecht kan noemen .

Geloof het of niet, ik kocht vandaag de Remaster CD voor 2,50 bij een lokale platenhandel!
Super geweldig! Wat een album, ken hem al een paar jaartjes, maar vanaf de stereo is hij 10 keer beter dan van de PC. Wat logisch is natuurlijk.

Vanavond schrijf ik hier denk ik een uitgebreide "review" over, heb er zin in!

Ieder album heeft een bepaalde sfeer om zich heen hangen, zo heeft deze plaat dat ook.
De hoes is een beetje mysterieus en roept bovenaardse gevoelens op. Daarom vind ik deze hoes ook speciaal. Deze plaat geeft voor mij een late avond of een dag aan het einde van een warme zomer weer.

Zomer 1971, Tittenhurst park, de zelf gebouwde studio van de Beatles en nu dus John Lennon.
Gebouwd in een spierwit landhuis in een mooi park.
Het was tijd voor een 2e solo album, Imagine... eentje die niet on opgemerkt voorbij ging.

Imagine:3 minuten en 1 seconden lang, zo zou de hemel klinken. De titel is voort gekomen uit een gedicht van Yoko Ono, en resulteerde dus in dit mooie nummer. Bijna utopisch, een perfecte samenleving. De dromer die hij zich zelf noemt, durven dromen over een betere wereld.
Een perfecte wereld, waar iedereen gelijk is, niemand echt boven elkaar uit zal steken waardoor er geen jaloezie is en niemand van elkaar kan stelen.
Geen religie, waardoor er geen religieuze conflicten kunnen ontstaan, zeer actueel in deze tijd. Een groot universeel land, waardoor er geen echte taalbarrière zal zijn, misschien dialecten, maar geen verschillende talen zodat taalproblemen en de misvattingen die daardoor ontstaan ook niet kunnen voorkomen. Iedereen leeft samen en is”bevriend” met elkaar, leven samen in harmonie. Iedereen is gelijk, iedereen heeft de zelfde rechten en kan gaan en staan waar hij/zij wil en kan zeggen wat hij/zij wil. Een wereld die leeft in harmonie, vrede en welvaart. Ik denk dat het kan, en durf wel een beetje een dromer te zijn.
Piano, drums, bass en de “Flux Fiddelers” op de “strings”. Wat kan schoonheid toch eenvoudig zijn.

Crippled Inside: Bij dit nummer lopen we een western saloon in, en zorgt voor een hele andere sfeer dan de opener. Best verfrissend vind ik, best een aardig nummertje. Voor dit nummer halen we George Harrison van stal en speelt mee op 'dobro', wat een akoestische gitaar is met een grote ijzeren plaat over de klank kast. “Well you know that your cat has nine lives, you only have one and a dogs life aint fun, mama take a look outside”. Met het crippled inside, word denk ik bedoeld dat je je kan voordoen zoals je wil, maar aan je innerlijk verander je niets. Je kan naar de kerk gaan en een vers zingen, maar dat maakt je nog geen ander persoon.

Jealous Guy: Dit is al een vrij oud nummer en stamt zelfs af van de Beatles-in-India tijd.
In India werden de Beatles geïnspireerd door een Indiase goeroe, Paul schreef “Mother Nature's son”en John schreef “Child of Nature” voor het Witte album werd Paul's nummer gekozen, en bleef deze achter. De oude lyrics werden verwisseld voor nieuwe en zo werd Jealous Guy geboren.
Piano, trings en drums. Mooie melodieën. Je zou dit kunnen opvatten op een terugblik naar zijn verleden, I was dreaming about the past. Misschien wel een schuldverklaring aan Cynthia?
Een terugblik op het uiteen gaan van de kevertjes? De verslechterde relatie met Paul McCartney?

It's So Hard: Lekker bluesy, band word begeleid door een saxofoon. Het gevoel iemand te moeten zijn en je stempel te kunnen zetten, maar dat het erg moeilijk is. John's visie op het leven, hij gaat ten onder. De roem, het idool, het voorbeeld, wat hij eigenlijk niet echt wil zijn.
Kort maar krachtig, zullen we zeggen. Lekker tussendoortje.

I Don't Wanna Be A Soldier Mama: Ook hierop speelt George Harrison, die de slide guitar bespeeld. Veel mensen op de site vinden dit nummer te lang, of te eentonig. Ik vind dit juist een van de betere nummers. Maar ik denk dat het idee achter dit nummer gewoon vrij voor de hand liggend is, en toch ook weer niet. John wil gewoon John zijn, en niemand anders.

Gimme Some Truth: Een erg treffende protest song. De politiek voert maar uit, en verteld de helft. Houden dingen achter de hand, en de burger word misleid met misleidende berichten in de krant. Erg krachtig, erg duidelijk. John op zijn sterkst.
Oh My Love: De enige song op het album met 2 componisten, John en Yoko. Piano en gitaar, John geeft zijn ziel bloot. George Harrison speelt gitaar op het nummer. Ook dit was een oude Beatle track die werd geschreven voor de Witte dubbelaar. Ik denk dat dit nummer gaat over het vinden van die ene, de ware een man/vrouw waar mee je je leven wil delen. De schoonheid van ware liefde beschrijven, en alles beter ervaren dan voorheen.

How Do You Sleep?: Groovy tune, lekker nummer vind ik. Op de documentaire over hoe dit album werd gemaakt is te zien hoe het nummer tot stand kwam. Van een soort losse, vrij strakke jam werd het iets smerigs, iets vuigs. Beetje funky, zoettig, maar in zo'n scherpe verpakking.
Een tekst die geadresseerd was aan de heer P. McCartney. So Sgt. Pepper took you by surprise?
Het gaat over 'verraad', Paul had misschien andere commerciële ideeën met de Beatles, dan alleen voor de Beatles.Hij wou de Beatles runnen, hij wou de baas zijn. Jaloezie, zijn uiterlijk. De referentie naar Paul's grootste hit, Yesterday, dat hij buiten dit nummer niets heeft gedaan. Een moederskindje, wat kan je nou zonder de beatles? We merken wel wat je wel of niet kan.
Je had niet verwacht dat Sgt. Pepper zo'n succes zou zijn he?!
Jammer van de bedoeling, maar misschien wel heel eerlijk en dapper, toch ook diep triest. Dat een schrijvers duo als Lennon/McCarntney zo ten onder gaan en in elkaars haren zitten.
Stiekem mijn favoriete song van het album.

How?et zoals Remember(Plastic Ono Band) is dit een nummer over zijn therapie die hij samen met Yoko volgde. Met zeer persoonlijke vragen, zoals die ook in dit nummer worden gesteld.
Ook reflecteert hij de wereld in het nummer, het is niet altijd even mooi en ook hij krijgt er genoeg van. Vragen die we ons allemaal misschien weleens stellen. Levens vragen, die het interessant houden, die je jezelf misschien beter leren kennen. Bepaalde situaties, als je niet weet hoe je je moet gedragen of situaties waarin je niet weet hoe je je moet houden of moet antwoorden. Gewoon door gaan, just carry on, al is het momenteel zo zwaar, je komt er sterker uit, als een beter persoon.

Oh, Yoko!: Het hele zooitje bij elkaar, zingend en spelend op instrumenten. Een veel te poppy nummer, zonder al te veel inhoud. Gewoon een liefdes verklaring aan Yoko. Phil Spector zingt de harmonieën, Nicky Hopkins op de piano, meerdere akoestische gitaren, noem maar op. Op alle momenten van de dag denkt hij aan haar, Yoko Ono en wil hij haar naam uitspreken. Het geeft voldoening, de naam van een echte geliefde uit spreken, en er aan denken, er over dromen.
In the middle of the night i call your name, zelfs wanneer het warrig en ondoorzichtig word(in the middle of a cloud). Iedere relatie heeft zijn ups en downs, maar echte liefde bijt overal doorheen.

Het album sluit hier mee heel anders dan Plastic Ono Band, maar is dan ook in bijna alle opzichten anders, het album doet veel commerciëler aan en de productie is gladder, dat is niet erg en doet de nummers zeker niet te kort. Maar hoe had het album er uit gezien als er voor de zelfde productie was gekozen als bij de single, Instant Karma? Lekker rauw en on geprepareerd.
Een nieuwe fase van het leven van John Lennon, een actievoerder, een trotse echtgenoot, en een gewone man.

“Imagine the clouds dripping, dig a hole in your garden to put tem in.”