Noel Gallagher's High Flying Birds - Noel Gallagher's High Flying Birds (2011)

Vanwaar die tegenstelling (maar...) in jouw 2 zinnen?

Overigens is dit album meer dan alleen 'gewoon Oasis'.

Omdat naar mijn mening het niveau van Oasis de laatste jaren enorm gezakt was.

Neen!!! Dit is niet Oasis, dit is de singer/songwriter Noel Gallagher en de band om hem heen.
Voor Oasis kan ik u doorsturen naar de volgende pagina: Oasis
Ik hoop dat het helpt!
Groetjes, Robbie.

Sorry Robbie, je hebt gelijk. Het is singer/songwriter Noel Gallagher en de band om hem heen die klinkt als de wederopstanding van Oasis.

Zeker, dit is geen Oasis, maar het geeft wel duidelijk weer waar de inspiratie lag!

No offence, maar Noel heeft zowel 'Definitely Maybe', als 'Morning Glory' volledig op zijn naam staan. Elk fucking nummer. Dat hij Oasis was, wisten we in '94 al. Nadien kwamen de coke, bandleden die het aftrapte, de verzwakkende stem van Liam en de slechte songwritingskills van de rest van de band wat in de weg liggen. Maar Noel heeft naar mijn weten nog nooit zo'n stinkers geschreven als zijn broertje.

Voor mij is dit het album waar we al sinds 1997 op hoopten. Stiekem vreesden we dat ie er nooit ging komen, maar kijk eens aan. 5/5

Indeed!

Bij Pink Floyd heb je de Gilmour/Waters "strijd" (maar vlak Wright niet uit) en bij the Beatles de Lennon/McCartney "strijd" (maar vlak Harrison niet uit). Bij Oasis is er geen discussie mogelijk. Het muzikale brein is Noel. Punt. Liam was een beetje het gezicht en de voice. Werkte 2 albums goed. Nu is daar dan eindelijk het 3e meesterwerkje van Noel. Wordt Liam gemist? Niet door mij. Misschien live als er niemand met een sacherijnige bek met een tamboerijn tussen z'n tanden zit.

En ja hoor, het is Noel gelukt op Musicmeter: hij staat vandaag op nummer 1 in de Rotatielijst met dit fraaie album.

jawadde, wat een geweldig album! voorlopig 4* , maar daar kan zeker nog een ster bijkomen.

Daar ben ik heel blij mee . Een album wat veel aandacht verdient.

ik ben benieuwd!!

Waarnaar?

De CD denk ik, waarschijnlijk had ie hem toen nog niet gehoord.

Aardig nieuw werk van N. Gallagher (cum suis), maar naar twee keer luisteren is mijn voorlopige oordeel: 'niet meer dan dat'. Positief zwaartepunt ligt wat mij betreft bij de eerste vier nummers van het album. Bij '(I Wanna Live in a Dream in My) Record Machine' is het niveau nog wel aardig, maar 'kakt de boel al wel een beetje in'. De variatie is soms ver te zoeken. Zo liggen onder meer de nummer 'Soldier Boys and Jesus Freaks' en '(Stranded on) the Wrong Beach' wel erg bij elkaar. Raadselachtig is het dan ook waarom bij het eertsgenoemde nummer mijn nekharen recht overeind gaan staan en ik het laatstgenoemde nummer juist wel weer kan waarderen. 'AKA...What a life' en 'Stop the clocks' kennen beiden een aardige kortdurende climax, maar wat er aan vooraf gaat vind ik niet om over naar huis te schrijven (zoals velen hier gezegd hebben: wellicht iets te voordehandliggend en poppy)! Die andere AKA... song ('Broken Arrow') is dan gelukkig een stuk beter! Ondanks deze kritiekpunten weet Gallagher gemiddeld genomen toch een aardig album neer te zetten, maar de posieve punten worden in mijn ogen in het begin van het album gehaald. Acceptabele middelmatigheid dus (daarom een niet verassende 3,0)! De afsluiter van het album is daar in mijn ogen een treffend voorbeeld van: kabbelt lekker voort, verveeld niet, maar weet me ook niet echt te raken. Daarvoor toch maar weer even Feist opzetten!

Heerlijk om weer eens the Rutles via de headphone te horen ; vooral Cheese and Onions .
Een verademing vergeleken met dit produkt van de halve firma Gallagher .

Je hoort er wel aan af dat de platenmaatschappij er flink veel geld aan denkt te gaan verdienen want kosten noch moeite zijn gespaard .

Wat een over-arrangering en over-producering : het is kompleet dichtgetimmerd en dichtgesmeerd met van de Beatle-producers afgekeken technieken .

Uit het feit dat ze de release telkens weer uitstelden blijkt wel dat ze niet tevreden waren met het resultaat , en dat klopt dan ook , helaas .

Ik denk trouwens wel dat ik deze plaat nog vaak ga horen : bij de dameskapper zijn ze er gek op ...

Nu nog even Piggy in the Middle van the Rutles - wel 'n aanrader ..!

De Rutles rule! Schaamteloos gejat, dat wel, maar ze komen er mee weg omdat het humor is he.
Betere Beatle-esque muziek is er niet. Get up and go back home (voor een verslavend kopje thee..)

Neemt niet weg dat dit een uiterst genietbaar plaatje is. Wel beetje volgesmeerd ja, maar staan heerlijke songs op.

Kijk, dat je 'm nou overgeproduceerd vindt, ok. Maar om 't dan gelijk 'dameskappermuziek' te noemen is toch wel behoorljk pathetic.

Haha, hier moest ik wel om lachen . Ik kan zijn (of haar) reactie natuurlijk niet serieus nemen, maar dat doet hij/ze zichzelf waarschijnlijk ook niet.

Net op de site en gelijk de boel komen verstieren met een aantal hele lage scores en niet serieus te nemen opmerkingen. Ik zou er om moeten lachen..., maar het lukt me niet echt. Ga de Viva lezen of zo, denk ik dan, of begeef ik mij dan op het dameskapper-niveau?

Zo standaard om altijd de vergelijking met The Beatles te maken als Oasis, Beady Eye of Noel Gallagher een nieuwe plaat uit brengt.

En hoeveel goede platen zijn er ondertussen al niet uitgebracht die ''Beatle-producers afgekeken technieken'' gebruikte? laten we er blij mee zijn

Ben ik het mee eens. Als de muziek nou goed is wat is het probleem. Ik hou ook wel meer van vernieuwend, maar niet alles dat vernieuwend is, is voor mij per definitie goed. Soms wordt de muziek dan ook tenenkrommend slecht of saai. Verfrissend vind ik in dit geval ook goed/ prima. De invloeden mogen te horen zijn, vind ik juist leuk (waar haalt Abraham de mosterd vandaan??) als het soms een rechtstreekse kopie is, maar t klinkt wel met een eigen sound tsjah, voor mij blijft dan toch gelden : beter goed "gejat" dan zelf slecht verzonnen....

Misschien is het al eerder gezegd, maar AKA.. What a Life! klinkt wel erg als The Charlatans. Waar overigens niks mis mee is.

Wat een fijn album is dit zeg!

Eerlijk gezegd had ik verwacht dat broer Liam met sterker werk zou komen, maar Noel laat hem hier toch wel even een hele vieze stinkende scheet ruiken zeg

Een heerlijk album,
Sterker dat Liam's werk, zoals sommigen al hebben gezegd, Zeker de moeite waard om deze vaker een goede luisterbeurt te geven.

A.K.A Broken Arrow. Beste nummer!:)

Jaren heb ik zitten hopen op een solo-album van Noel (daarvoor het Oasis niet uit elkaar hoeven gaan hoor ). En nu deze er dan eindelijk is, voldoet 'ie ook helemaal aan mijn verwachtingen, namelijk in 1 woord: briljant !

Er is geen zwak nummer te vinden op deze plaat, misschien enkele iets mindere (maar dat komt door het zeer hoge niveau). Mooi is het vele gebruik van 'koper' op het album, dat veel nummers net dat tikkie extra geeft.

Het beste nummer -voor mij- staat meteen aan het begin. Opener 'Everybody's on the Run' is werkelijk geweldig. Het begint met een soort overture en eindigt fenomenaal.

Het zeer hoge niveau blijft de eerste 4 nummers behouden. De twee minste nummers van het album zijn voor mij 5 en 6, en daarna wordt het slotakkoord ingezet met wederom 4 zeer sterke nummers.
Te verwachten was dat we Beatles-invloeden zouden horen op dit album, en dit hoor je vind ik het beste op het slotnummer 'Stop The Clocks'.

Deze gaat een hoge positie krijgen in mijn jaarlijst !

Noel Gallagher laat zien een degelijke songwriter te zijn en ondanks mijn mening dat zijn stem niet al te verrassend is, verveelt deze door het album heen niet.
Goed songmateriaal dus, want de nummers blijven stuk voor stuk hangen en de teksten zijn ook niet te clichématig. N. Gallagher kiest voor een luchtige sound en zijn stem sluit daar mijns inziens goed op aan. Toch kennen de nummers veelal mooie details met als beste voorbeeld het nummer The Death of You and Me - sowieso hoogtepunt op de plaat - wat refereert naar het blazersstuk uit het nummer Being For The Benefit Of Mr. Kite! van The Beatles (toch?). Productioneel zitten de meeste nummers ook goed in elkaar, zonder te gelikt te klinken.

Ik ben aangenaam verrast met deze langspeler die van de eerste tot laatste minuut in orde is. Niks nieuws onder de zon, maar een fijne trip. Ik luister het liever dan het meeste werk van Oasis.

Ik boog me over dit album voor daMusic en kwam tot de volgende conclusie. Je leest hem hier.

Oasis was dan ook voor een groot deel Noel.

Echt een goede cd , bewijst maar dat Noel de drijvende kracht was achter Oasis en Liam de " Rockstar "