Tom Waits - Bad as Me (2011)

Dit is ook zeker niet mijn favoriete Tom Waits plaat. Zowel 'Mule Variations' als 'Bone Machine' als 'Rain Dogs' vind ik beter dan deze.

Naar wat meer luisterbeurten mijn beoordeling met een halfje verhoogd. De nummers zitten lekker in elkaar, hebben soms vrij eigenzinnige arrangementen waar het oor even aan moet wennen. Maar uiteindelijk werkt dit album zelfs verslavend. Nòg een verhoging in de toekomst sluit ik zeker niet uit.

Mijn hemel, wat is Hell Broke Luce een allemachtig vet nummer. Mijn complimenten voor je review AOVV!

Ten eerste complimenten voor de prachtige hoes, in boekvorm met mooi artwork. Heerlijk afwisselend met veel herkenbare nummers. Vuige uptempo nummers afgewisseld met kleine liedjes.

Bad Ass Waits is goed bij stem dit keer. Hij gruist, gromt, bromt en croned, maar is goed te verstaan en dat is -voor mij- wel net zo prettig. Waits verstaat de kunst om jazz, blues, alternatief zo te brengen dat het toch als een geheel blijft klinken. Als iemand een turd kan polishen, dan is het Waits wel.

favoriete tracks: talking at the same time, pay me, bad as me en last leaf.

Waarom zet ik dit album nu al eigenlijk nooit meer op?

(Ik vrees het antwoord...)

Omdat het geen eenheid is en het daardoor klinkt als chaos.

Ja, daar zocht ik dus naar.

Beetje het euvel van het Nederlands elftal dus eigenlijk... Individueel misschien aardige prestaties maar samen geen hecht team dat kans maakt op een overwinning...

Chicago: Polen/Oekraine
Raised right men: v/d Vaart en Kuyt die zondag weer in de basis staan
Get lost: v Persie
Back in the crowd: Huntelaar
Bad as me: Sneijder
Last leaf: v Bommel
Hell broke luce: de resultaten

3 bonus tracks: verlenging inclusief gemiste penalities??

Hell broke Luce is de song die blijft hangen van dit album.

Lekker rauw. Meer van dat in de toekomst


YouTube - Tom Waits - "Hell Broke Luce"

Tsja toch maar weer verhogen hé! 4,5* Meneer kan geen slechte plaat maken

Het gebrek aan eenheid is eigenlijk de kracht van deze plaat. Waar andere Waits albums in één stijl me soms wat te veel van het goede wordt blijft deze plaat fris. Juist door de vele verschillende stijlen die hier op staan.

Wordt het niet eens tijd voor een grote oeuvreprijs voor deze geweldenaar.
Tientallen jaren brengt hij, herkenbare, eigenzinnige en briljante topalbums uit.
Deze haalt weer moeiteloos in de diverse jaarlijstjes.
En ja, Hell Broke Luce is echt een briljante song.

Dat stukje met die geweerschoten is al helemaal briljant.

Groot liefhebber van Waits, maar dit is wel heel matig.

Allemaal eerder gedaan, maar dan veel beter.

En na hoeveel luisterbeurten ben je tot dat besluit gekomen? Want hoewel Tom Waits hier inderdaad geen nieuwe paden bewandelt blijft een goed nummer natuurlijk gewoon een goed nummer. En goede nummers zijn hier genoeg te vinden zou ik denken, tenminste voor iemand die zichzelf groot liefhebber van Waits noemt.

Ik beschouw me als een groot liefhebber van Tom Waits maar ik ga helemaal mee met angelin hierboven: Bad as me is aardig maar ook niet meer helaas. Hoeveel luisterbeurten ook.
Geen nieuw 'groots' album van de meester maar meer de schijn van een tussendoortje - hoe pijnlijk dit voor mij ook is om te schrijven...

Helaas, ook voor mij geen groeier, eerder het tegenovergestelde: veel mooie nummers, maar hoe meer ik het luister, hoe meer het gebrek aan compositie en opbouw me opvalt. In dat opzicht duidelijk minder dan andere Waits-albums.

En de tweede negen is binnen voor ome Waits. Opnieuw een een bijzonder pakkende plaat. Misschien heeft de man het al eens eerder gedaan, maar qua lyrics en bezieling is de man niets van zijn glans verloren. Favorieten zijn Back in the Crowd (hemeltergend mooie vocal melodie), Hell Broke Luce en New Year’s Eve. Die laatste heb ik lekker tijdens oud en nieuw gedraaid. Lekker clichématig.

Ik moet zeggen dat ik deze plaat echt wel kan waarderen. Het mist misschien wat sfeer en subtiliteit. Maar deze rechtttoe rechtaan plaat heeft zeker een plaatsje in mijn verzameling.

Ja, weet je, het probleem is meer dat je steeds opnieuw 'grootse' dingen verwacht van Sir Waits. Na vlijmscherpe albums alsMule variations, Real gone en toch ook wel Orphans vind ik Bad as me een stapje terug. Het zij zo.

En, ach,: Dig Lazarus Dig!! van Nick Cave vond ik ook een tamelijk stevige tegenvaller - nu komt de man ijzersterk terug met het recente Push the sky away. Zo zal over een jaar of vijf wel weer een gedreven, ijzersterke Tom Waits-plaat in de schappen liggen die weer als vanouds swingt als 's mans beste....

Waarom zo weinig stemmen voor het vreselijk ontroerende Pay Me? Misschien wel het hoogtepunt van de plaat!

goede plaat. Hell broke Luce en Bad as me als topnummers voor mij. Het is de Tom Waits in deze nummer die ik zo heb leren appreciëren.

Na alles zo een beetje te hebben beluisterd, is voor mij Rain dogs het beste album gebleken van Tom Waits.

En de toegevoegde waarde van deze post is?

Dat lijkt me duidelijk. Een fenomenale observatie van de huidige tijd door Mr. Waits!

Maar dat heeft hier bij het album volstrekt niets te zoeken... En zelfs op de artiestenpagina is het hersenloos herhalen van willekeurige uitspraken een beetje onzinnig.. Als ie nou een link postte op de artiestenpagina naar het interview waar de uitspraak uit kwam zou ik dat interessant kunnen vinden.. Als iedereen overal zomaar willekeurige uitspraken neer gaat zetten wordt het een beetje een rommeltje hier..

Nee, niet mee eens. Zo nu en dan zo'n briljante & onbestemde uitspraak hier schijnbaar achteloos op de site geknikkerd = meer dan welkom.

Het had iets relevanter geweest als het van dit album afkomstig was geweest, dat wel.
Maar het is tenminste een uitspraak met inhoud!