Tom Waits - Bad as Me (2011)

En dan wil ik bijna gaan zeggen ' ja maar deze meneer heeft dan ook een gouden formule die hij er telkens op loslaat' om vervolgens te beseffen dat dat een heel gevaarlijke uitspraak is waarmee ik ome Tom te kort doe.

Nee, natuurlijk is er geen formule. Wel is er herkenbaarheid en dat is die stem en de lekker rauwe manier van musiceren want wat me nu juist opviel aan Bad As Me is dat het allemaal wel herkenbaar mag zijn maar dat ik het ergens toch net even anders vind dan de laatste albums, zeker aan het begin van de luistertrip. Veel korte, puntige, bluesy nummers en enorm veel schwung.

Neem opener Chicago: geen minuut te veel, swingend als de beste en zelfs de bromstem lijkt hier in toom gehouden te worden. Alsof Solomon Burke vriendelijk knikkend meedeint op die grote troon in de hemel met een glimlach van oor tot oor. Als je dit nummer hoort weet je dat 'onze' brulboei het hem weer flikt en dan moeten er nog 12 nummers volgen!

Raised Right Men heeft hetzelfde spooky sfeertje als Red Right Hand van Nick Cave, niet te vergelijken en toch ook weer wel. Sleazy en sinister. Slepend en zuigend waardoor je er haast niet meer aan kunt ontsnappen. Alleen hele grote meneren kunnen dit. Laten zowel Cave als Waits nu grote meneren zijn. De soul en blues spatten hier van af: geweldig! Minpuntje? Het had best wat langer mogen duren wat mij betreft.
Talkin At the Same Time doet me op vreemde wijze denken aan de serie True Blood waar de 'southern lifestyle' ook extra benadrukt wordt en waar de soundtrack graag put uit nummers als deze. Wederom valt me op dat Waits hier meer dan ooit zijn stem in bedwang houdt. Niet het gebrom en gebrul maar alles binnen de perken. Je zou haast gaan denken dat dit geschikt gaat zijn voor luisteraars die daar nu juist altijd zo'n moeite mee hebben. Het is in elk geval goed toeven bij dit desolate sfeertje dat hier toch even fijntjes neergezet wordt.
En dan komt het haast hysterische, maniakale maniertje dan toch zoals we dat ook hoorden op voorproefje Bad As Me (de titeltrack). Alhoewel.... ook hier op Get Lost lijkt hij zich toch te beheersen en is het vooral het nummer zelf dat zo heerlijk jakkert en jaagt. Vies en vunzig maar toch ook niet ontdaan van zijn schoonheid en daarmee haast toegankelijk te noemen.
Face to the Highway is een Waits-ballad pur sang. Je zou kunnen zeggen dat we die nu onderhand wel kennen. Maar wat dat betreft heb ik er blijkbaar nog niet genoeg gehoord en is dit een welkome aanvulling op het hele ballad oeuvre dat al zijn albums bevolkt.
Pay Me dobbert lekker voort en is de spreekwoordelijke warme deken de komende winter.
En over voortdobberen gesproken: dat doen we nog even op het met een tropisch sausje overgoten Back in the Crowd. Kort, krachtig en zwoel. Haast een lief liedje.
Maar dat lieve gaat er op de titelsong Bad As Me vanaf. Net als op Get Lost zo'n lekker zompig geluid met dank aan de blazers. Gelijk snap je weer dat de oude dEUS putte uit het werk van Waits evenals Moondog Jr. dat later Zita Swoon werd. Toevallig bandjes die ik om die sound zo ben gaan waarderen. Het cirkeltje was snel rond zullen we maar zeggen. Ondanks dat ik dit nummer nu al wat keren heb gehoord wil het maar niet gaan vervelen; de kracht van een altijd tijdloze Waits!
Kiss Me haalt de vaart er gelijk weer uit. Prima nummer hoor, maar eigenlijk vind ik dat er te snel al weer een ballad wordt ingezet, een ballad die me vooralsnog ook niet zo heel erg veel doet in vergelijk met alle vorige nummers.
Alsof mijn wens gelijk in vervulling mag gaan: Satisfied gaat weer lekker loos op een groezelige manier en waar Tom eens lekker zijn schuurpapieren geluid laat horen. Niks nieuws want we kennen dit soort nummers onderhand wel maar ze blijven zoals eerder gezegd toch boeien. Ook nu weer.
Last Leaf is een lieflijk liedje: mooi, maar volgens beproefd recept. Daardoor hoog tijd voor wat smerigers en dat krijgen we op Hell Broke Luce. Kapitein Zwartbaard lijkt zijn piraten hier aan te voeren en is medogenloos (of is het nu de Waits-variatie op Full Metal Jacket?!).
Wat mij betreft een geslaagd experiment: verrassend en afwisselend en hoognodig om Bad As Me niet al te ballade-achtig te maken. Ongetwijfeld een nummer dat niet iedereen zal bevallen. Mij dus wel.
Dertien nummers als je de bonus-editie niet in bezit hebt. Dertien nummers die net de 45 minuten halen. Dertien nummers die in nummer dertien New Year's Eve de boel horen afsluiten. Wederom een typische Waits-tranentrekker.

Horen we wat nieuws op Bad As Me? In het begin leek het er op dat Waits toch een wat andere koers leek te varen dan op voorgaande albums maar als snel merk je dat dat toch niet helemaal het geval is.
Het is een geweldig album geworden waar het gebrul wat minder lijkt te zijn maar of dat genoeg is om nieuwe zieltjes te winnen betwijfel ik ernstig. Bad As Mee preekt hiervoor toch te veel voor eigen parochie en aangezien ik lid van de kerk ben is er voor mij weer genoeg om van te watertanden. Weinig echt extreme gekte waardoor het allemaal vrij toegankelijk overkomt..... ik ben er zeer content mee en had niet anders verwacht eigenlijk.

Lekker plaatje weer hoor, zo op het eerste gehoor! Was er een kwaliteitskeurmerk in de muziekindustrie, dan zou de keurmeester bij een nieuwe Waits vast een oogje dichtknijpen. "Dat zit wel snor," zou hij zeggen, en van de gewonnen 45min gebruik maken om eens bij zijn moeder op bezoek te gaan, want dat was alweer te lang geleden. Toch vind ik het leeuwendeel van de scores hier wat al te hoog. In principe is dit namelijk gewoon een herhaling van zetten. Verrassend is het werkelijk nergens. Maar als je daar even niet op let, dan is dit gewoon weer genieten geblazen. Vooral up-tempo nummers als 'Chicago' en 'Get lost' brengen de heupen in beweging.

Wederom levert Tom Waits een sterk album af. Misschien wel de enige artiest die zoveel albums heeft gemaakt, waar geen enkel slecht album tussen zit. Tuurlijk, ook zijn ouvre heeft zijn mindere werkjes, maar nergens word het ook maar matig. Bad as Me is toch geen typische plaat die je van meneer Waits kan verwachten. Het plaatje is vrij kort (wat bij Waits opzich al een verrassing is) en het is uiterst toegankelijk. Niet meer zo enorm donker, geen potten en pannen die dienen als instrument, geen human beatbox, maar gewoon een lekker nazomers plaatje.

Tom Waits is nog altijd goed bij stem, eigenlijk nog altijd zoals 20 jaar geleden. Met de teksten zit het weer goed snor, en Waits brengt zijn typische teksten weer even overtuigend als altijd. Vaak goed ruig, soms mooi rustig verhalend, maar meestal als een dronken man van 50 die elke dag weer zijn verhaal doet aan de verveelde barman in de plaatselijke kroeg. Ook met de muziek en de instrumentaties zit het goed. Wat opvalt is dat het erg rockt, dat er wat minder experimenten zijn en er worden wat minder ballades gezongen, echter als hij ze weer eens zingt - zoals op New Year's Eve - komen ze weer zeer oprecht en prachtig over. De nummers zijn wat meer up-tempo en dat komt de plaat zeer ten goede. Vooral de prachtige opener Chicago - misschien wel één van Tom's beste openers - en Hell Broke Luce zijn daar goede voorbeelden van.

Zoals ik dus al eerder zei, dit plaatje is één van de toegankelijkere werkjes van ome Tom. Nog altijd prachtig en subtiel, maar nu wat meer up-tempo en rockend. Waar de meeste muzikanten wat suf worden als ze ouder worden, blijft Tom zichzelf: Nog altijd een oude man, maar die na 40 jaar nog steeds kan rocken als het moet, en charmant kan zijn op de momenten dat het nodig is. Nog altijd kwalitatief hoogstaand, misschien niet meer zo vernieuwend als hij ooit eens was, maar nog steeds een muzikaal wonder, Tom Waits! 4*

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik gisteren dit album besproken, beluister het hier.

Absoluut; Hell Broke Luce was ook het eerste nummer wat mij gelijk te pakken had en niet meer los liet. De sinistere klank van de hele plaat bevalt mij tot nu toe prima. Ik vraag me af hoe ik deze artiest zo lang heb kunnen missen

4.0* nu

“Tom Waits, one of America’s greatest living songwriters”.

Die zin staat op de hoes van ‘Bad As Me’, de nieuwste van Waits. Een zin waarmee ik helemaal akkoord ga. Wat mij betreft, moet hij enkel Bob Dylan laten voorgaan. Als ik dan verder kijk naar de hoes, zie ik het gezicht van Tom Waits, verwrongen in een maniakale grijns. De hoes is donker, maar toch ook fel; een mooi compromis.

Tom Waits vind ik in ieder geval één van de meest constante artiesten ooit. Ik ken van hem geen enkel zwak werk, en dat is ‘Bad As Me’ ook niet geworden, verre van zelfs. Er is hier al meer dan eens geopperd dat ‘Bad As Me’ een mooie synthese is van het werk van Waits tot nu toe, de ideale instapper voor mensen die niet bekend zijn met Waits. Dat beaam ik ook voor een deel, maar toch is de beste man er wederom in geslaagd om ook deze plaat weer genoeg eigenheid mee te geven. Zijn vrouw Kathleen Brennan en de talloze vrienden die meespelen op deze plaat, zitten daar zeker voor iets tussen.

De bekendste naam die hierop meespeelt, is uiteraard Keith Richards. Waits en Richards zijn al jaren vrienden, en qua looks passen ze ook bij elkaar; ze zien er allebei angstaanjagend uit. Verder vinden we ook de ontzettend begaafde gitarist Marc Ribot terug (ook bekend van werk van o.a. John Zorn), Flea (bassist van Red Hot Chili Peppers, natuurlijk), Les Claypool van Primus (die dit jaar ook een nieuwe plaat uitbrachten) en David Hidalgo van Los Lobos. Ook Waits’ zoon Casey speelt mee op dit album; hij is drummer.

Genoeg mensen voorgesteld, dunkt mij; op naar de muziek. Die is als vanouds erg goed, gevarieerd en soms geweldig gek. De up-tempotracks ‘Chicago’ en ‘Get Lost’ zijn onweerstaanbaar lekker, Clint Maedgen (op sax) en Ben Jaffe (trombone) zorgen voor een geweldige groove, waarvan je als vanzelf begint te swingen. ‘Chicago’ is momenteel zelfs mijn favoriete track op dit album.

Rustigere nummers zijn er ook volop aanwezig. ‘Face to the Highway’ bijvoorbeeld; mooie tekst (erg simpel, maar doeltreffende beelden worden geschetst), en spaarzame instrumentatie. Of ‘Pay Me’ (met de geweldige zin “the only way down from the gallows is to swing”), opgesmukt met accordeon en viool, wat het geheel een theatrale toets geeft. ‘Last Leaf’ is ook zo’n trage, met Waits en Richards die samen zingen; dat geeft wel wat. “I’ve been here since Eisenhower; and I’ve outlived even he”, weet Waits te vertellen. Een aandoenlijk nummer over het afscheid dat hij al van zoveel mensen heeft moeten nemen, maar dat hem nog steeds niet te beurt is gevallen.

Het titelnummer klinkt dan weer totaal geschift, met een schreeuwerige Waits, die de jij-persoon dezelfde afstotelijke eigenschappen toedicht als de ik-persoon. Net als het schitterende ‘Hell Broke Luce’, dat erg vol klinkt, en Waits slaat zelfs even aan het beatboxen. ‘Satisfied’ is gebaseerd op ‘(I Can’t Get No) Satisfaction’ van The Rolling Stones, en Waits spreekt Mick en Keith aan met “Mr. Jagger and Mr. Richards”, gevolgd door ‘I will scratch where I’ve been itching”. Een rare, onnavolgbare snuiter zal Tom Waits toch altijd blijven.

Een erg gevarieerd plaat dus. De blues is aanwezig, alsmede een flinke scheut jazz. Ook heeft Waits aandacht voor folklore (getuige het ‘Auld Lang Syne’ dat voorbijkomt in afsluiter ‘New Year’s Eve’). Maar vooral is Waits zijn eigenzinnige zelf, en daarmee gooit hij bij mij wederom hoge ogen. Hij is nog altijd een stemkameleon, en al zeggen veel mensen dat de man niet kan zingen, bij mij gaat het erom dat ik geraakt word, en dat is bij Waits wel degelijk het geval.

Omdat hij, zoals mijn openingscitaat bevestigt, één van de beste nog levende songwriters uit Amerika is, hieronder nog enkele memorabele tekstflarden:

“The door was open, I was seething;
You mother burst in, it was freezing;
She said: it looks like it’s trying to rain” (‘New Year’s Eve’)

“The seeds are planted here;
But they won’t grow;
We won’t have to say goodbye;
If we all go;
Maybe things will be better in Chicago” (‘Chicago’)

“If you’ve found someone new;
Put me back in the crowd;
Put the sun behind the clouds” (‘Back in the Crowd’)

“What the hell was it that the president said?;
Give them all a beautiful parade instead” (‘Hell Broke Luce’)

Maar eigenlijk is heel de tekst van ‘Hell Broke Luce’ geweldig. Een oorlogsverklaring aan de oorlog. Mooie, rechtoe-rechtane beschrijvingen van de gevolgen van zo’n oorlog, wat het allemaal met zich meebrengt.

Tom Waits heeft met ‘Bad As Me’ op zijn 61ste (op het moment van release, eerder deze maand werd hij 62) een zoveelste parel aan zijn oeuvre toegevoegd. Een gemiddeld Waits-album? Ik vind het een belediging voor zo’n plaat om termen als “gemiddeld” te gaan gebruiken. Daarmee doe je de plaat absoluut te kort.

4,5 sterren

Ben ik het wel mee eens, Tom Waits heeft nog nooit een middelmatige plaat gemaakt en zal dat denk ik ook nooit doen, maar het is wel een middelmatige Tom Waits plaat uiteindelijk....

Tsja toch maar weer verhogen hé! 4,5* Meneer kan geen slechte plaat maken

Het gebrek aan eenheid is eigenlijk de kracht van deze plaat. Waar andere Waits albums in één stijl me soms wat te veel van het goede wordt blijft deze plaat fris. Juist door de vele verschillende stijlen die hier op staan.

En de tweede negen is binnen voor ome Waits. Opnieuw een een bijzonder pakkende plaat. Misschien heeft de man het al eens eerder gedaan, maar qua lyrics en bezieling is de man niets van zijn glans verloren. Favorieten zijn Back in the Crowd (hemeltergend mooie vocal melodie), Hell Broke Luce en New Year’s Eve. Die laatste heb ik lekker tijdens oud en nieuw gedraaid. Lekker clichématig.

Maar dat heeft hier bij het album volstrekt niets te zoeken... En zelfs op de artiestenpagina is het hersenloos herhalen van willekeurige uitspraken een beetje onzinnig.. Als ie nou een link postte op de artiestenpagina naar het interview waar de uitspraak uit kwam zou ik dat interessant kunnen vinden.. Als iedereen overal zomaar willekeurige uitspraken neer gaat zetten wordt het een beetje een rommeltje hier..

Tom Waits heeft net als Nick Cave de pech dat ze nooit de erkenning bij het grote publiek gekregen hebben.
De een scoort een hit met een naamloze zwerver, de ander met een soapster.
Stel dat 2017 daadwerkelijk het jaar gaat worden van de Twin Peaks revival, laat David Lynch dan met Tom Waits in zee gaan, en verplicht elke aflevering twee nummers van hem hierin verwerken.
Want zelfs de achteruit pratende dwerg kan niet stil zitten bij Raised Right Men.
Ik zie hem al dansen in het rode licht, waarbij hij sensueel ondersteund wordt door Sherilyn Fenn.
Geef Waits zelf een rol in het geheel als Elvis imitator die Get Lost ten gehore brengt, alsof het een duivelse geheime opname van The King is.
Bad As Me heeft dat duistere, sensuele.
Bijna draaibaar als je ouders op bezoek zijn.
Voor Waits begrippen een redelijk toegankelijk album.