Marco dB schreef:
Het lukt hem gewoon ook niet hé,...... een slechte plaat maken.
En dan wil ik bijna gaan zeggen ' ja maar deze meneer heeft dan ook een gouden formule die hij er telkens op loslaat' om vervolgens te beseffen dat dat een heel gevaarlijke uitspraak is waarmee ik ome Tom te kort doe.
Nee, natuurlijk is er geen formule. Wel is er herkenbaarheid en dat is die stem en de lekker rauwe manier van musiceren want wat me nu juist opviel aan Bad As Me is dat het allemaal wel herkenbaar mag zijn maar dat ik het ergens toch net even anders vind dan de laatste albums, zeker aan het begin van de luistertrip. Veel korte, puntige, bluesy nummers en enorm veel schwung.
Neem opener
Chicago: geen minuut te veel, swingend als de beste en zelfs de bromstem lijkt hier in toom gehouden te worden. Alsof Solomon Burke vriendelijk knikkend meedeint op die grote troon in de hemel met een glimlach van oor tot oor. Als je dit nummer hoort weet je dat 'onze' brulboei het hem weer flikt en dan moeten er nog 12 nummers volgen!
Raised Right Men heeft hetzelfde spooky sfeertje als Red Right Hand van Nick Cave, niet te vergelijken en toch ook weer wel. Sleazy en sinister. Slepend en zuigend waardoor je er haast niet meer aan kunt ontsnappen. Alleen hele grote meneren kunnen dit. Laten zowel Cave als Waits nu grote meneren zijn. De soul en blues spatten hier van af: geweldig! Minpuntje? Het had best wat langer mogen duren wat mij betreft.
Talkin At the Same Time doet me op vreemde wijze denken aan de serie True Blood waar de 'southern lifestyle' ook extra benadrukt wordt en waar de soundtrack graag put uit nummers als deze. Wederom valt me op dat Waits hier meer dan ooit zijn stem in bedwang houdt. Niet het gebrom en gebrul maar alles binnen de perken. Je zou haast gaan denken dat dit geschikt gaat zijn voor luisteraars die daar nu juist altijd zo'n moeite mee hebben. Het is in elk geval goed toeven bij dit desolate sfeertje dat hier toch even fijntjes neergezet wordt.
En dan komt het haast hysterische, maniakale maniertje dan toch zoals we dat ook hoorden op voorproefje
Bad As Me (de titeltrack). Alhoewel.... ook hier op
Get Lost lijkt hij zich toch te beheersen en is het vooral het nummer zelf dat zo heerlijk jakkert en jaagt. Vies en vunzig maar toch ook niet ontdaan van zijn schoonheid en daarmee haast toegankelijk te noemen.
Face to the Highway is een Waits-ballad pur sang. Je zou kunnen zeggen dat we die nu onderhand wel kennen. Maar wat dat betreft heb ik er blijkbaar nog niet genoeg gehoord en is dit een welkome aanvulling op het hele ballad oeuvre dat al zijn albums bevolkt.
Pay Me dobbert lekker voort en is de spreekwoordelijke warme deken de komende winter.
En over voortdobberen gesproken: dat doen we nog even op het met een tropisch sausje overgoten
Back in the Crowd. Kort, krachtig en zwoel. Haast een lief liedje.
Maar dat lieve gaat er op de titelsong
Bad As Me vanaf. Net als op
Get Lost zo'n lekker zompig geluid met dank aan de blazers. Gelijk snap je weer dat de oude dEUS putte uit het werk van Waits evenals Moondog Jr. dat later Zita Swoon werd. Toevallig bandjes die ik om die sound zo ben gaan waarderen. Het cirkeltje was snel rond zullen we maar zeggen. Ondanks dat ik dit nummer nu al wat keren heb gehoord wil het maar niet gaan vervelen; de kracht van een altijd tijdloze Waits!
Kiss Me haalt de vaart er gelijk weer uit. Prima nummer hoor, maar eigenlijk vind ik dat er te snel al weer een ballad wordt ingezet, een ballad die me vooralsnog ook niet zo heel erg veel doet in vergelijk met alle vorige nummers.
Alsof mijn wens gelijk in vervulling mag gaan:
Satisfied gaat weer lekker loos op een groezelige manier en waar Tom eens lekker zijn schuurpapieren geluid laat horen. Niks nieuws want we kennen dit soort nummers onderhand wel maar ze blijven zoals eerder gezegd toch boeien. Ook nu weer.
Last Leaf is een lieflijk liedje: mooi, maar volgens beproefd recept. Daardoor hoog tijd voor wat smerigers en dat krijgen we op
Hell Broke Luce. Kapitein Zwartbaard lijkt zijn piraten hier aan te voeren en is medogenloos (of is het nu de Waits-variatie op Full Metal Jacket?!).
Wat mij betreft een geslaagd experiment: verrassend en afwisselend en hoognodig om Bad As Me niet al te ballade-achtig te maken. Ongetwijfeld een nummer dat niet iedereen zal bevallen. Mij dus wel.
Dertien nummers als je de bonus-editie niet in bezit hebt. Dertien nummers die net de 45 minuten halen. Dertien nummers die in nummer dertien
New Year's Eve de boel horen afsluiten. Wederom een typische Waits-tranentrekker.
Horen we wat nieuws op Bad As Me? In het begin leek het er op dat Waits toch een wat andere koers leek te varen dan op voorgaande albums maar als snel merk je dat dat toch niet helemaal het geval is.
Het is een geweldig album geworden waar het gebrul wat minder lijkt te zijn maar of dat genoeg is om nieuwe zieltjes te winnen betwijfel ik ernstig. Bad As Mee preekt hiervoor toch te veel voor eigen parochie en aangezien ik lid van de kerk ben is er voor mij weer genoeg om van te watertanden. Weinig echt extreme gekte waardoor het allemaal vrij toegankelijk overkomt..... ik ben er zeer content mee en had niet anders verwacht eigenlijk.