Lou Reed & Metallica - Lulu (2011)

Je hoort tot de "Metallica family", daar heeft Hetfield het over tijdens concerten....

Overigens kan ik dan die 0,5 die BZN ook voor zijn Christmas album krijgt, altijd moeilijk volgen.

In beginsel misschien een leuk idee maar heeft niemand tijdens dit Lulu-proces gedacht: Laten we er maar mee ophouden want dit gaat hem niet worden?

Wat een gedrocht van een plaat, zeg! Ik denk dat voor zowel Lou als Metallica fans zeer teleurstellend. Waarschijnlijk voor Metallica fans het meest. Er is geen sprake van synergie, samensmelting of iets dergelijks maar gewoon Metallica die op een zaterdmiddag voor de lol aan het jammen is in de garage en een dronken Lou Reed die in de oude stoffen stoel met een fles whiskey wat aan het brabbelen is door de microfoon.

Ik kan en ga hier ook niet voor stemmen want dat zou betekenen dat ik meer luisterbeurten aan dit album zou moeten spenderen om tot een goed waardeoordeel te kunnen komen. Dit moet snel worden vergeten.

Het grote probleem van dit album zijn sommige reclamaties van Lou Reed en zijn soms irritant stompzinnige teksten. Ik heb het idee dat hij wil overkomen als een Johnny Cash tijdens zijn American Recordings. Het laatste fraaie kunstje: maar lukken doet dat meestal niet. Echter, soms valt het dan ineens mee met Lou. Dan zijn de teksten aardig en past hij wel bij de muziek.

Metallica dan: ik vind het wel heel dapper dat ze op basis van deze teksten aan de gang zijn gegaan. Het lijkt een onmogelijke opgave. Toch zijn ze er regelmatig in geslaagd er iets van te maken. De nummers die kunnen: Brandenburger Tor, Pumping Blood, (een deel van) Cheat on Me & Dragon.
Maar er zijn ook een aantal nummers - zeker anders dan anders, ineens klinkt het origineel - die wel geslaagd zijn: The View, Iced Honey, (een deel van) Frustration & Junior Dad.

Frustration is HET voorbeeld van dit album. Er zitten geweldige riffs en heerlijke ritmes in van Metallica, alleen worden die 2x irritant doorbroken door een uiterst kinderachtige overkunstzinnige tekst van Reed. Het gekke is dat ondanks die 2 momenten het toch een sterk nummer is. Het is soms verwarrend voor je als luisteraar en dat is op zich ook wel weer knap gedaan.

Tot slot de tracks die nooit dit album hadden mogen halen, want in veel opzichten tenenkrommend: Mistress Dread & Little Dog. Had die er nou gewoon niet bij gezet!

Alles bij elkaar een mixed bag, van soms tenenkrommend tot erg sterk. Een vreemd album, waar ik voor mijzelf een goede samenvatting ga maken. Ik begon op 2,0* en via 3,0* zit ik na 3x draaien op 3,5*. Zo'n ontwikkeling heb ik nog nooit gehad. Het hoort bij dit vreemde maar toch niet verkeerde kunststuk.

Lou Reed klinkt als Abe Simpson waardoor de amusementswaarde in ieder geval omhoog gaat.

De speelduur is eigenlijk ook gewoon veel te lang. Bovendien vind ik het album erg wisselvallig, er zijn soms aardige momenten maar de slechte momenten overheersen.

Gloeilamp: zeg eens eerlijk. Hoe vaak heb jij dit album beluistert? Ik vraag dat omdat er makkelijk (en laag) gestemd wordt, terwijl je deze plaat minimaal 2,5 keer beluistert moet hebben wil je je een goed oordeel kunnen vormen. Het is geen makkelijk te doorgronden plaatje, wat in eerste instantie ook nog afstoot.

Ik zou willen voorstellen dat iedereen die dit album 1/2 of 1 keer heeft gehoord, nog een keer luistert of anders zijn stem weghaalt. Apart voorstel, ik weet het, maar het is ook een apart album.

Ik heb dit album alleen vandaag al 3 keer beluisterd west. Gister denk ik 2 keer.
Als het klopt wat je zegt hoop ik dat het album nog wat groeit.

Geen haar op mijn hoofd die daar aan denkt.
Ik vind dat sowieso altijd zo'n non-argument. Moet ik het dan 3 keer luisteren? Of 5 keer? Ja hoeveel keer eigenlijk??

De afspraak op deze site is: 1 keer in z'n geheel en je mag stemmen.
Het gebeurt trouwens maar zelden dat dit bij mij gebeurt omdat ik dan nooit de hele rit uitzing en niet mag stemmen. Deze keer dus eens wel.

Er zijn zoveel albums die ik erg goed vind en die bijzonder zijn. Ik ga dit daar ook niet aan de laagstemmers vragen. Het zou wat zijn......

(Ga jij die kerstplaten van Jan en Gerard dan nog maar eens flink wat keren draaien )

Nou, je weet dat ik het roerend met je eens bent, normaal gesproken. Alleen deze plaat is anders dan de gemiddelde plaat. Je moet er in eerste instantie heel erg aan wennen. Maar ik heb nog nooit mee gemaakt dat een plaat zo snel 'groeide'. Vandaar dat ik bij mijn voorstel blijf. Ik denk dat als jij bepaalde nummers terug hoort op de Sennheiser het ineens echt kan meevallen.
Eigenwijs he? Zoals altijd...

Even kijken: over 2 maanden is het kerst. Ja hoor! Het mag weer: de kerstplaatjes worden uit het stof gehaald.

Duh.

Flauwekul van de bovenste plank. Ga je voorstel maar bij de nieuwe Coldplay roepen

Ik vind dit echt een voorstel van niks maar dat heb ik al uitgelegd.

Jij vindt het anders dan de gemiddelde plaat maar ik vind dat ook bij een aantal albums die ik okay vind en waar ik zie dat er hele lage stemmers zijn (bij welk album niet), en nee ik doel niet op de nieuwe Coldplay. Je kunt ze proberen te overtuigen nog eens te luisteren met een waarom erbij. Maar vragen stemmen te verwijderen omdat je het eigenlijk niet eens bent met de lage stemmen gaat mij toch echt te ver.

The View heb ik trouwens wel aardig vaak gehoord en dat ging me juist alleen maar meer tegenstaan i.p.v. dat het snel groeide.

Wees het dus nu ook maar met me eens of loop het risico dat ik er nog een vol punt afhaal na nog wat meer luisterbeurten

Lou Reed klinkt als een demente opa. De muziek is nog vrij redelijk eigenlijk.

Tis gewoon een kutplaat, niet om aan te horen, ieder ander die beweert dat dat wel zo is zit met zijn hoofd in ene of ander artistieke wormhole en probeert met veel pijn en moeite die puinhoop te rechtvaardigen door het onder een bepaalde noemer te plaatsen en dan nog is dat totaal niet vol te houden

Welk hokje je het ook plaatst, het blijft kut en hele slechte muziek

Nee, dat bedoel ik niet: lage stemmen verwijderen omdat ik het er niet mee eens ben. Het enige waar ik op doel is dat deze plaat zo apart en anders is, dat het een aantal luisterbeurten rechtvaardigt voor je een score geeft. En of die score dan naar beneden of boven gaat, maakt mij niet uit.

Het is gewoon de moeite waard deze plaat een kans te geven als je bij de eerste draaibeurt een paar nummers nog wel aardig vindt.

Lulu is in de eerste plaats een geesteskindje van Lou Reed. De man liet zich inspireren door de toneelstukken Die Büchse der Pandora en Der Erdgeist van de Duitse schrijver Frank Wedekind. De muzikale omlijsting wordt ditmaal dus verzorgd door Metallica. En dat levert een merkwaardige synthese op.

Voor zowel Lou Reed fans als Metallicafans zou het album heel goed reden kunnen zijn het album direct ritueel te verbranden want de eerste uitwerking is raar en erg ongemakkelijk. Bovendien kan Metallica onder metalfans in ieder geval al sinds medio jaren 90 op veel hoon rekenen binnen de metalwereld. Ik durf niet te zeggen hoe dat met Lou Reed is. Feit is wel dat men gewoon lekker doet waar ze zin in heeft. Want Lulu klinkt in de eerste plaats heel spontaan en lijkt zo uit de losse pols te komen.

Lou Reed vertelt zijn verhaal en op de achtergrond hoor je Metallica zich door een soort van jamsessie wurmen. Want hoewel de plaat best zwaar klinkt en beslist als metal is te omschrijven, dringt de heavy metal niet naar de voorgrond. De voorgrond is voor Lou Reeds declamatie. Ook James Hetfield eist ondanks dat hij ook wat tekstregels herhaalt, geen hoofdrol op.

Die voordrachten vind ik niet altijd even geslaagd. Het redelijk snelle Mistress Dread is eigenlijk gewoon verschrikkelijk. Als thrashnummer is het al saai, maar Lou Reeds bibberende zang maakt het pathetisch. In nummers waarin hij op een kalme manier kan oreren vind ik Reed wel overtuigend overkomen. In The View bijvoorbeeld of in Dragon. In Dragon klinkt Metallica wat avantgardistischer en dat maakt het nummer wel een klein hoogtepuntje.

In Little John hoor ik Reed op zijn sterkst. Door Little John waait een stevige prairiewind. Daardoor neigt het nummer nogal naar de latere Johnny Cash. De stem van Reed is daar ook debet aan. En zo zijn er wel meer aanknopingspunten.

Het lekkerste wordt tot het laatst bewaard. Junior Dad is verreweg de beste track van Lulu. Het herinnert aan de Reed uit de jaren 70. De vraag is alleen waarom dit twintig minuten moet duren. Het repetitieve karakter heeft (nog) niet echt een hypnotiserende uitwerking op ondergetekende. Echt muzikale spanning en avontuur is er niet te beleven. Lulu voelt aan als het toneelstuk wat het in zijn oorspronkelijke vorm ook was. Een toneelstuk voor de oren.

Het losse pols karakter past volgens mij ook niet echt bij een concept als dit. Wellicht was een nadere uitwerking van de beslist aanwezige toffe ideeën het proberen waard geweest. Nu blijft het zoeken naar de juiste bedoeling.

Maar misschien was dat ook wel de bedoeling.

Fraaie recensie Edwynn! Amen.

Hahahahahaha Mistress Dread is zo slecht

Ik heb een verschrikkelijke muzieksmaak, dus wellicht dat dat het een en ander verklaart, maar ik vind dit eigenlijk nog wel wat hebben.

deze sla ik over

Mistress Dread is errug slecht.

Wat opvalt is dat er al wel 33 stemmen zijn, maar dat het album maar in 4 rotatielijstjes staat (en zo niet eens in de Musicmeter rotatielijst). Volgens mij durven mensen 'm er niet in te zetten: nee hoor, ik luister hier niet naar... ik weet nergens van. Is er wat gebeurd dan?

Het is zeker geen meesterwerk geworden, maar ik begrijp de negatieve reacties niet helemaal. De declamaties van Lou Reed zijn eigenlijk wel een vervolg op the Raven van hem, en Metallica heeft de laatste jaren ook niet veel anders geklonken. Het zou misschien allemaal wat daadkrachtiger kunnen (lees de nummers wat korter), maar ik vind het album prima te pruimen.

Ik heb alleen de eerste CD beluisterd, maar op basis daarvan heb ik dezelfde indruk. Het is gewoon een typische Lou Reed-plaat eigenlijk. De teksten van de eerste twee nummers zijn intrigerend in ieder geval. Begrijp het nog niet helemaal, maar het komt erg intens over.

Mooi stuk trouwens Edwynn, die mag je best wel als recensie markeren.

Ik wilde mijn download ritueel verbranden. Tijd om een nieuwe laptop te kopen.

Hé Herman, kijk aan: jij vindt het misschien ook wat?

Lou Reed en Metallica.
Niet echt twee namen waarvan ik een samenwerking zou verwachten.

Heb het album nu drie keer beluisterd maar ik twijfel nog met stemmen dus wacht ik er nog even mee.
Brandenburg Gate, Mistress Dead en Little Dog vind ik waardeloos.
Maar daar staat tegenover dat ik Iced Honey, Cheat on Me en The View goed vind klinken.
Bij de mindere nummers stoort de zang van Lou Reed me enorm.

Ik heb deze morgen ook maar een poging gewaagd en ik ben geraakt tot en met Mistress Dread. Ik ken Metallica genoeg en ik ken iets van Lou Reed, maar deze samenwerking laat geen onvergetelijke indruk na, liefst een te vergeten indruk. Ik dacht een warme chocoladepudding te hebben gegeten, maar met zout in plaats van suiker (ooit eens meegemaakt met ons Ma tijdens mijn jonge en schone jaren). Eerste indruk blijft eerste indruk en verdere luisterbeurten zullen volgen maar mijn hoop voor dit album staat op een laag pitje.

Lol, de download heeft je laptop van binnenuit opgevreten??

Op een schaal van 0 - 5 moet je ook een 0,0 kunnen stemmen. Beste mensen van Mumeter, waarom kan dat niet?

Zou wel behoorlijk grappig zijn geweest.

Maar nu even serieus: Hier kan ik echt helemaal niks mee. Lou Reed is niet echt een van mijn favorieten (zijn werk met The Velvet Underground vind ik wel erg goed) en Metallica daalt per jaar ook steeds meer in mijn waardering. Er zijn echt maar een aantal momenten waar het een beetje lekker klinkt. Lulu is schijnbaar behoorlijk intens. Haal de laatste letter weg bij Lulu en je weet wat ik van het album vind. Ik zal hem niet eens beoordelen.

Als ik een beetje naar die teksten luister dan wil Lulu juist graag iemand zijn met die laatste letter er af. Of is het nou andersom?

Mijn vrije interpretatie van de inhoud van het album:

Lulu had samen met haar Junior Dad een prachtige View door het Brandburger Tor, alwaar zij een Dragon ontwaarden. Dit resulteerde in Pumping Blood through the veins, maar wat een Frustration toen het een Little Doggie bleek te zijn.

Mja het is inderdaad niet eenvoudig om daar op een geloofwaardige manier nog 'Iced Honey' en 'Cheat on Me' bij te zetten...