Lou Reed & Metallica - Lulu (2011)

Nee ik ben niet zo'n 'fantastische' 'woordkunstenaar' als Lou Reed...

Hoewel, als ik het net zo slecht doe: Toen Lulu de Dragon zag, transformeerde zij in een ver-Iced Honey. Vervolgens riep zij het wezen dat eerst een Dragon leek, maar toch een Little Doggie was toe: why you always Cheat On Me!!

Hé! (volgens mij begin ik deze plaat steeds minder serieus te nemen...)

Wat wel bijzonder is: pas na 35 stemmen heeft deze plaat op 5,0* na daadwerkelijk alle mogelijke stemmen gehad. Wat een verschillen.

Omdat het een schaal van 0,5-5,0 is?

Intens, vreemd, onheilspellend, intrigerend.
Ik had erg lage verwachtingen voordat ik dit album een aantal uur geleden opzette, het leek me een totaal mislukt project te gaan worden en daarbij een gigantisch saaie beleving voor mijn oren.
Na het beluisteren van The View moest ik lachen alsof het leedvermaak was, wat een vreselijk nummer. Maar toch een poging wagen, 's avonds laat als ik niks te doen had en me volledig kon concentreren.

Brandenburg Gate is beluisterd, The View volgt (wat nu opeens niet eens zo slecht klinkt) en na Pumping Blood en Mistress Dread was ik eigenlijk al van mening veranderd. Ging dit echt zo verschrikkelijk worden als ik verwachtte?
Het idee dat een oude opa, met alle respect voor Lou Reed, over dit soort agressieve herrie praat/zingt/lult vind ik intrigerend. Het klinkt erg onheilspellend, hier en daar angstig. Er is iets behoorlijk mis met het personage uit het verhaal wat vertelt wordt en dat is ook duidelijk terug te horen in de muziek. De sfeer is beklemmend.


Frustration begint en nu is het niet alleen de sfeer die het hem doet maar ook het griezelige, horrorachtige intro wat gevolgd wordt door een goede riff. We zitten nu op kant 2, Lou Reed blijft doorratelen en nog steeds vind ik het intrigerend, hij weet de woorden op zijn manier treffend over te brengen.

Met Junior Dad eindigt dit gebeuren op een rustige, meeslepende wijze. Dit ga ik niet vaak opzetten, maar het heeft me een aangenaam anderhalfuur opgeleverd.

Mee eens. Als Prulu door een ander onbekend artiestenduo was gemaakt had ie niet eens op musicmeter gestaan. Zijn vast de Lou Reed en Metallica fans die het niet kunnen geloven dat de plaat zo lelijk is, nu wordt er nog geluisterd door een roze sennheiser, maar prulu ligt waarschijnlijk volgende week al stof te happen.

Een roze sennheiser...

Oh is het dé Lou Reed en dé Metallica die deze plaat maakten. Verrek, dat is dus de reden dat ik er eigenlijk best goed naar kan luisteren. Het staat alleen niet op de hoes. Gauw een puntje erbij opknallen.

Junior Dad is wel prima maar dat komt doordat Lou er niet als een demente gek doorheen loopt te schreeuwen.

Lou Reed was een grootheid tot eind jaren 70, daarna begon hij al te zwalken. Met af en toe een opleving ( New York & M + L). De laatste 20 jaar is er niets uit de man gekomen wat maar enigzins in de buurt komt van zijn grote vorm. Hij is de ontdekker van Anthony and the Johnsons, dus neus voor talent heeft hij nog steeds.
Met LuLu is hij dieper dan ooit gezonken. De combinatie met Metallica lijkt niet te kloppen, het zijn net twee platen die doorelkaar zijn gemixt. Er gaat op één of andere wijze een nare sfeer uit van deze plaat.

Ja maar die nare sfeer is juist bedoeld, dat is wel gelukt. Die Lulu was me er eentje...

Het is misschien ook eens aan te raden om het verhaal waarop dit gebaseerd is eens door te nemen

Nee, het verhaal er achter heb ik nooit doorgenomen, ik heb het tot nu toe 'slechts' met de muziek gedaan, en die opzichzelf beluistert. Ik weet niet of ik me er toe kan zetten mezelf achter het verhaal rondom Lulu te verdiepen.

De optimale beleving van Lulu lijkt mij wel eerder te schuilen in de algehele conceptbeleving dan in de pure muziekbeleving.

deze plaat kan idd wel een flinke portie conceptbeleving gebruiken om af te leiden van de waardeloze muziek

Ik vind dat Lou Reed op Mistress Dread veel weg heeft van Homer Simpson! Haha

De simpson connectie is meer mensen niet ontgaan

Eerst wordt Spongebob beledigt bij het nieuwe album van Coldplay (stadionmuziek voor de Spongebob-generatie) vervolgens wordt Homer Simpson beledigt bij de nieuwe Lou Reed. Laten we eerlijk zijn: zowel Spongebob als Homer Simpson zijn wel leuk om naar te kijken en te luisteren...

Ja ach, dit album is niet erg goed.. maar per keer draaien kan ik hem toch meer waarderen. En west, laten we wel wezen, een 3 is gelijk aan een 6, dus echt slecht vind je hem niet!

Ik ga kapot hier

Sterk inderdaad

Ik heb geen zin meer op deze te beluisteren. Interessant project, maar zo te lezen (en wat ik ervan gehoord heb) verder de moeite niet echt waard. Wellicht beluister ik hem ooit nog eens

Je hebt gelijk, ik maak er toch een 2,5 van. Ik vind het geheel toch onvoldoende en ik erger mij toch steeds meer aan de voordracht van Lou Reed. Een 5 voor de soms sterke muziek van Metallica en een enkele geslaagde rijm van Lou Reed. Jammer dat Metallica delen van dit album niet heeft gebruikt voor een nieuw eigen album.

Jammer dat Lou Reed delen van dit album..., etc.

Ja, het is wel zo. Er hadden een paar echt goede nummers in gezeten.

Geweldig hoe ze hiermee scoren! Wat info volgens Wikipedia:

Meevaller van het jaar

Ok, nu voor het eerst opstaan, met koptelefoon. Heerlijk om Ome Lou zo uit zijn dak te horen gaan als in de opener. Hij gaat helemaal los! Uiteraard begin je als je het nummer nog niet kent al bijna Knockin' on Heaven's Door te zingen, maar ja, dat krijg je met die akkoorden.

Ook The View gaat er lekker in. De muur van akkoorden en een praatzingende Reed gaan hier wat mij betreft prima samen. Het doet me wat denken aan Henry Rollins (voor zover ik daar muziek van ken).

Pumping Blood, een pompende riff... een fijne break met een spanningsopbouw, een jankende gitaar, meer Lou, golvende spanning, een brabbelden Lou die het steeds zwaarder lijkt te krijgen. Het klinkt allemaal zeer ernstig en gaat misschien net iets te ver zo naar het einde toe, maar je voelt de intensiteit en dat maakt dat het toch iets heeft.

Bij Mistress Dread gaat het voor het eerst mis. De trash wordt wat te veel voor de oude stembanden van ome Lou. Ga even zitten, wil je een slokje water? Denk je wel aan je hart?

Iced Honey is dan ook even een moment om adem te happen. Een lekkere riff, die me overigens wel bekend voor komt, en Lou is weer goed om aan te horen. Het tweestemmige naar het einde toe ben ik niet direct kapot van, maar dat is ook wat wennen James en Lou tezamen.

Hoewel Cheat on Me in het begin wel interessant lijkt, zeker ook als de drums erin komen, wordt het toch een wat eentonig en daardoor langdradig nummer. Overigens is de laatste minuut wel weer lekker.

Tot zover even cd 1. Cd 2 heb ik even geen zin meer in. Dus mogelijk volgt hier nog een vervolg op, mogelijk ook niet.

Misschien is het eentonige van Reeds praatzang de zwakte van het album en was het daarom beter geweest er een album van de ouderwetse 45 minuten van te maken, want echt slecht kan ik het ook niet vinden. Misschien heb ik het compleet mis, maar ik heb het idee dat sommige mensen nogal beïnvloedbaar zijn en al bevooroordeeld gaan luisteren en dan maar een lage score geven. Ga eens een keer voor jezelf luisteren zou ik zeggen, tegen wie zich aangesproken voelt.

Lulu-vraag van de dag: Is (het gitaarspel van) Metallica in (de eerste helft van) het nummer Junior Dad beïnvloed door het refrein van Mandy van Barry Manilow?

Dat lijkt me sterk, dit zit om de G D A heen, meer de akkoorden van Babba O'Riley van the Who
Dit komt overigens ook terug, in een andere vorm weliswaar, in Iced Honey.

Ja hey, het is een eerste indruk. Mogelijk zijn het niet de akkoorden, maar zijn ze wel te transponeren tot G D A of iets in die buurt. Het gaat om de verhoudingen van de akkoorden tot elkaar.

Okidoki

Je stem (2 sterren) komt absoluut niet overeen met je recensie. (vind ik)

edit: Dat heb je snel aangepast. Nog vind ik overigens dat je recensie positiever lijkt dan een onvoldoende, wat 2,5* nog steeds is.

En inmiddels terugontwikkeld naar 2,5*. Je stemgedrag zou een mooie parabool kunnen zijn.