Lou Reed & Metallica - Lulu (2011)

Ik vind eigenlijk dat dit weer een beetje terug naar de tijd van White Light/White Heat op een bepaalde manier. Later meer, maar ik vind dit een prima plaat.

Reed en Metallica verkrachtten samen Sweet Jane en White Light/White Heat op Reed's inauguratie in de Rock&Roll Hall of Fame en besloten naar aanleiding van deze enorme aanfluiting, waar ze zelf blijkbaar wél plezier aan beleefden, samen een plaat te maken. De wereld te klein! Dat kan toch niet, wat een combi, slecht idee, artiesten op hun retour, ach en wee, oh oh oh, nou nou, etcetera. Ook ikzelf maakte mij daaraan schuldig. De negatieve sentimenten liepen zo hoog op dat de plaat eigenlijk alleen nog maar kan meevallen.

Ok, ik heb hem nog maar één keer gehoord (en ja, ik stem vaak al na 1 keer), eerste indrukken:
- lange plaat
- maar goed doorheen te komen
- tegelijk zingen Reed en Hetfield geen goed idee
- gelukkig houdt Hetfield meestal zijn waffel
- interessant concept
- duidelijke scheiding, tweede helft veel atmosferischer en slepender
- Reed wordt nu toch wel een heel oud mannetje vocaalsgewijs maar vergeleken met Dylan kan het toch nog ruimschoots
- lijkt op Reeds latere solowerk maar ook een nummer als Street Hassle had hier wel op gepast
- lijkt me toch iets meer voor Reed-fans dan Metallica-fans
- vind het ook meer een Reed-plaat dan een Metallica-plaat

Of dit meer is dan een meevaller, of dat de plaat bij herbeluistering toch door de mand valt gaat blijken. Stay tuned!

Als Reed zijn waffel had gehouden dan had dit een prima Metallica album kunnen worden, moet mij van het hart. Des te vaker ik de plaat draaide, des te meer irriteerde ik mij aan Lou Reed, waarvan ik overigens wel een paar platen in de kast heb staan (van lang geleden).

Toen hij nog een nachtegaaltje was

Het begint me steeds beter te bevallen. Hoe vaker ik hem beluister, hoe meer ik het gevoel heb dat er helemaal niets, naks, nada gesleuteld is aan de vocalen. Hetfield klinkt namelijk ook zo vals als een kraai in Cheat On Me bijvoorbeeld. Cheat On Me heeft wel iets lekker dreigends overigens. Sowieso vind ik het muzikaal eigenlijk allemaal dik in orde. Af en toe wat langdradig, maar dat heeft ook weer zijn uitwerking. Alleen met Mistress Dread heb ik nog erg veel moeite.
En Reed maakt er gewoon een spoken word ding van. Als een doorleefde verteller die uit het dagboek van de protagonist leest ofzo.

Die score gaat hier omhoog en omhoog, straks haalt hij de nieuwe Coldplay nog in

Stel je voor... Dat zouden we toch niet moeten willen met zijn allen.

Grungehead verhoogt van 0,5 naar 4,0. Kwartje gevallen?

Oe, kwartjes. Misschien toch beluisteren...?

Ik heb het hier al gezegd, mensen gaven High Violet of The Suburbs vijftienduizend kansen en dan viel het kwartje plots, dat was zelfs zeer toegankelijke muziek. Een plaat van een uur en half een keer beluisteren en dan besluiten dat het bagger is, is oneerlijk. Stem dan niet of luister nog een keer of twee, drie en dan zal je wel zien of het rijpt of niet. Dit is een bijzondere plaat in alle betekenissen van het woord en verdient bijgevolg een bijzondere behandeling.

Na 3x luisteren toch maar een stem: 3/5
Vind 't een apart ding, maar tis wél leuk om naar te luisteren.. zodra je je ff over die stem van Lou Lou heen kunt zetten..

Verder één voetnoot: waarom op Mistress dread zoveel kritiek?
Ik vind dat juist een hele toffe track: Lijkt op eerste gehoor 'n snelle metal-riff, die tempo blijft houden en blijft pompen, maar door de vaagheid en feedback-noise, en het gebazel van Lou erbij voelt het juist meer als een neerwaardse spiraal van gestoordheid, een mallemolen waarin juist alles naar de klote HOORT te gaan. Je moet er alleen niet naar luisteren alsof 't metal is..

Ik vind dan eerder die Iced Honey vervelend, want dat is juist redelijk standaard rockmuziek, maar dan slecht gezongen.. Dan heb ik liever nóg meer waanzin en duisterheid. Dat lijkt ook beter bij die stem van hem te passen.

Mistress Dread heeft een snelle riff, maar ik vind het een futloze oefening. Verderop gebeuren wel aardige dingetjes, maar vooralsnog vind ik het te langdradig. Reed gaat hier wat mij betreft de mist in door zijn stem aan het rumoerige niveau aan te passen.

Iced Honey heeft een goede gemakkelijke groove en beviel me vrijwel direct.

Het kan allemaal nog anders gaan groeien, want het ongemakkelijke wat ik eerst had gaat er wel redelijk snel vanaf moet ik zeggen.

Leuk om te lezen, wat hier ook al eerder werd gezegd. Vooraf hadden mensen toch hun mening al klaar en daar valt gewoon moeilijk tegen aan te botsen terwijl ze alleen maar een stuk van -ik geloof?- The View hadden beluisterd.

Ik heb nog steeds geen idee trouwens hoe het klinkt, want het is nog geen 31 Oktober.

Je kunt al wekenlang naar de gehele plaat luisteren op hun eigen website.

Ja maar ik hou er absoluut niet van om muziek via een computer te luisteren. Vooral geen muziek met zware riffs.

Je gaat hem blind kopen? Dat zou wel gewaagd zijn.

Pas op wat je zegt: dit heb ik een paar pagina's terug ook gesteld en voorgesteld, maar daar werd toen niet enthousiast op gereageerd...

Ik heb het gezien Vond dat dik onterecht, want als je zowat elke cd bekijkt die goed scoort zijn er voorbeelden te over van mensen die het eerst matig vonden en het later wel beter bleken te vinden. Ik denk dat een plaat als deze op een luisterbeurt afrekenen hetzelfde is als een film van David Lynch een keer bekijken en zeggen dat je hem volledig doorgrondt.

Ik ben niet vies van van een risico hier of daar Edwynn. En al was het maar om de bijzondere samenwerking, dit moet ik gewoon hebben als vroegere Metallica-fanaat en huidig Reed-liefhebber.

Het kan ook behoorlijk fout gaan trouwens, zie http://www.musicmeter.nl/al....

Ik houd ook van risico's. Als ik een onbeperkte bankrekening had, zou ik ook dergelijke risico's zonder blikken of blozen nemen
Tegenwoordig luister ik eerst even.

Ik heb een hele mooie bankrekening, eentje met een rode kleur.

Ik koop deze ook pas als mijn mooie rooie rekening dit toelaat, dit kan pas over een half jaar zijn.

Ik ga hem ook zeker aanschaffen. Ik vind het onderhand een toffe plaat en ben erg benieuwd naar het totaalpakketje.

Lulu heeft ook ook een rode kleur, dus deze mag je nu al kopen...

Dan mag ik de letters van de hoes en het pruil-lipje kopen?

Na de eerste vier nummers eerst maar even opzij gelegd. Wat deze vent presteerde beviel me nog het meest.

zowee, terwijl, hij zonder twijfel degene is die nog het minst presteert

Bedankt voor de afbeelding, dat was het dus: Lulu was de vriendin van Lars. Tot hij oa haar armen afzaagde... moet je ook niet doen. Krijg je alleen maar ellende van. En van ellende kan je een plaat maken: nou begin ik de teksten pas echt te begrijpen!

Dit album wordt in Vk flink afgeknald:
Recensie

auw... pijnlijk: Pers sabelt Lulu (Metallica & Lou Reed) genadeloos neer | Rockblog

Iedereen sabelt het neer.

Behalve ik. Moet ik nu naar de psychopater?

De doorgaans goed gedocumenteerde Gijsbert Kramer komt dit keer trouwens niet verder dan het neerpennen van een vage eerste indruk.