Lou Reed & Metallica - Lulu (2011)

Oh, zo bedoelde ik het ook niet. Ik nam het letterlijk en dacht dat je naar een bericht van iemand die aan dat 'profiel' voldoet zocht.

Ik ben normaal zeker niet van het "bashen" van een album dat tegenvalt, maar dit is echt bagger. Meestal kan ik er nog wel wat uithalen en dan denken dat dit iets is dat misschien niet aan mij is besteedt. Hier kan ik niet anders dan concluderen dat ik niet kan begrijpen dat je hier meer dan 3 sterretjes voor over hebt!

Maar jij geeft het tenminste nog 1,5*, wat echt weinig is: maar dat is jouw mening. Veel anderen geven wel heel makkelijk - en zoals The Scientiest terecht aangeeft: (vrijwel) ononderbouwd - 0,5* aan dit gecompliceerde werkstuk. Dat neigt wel degelijk naar bashen. Het lijkt wel of ze allemaal kuddedieren zijn en rechts aansluiten in de lange 0,5* rij voor het rode stoplicht, terwijl als je zelf een beetje nadenkt de linkerrij veel korter is. Maar ja: je doet lekker makkelijk mee met de rest. Dan hoor je er ook helemaal bij!

Wat maakt het uit 0,5* of 1,5*. Beide betekenen volgens mij, ik vind het rotslecht, niet om aan te horen. Ik kan me niet voorstellen dat iemand werkelijk 10 duidelijk afgescheiden gradaties van 0,5* tot 5* in zijn/haar hoofd heeft en kan toekennen.

Op basis van mijn ene luisterbeurt zou ik hier 1* of 1,5* aangeven. En dat zou dan niks met bashen te maken hebben, maar omdat ik dit echt geen tweede keer wil aanhoren. Het komt mijn gevoel bij Lou Reed noch bij Metallica ten goede.

Zowel van Metallica als Lou Reed heb ik bijna alles in huis en beide hebben geniale albums gemaakt maar hier is niet doorheen te komen.
Het is net of er twee stukken muziek door elkaar lopen waardoor de riffs van Metallica het niet redden en het op zijn tijd aantrekkelijke spreekzingen van Lou Reed het ook niet maakt.
Tel hierbij op het wat gezochte "arty" thema van het album en je luistert liever naar alle semi-beroemdheden die op dit moment een kerstplaat in de winkels hebben liggen dan dit gedrocht.
Overigens een goede bespreking hier:
digg.be: Intergalactic laxa...

Ontzettend flauw in die bespreking, de karikatuur die gemaakt wordt van hoe dit werk tot stand gekomen zou zijn en hoe Metallica en Lou Reed bij elkaar zouden hebben gezeten. Dat vind ik dus belachelijk maken en bashen.

Het probleem is volgens mij inderdaad wel dat Metallica teveel als Metallica blijft klinken en Lou Reed als Lou Reed. Blijkbaar klikt het tussen hen als personen maar dat hoor ik niet in de muziek terug. Die lijkt op twee verschillende sporen te blijven omdat beide elementen zichzelf niet overstijgen in toenadering tot elkaar.

Je voelt je wel boven iedereen verheven met deze uitspraak. Lulu is en blijft lachwekkend slecht. Het zal cultureel allemaal zeer verantwoord zijn, zodat iedere kritiek met minachting kan worden weggezet.

Hmm, Digg.be. Die zogenaamde autoriteit (ergens op het forum hier als dusdanig betiteld) met hun veel te lange en vervelende "ik ben een kenner dus ik weet het allemaal wel" reviews. Nee daar kan ik ook niets mee. Desgevraagd nemen ze met een salade als metafoor nog even de structuur van de songs met je door. Af en toe amusant, maar niet erg waardevol.

De twee aparte sporen zoals Kronos het beschrijft, is zeker van toepassing op het eerste schijfje. Op het tweede schijfje kun je uiteindelijk toch wel spreken van een synthese danwel een algehele opslokking van Metallica door Lou Reed. In Little John en Junior Dad is weinig traditioneel Metallica meer in te horen.
Ergo, ik vind het een bevreemdend maar toch ook wel zeer aardig plaat. Ik draai het niet elke dag, maar in een norse bui kan ik me wel degelijk laten meeslepen door Lulu.

Die twee nummers die je noemt ga ik dan toch nog eens beluisteren Edwynn.

Nee hoor, ik heb er zelfs een hekel aan als mensen zich cultureel verheven voelen. Zie bijvoorbeeld sommige recensies in de Volkskrant.

Het probleem wat the Scientist terecht aangaf is dat er wel heel veel ononderbouwde en heel makkelijk gegeven 0,5* zijn. Zoiets vind ik vergelijkbaar met mensen die zich cultureel verheven voelen. Die gemakszucht en lekker mee bashen: daar heb ik ook een hekel aan. Vandaar mijn flauwe tekst.

Pak dan heel CD2, zou ik zeggen. Ik vind juist Little Dog te ver gezocht in tekst (in verhouding ook tot het geheel) en ook muzikaal niet geweldig. Frustration & Dragon daarentegen staan recht overeind, op een enkel stukje declamerende Lou Reed na (Frustration) en een wat lang durend begin (Dragon: ik spoel meestal door naar ruim 2 min.). Zelf hoor ik ook een synthese tussen Reed en Metallica in die nummers, op Frustration juist meer vanuit de geweldige riffs van Metallica.

Goede cd!

Ik maar zoeken naar Little John. Niet te vinden. Het moet Little Dog zijn natuurlijk.

In Junior Dad hoor ik wel duidelijk Metallica drums van Lars. Bij Little Dog zou ik inderdaad spreken van een algehele opslokking van Metallica door Lou Reed. Maar ook daar hoor ik dan geen meerwaarde, geen bijzonder chemie tussen de twee. Het is gewoon Lou Reed en lang niet op z'n best.


@west,
Bij die twee nummers heb ik het toch maar gelaten. De muziek wekt eerder een afkeer in me op dan dat ik er een klik mee heb. Ik kan me wel voorstellen als je die wel hebt en de cd in handen hebt, de teksten erbij, dat er dan wat in zit. Maar niet voor mij dus.

Als je echt die afkeer voelt, dan lijkt het me logisch om niet verder te luisteren. Het moet je wel plezieren natuurlijk. Overigens kan ik me helemaal vinden in jouw tekst over Little Dog. Wat vind jij er zo goed aan Edwynn?

En daar komt ineens Robertina binnenzeilen met 4,5*: wat vind jij goed aan deze cd?

Vind het toch ook wel erg tendentieus. Zoals eerder vermeld heb ik nog niets(!) - ik zweer het, ik vermijd het ten alle prijze - van het album gehoord, maar ik kan me toch wel vinden in deze bespreking:
Zo denk ik er ook over,
vooral wat men in deze quotes beweerd, en dat is dan ook de reden dat ik me er liever niet aan waag.

Het is een nogal verwrongen nummer. Net als de hele plaat eigenlijk. En daar houd ik toevallig wel van. Ik krijg er een beetje een Johnny Cash gevoel van. Alsof een oude verlepte dronkaard ons op de veranda van een eenzaam hutje ergens op de prairie in de brandende zon met een scheut whisky achter de huig uit een verfomfaaid dagboek probeert voor te lezen. Maar hij komt niet ver in zijn verhaal omdat een vervelende zwerfhond steeds te dicht in de buurt komt.

Het haast tergende voortschrijden van het nummer doet dat beeld zo sterk aan mij op. Het doet me qua sfeer erg denken aan hoe Earth op The Bees Made Honey In The Lion's Skull klinkt.

Deze recensie is inderdaad eerlijker, de andere vond ik wel grappig. Maar ben het met je laatste zin eens. Ik heb me er één keer aan gewaagd en voor mij kloppen de verhalen en je twee quotes. Het was zeer voorlopig de laatste keer en misschien probeer ik het ooit nog eens. Maar ik schat die kans niet hoog in.

Uiteraard. Ik zat hierboven een verhaaltje te tikken over het nummer, zat ik weer overal Little John in te tikken. Soms prevaleert het eerste beeld boven de werkelijkheid. Misschien is het mijn eigen subliminale verwijzing naar John Cash of zoiets....

Zo klein was Johnny Cash toch niet.

Mooie beschrijving van jouw gevoel en beelden bij Little Dog. Grappig hoe de eigen perceptie van tekst en muziek ook bij dit album kan verschillen. Ik word er juist zeer onrustig van. Misschien heb ik wel teveel last van de zwerfhond die jij noemt...

Maar ik word er ook onrustig van. Ik voel me nergens op mijn gemak bij Lulu. Dat is wat ik juist waardeer. Klinkt misschien gek, maar ik kan het even niet anders uitleggen

Had al een paar nummers gehoord op internet, en vond dit aardig klinken. Ergens snapte ik alle reviews die het album uitkotsten wel, maar toch... het heeft iets.
Ik heb de nummers beluisterd en vind het lang niet zo vervelend klinken (hoewel het héél wat anders is dan platen van Metallica in hun eentje). Dit is inderdaad geen plaat die ik vaak op zal zetten, maar als je niks beters te doen hebt, waarom niet deze. Zo slecht vind ik de plaat niet. Het 'gepraat' van Lou Reed bij de riffs van Metallica is voor mij niet storend, instrumentale stukken zijn vaak gewoon goed en het wordt op sommige plekken zelfs even heerlijk als je de Metallica-riffs hoort met James Hetfield die er doorheen schreeuwt, als vanouds Metallica. Zoals bij "The View". Het punt is alleen dat het album het niet haalt bij het 'echte' Metallica.
*3,5

Nergens op je gemak, of (overal) ongemakkelijk?

Beiden van toepassing

Allesbehalve comfortabel.

Oh nou ik vind Brandenburg Gate of Iced Honey toch nogal (relatief) feel-good nummers, kort door de bocht gezegd.

Moeten we dit stuk bagger serieus nemen,dacht het niet. Geen sterren derhalve.

Mag dat dan niet altijd?

mijn verantwoording:

- Onevenwichtige zang: - ' ja maar dat is hardstikke de bedoeling, dat Lou naast de toon zingt is heel intelligent'. Bij songs zoals Herion en Venus in Furs werkt dat inderdaad. Het geeft zelfs een diep menselijk en rouw effect. Maar hier... (en ik durfde het al bij de vorige albums nauwelijks uitspreken, hier zingt hij echt VALS.

- Mislukt huwelijk: Slecht samenspel tussen band en zanger, vind nergens een goed evenwicht of richting. Heel het album lijkt in elkaar geknutseld. Alsof een scholier een demo van Lou Reed wou mixen met een demo gitaarpartijtjes van Metalica.

-Muffe uitstraling. Op de een of andere manier lijkt de muziek te hard aanwezig, als een irritante mug die je uit je slaap wilt halen, langs de andere kant is de sound dan weer te gedempt en te loom.

- Tekstueel zwak: Hier ga ik niet over uitweiden, lyrics kan u zelf ontleden (als u ze al ontleed krijgt)

'we hebben iets nieuws ontdekt' is een citaat uit het artikel dat ik las in de humo over hun nieuwe worp. Mag ik in godsnaam weten wat precies??

Kijk dat is nou tenminste een duidelijke onderbouwing. En dan nog vind ik 0,5* wel heel extreem, maar goed. Ik kan je moeilijk volgen bij het kopje 'Tekstueel zwak'. Je hebt de lyrics er dus niet bij, anders kreeg je ze natuulijk ontleed. Als je het tekstboekje met bijbehorend artwork erbij pakt, is dit juist een sterk punt van het album. Je ziet en hoort dan dat de muziek de teksten volgt en veel meer een geheel is dan je denkt.

Bij veel songs op op Radiohead's Kid A, word ik ook ongemakkelijk. Maar die oncomfortabele nummers brengen wel een immense schoonheid met zich mee. En dat is bij Lulu nu net wel even anders.

Dit leunt eerder aan bij een dronken Amy Winehouse optreden, in dat opzicht is het album inderdaad oncomfortabel

Jij vind dat net even anders. Ik niet. Dit soort ongemak bevalt mij. En wie dit vergelijkt met een dronken Amy Winehouse voelt niet de klik die ik voel.
Eye of the beholder dingetje.