Led Zeppelin - In Through the Out Door (1979)

Tja, hoe had het verder gegaan met Led Zeppelin.
Deze plaat is gedomineerd door Robert Plant en John Paul Jones. Jones is verantwoordelijk voor de synth bijdragen.
Jimmy Page en Bonzo ( beiden verslaafd aan foute middelen), kwamen pas aan het einde van de dag opdraven voor opnamen en waren weinig enthousiast over deze move.
Beiden hadden al min of meer beslist dat de volgende plaat een heavy rockende groepsplaat moest worden.
Het twee kampen verhaal dus.
Het is een tweeslachtig album geworden van een band in verval.
Robert Plant was waarschijnlijk nog het meest toe aan een andere richting en misschien wel als soloartiest.

Dat kwam op een macabere manier tot stand uiteindelijk toen Bonham onverwacht overleed na een wodka binge marathon. De band was in rehearsel voor een tour in Amerika en de betreurde drummer gaf al heel duidelijk aan er maar weinig zin in te hebben. Hij was op en de gedachten weer zo lang van huis te zijn, maakte hem gefrustreerd en angstig.

Een wat langere rustpauze had wellicht goed geweest voor de band, maar die gedachten kwam toen kennelijk niet op. Maar dat de groep hun beste tijd gehad leek te hebben was duidelijk.

Eens met bovenstaande al begint de plaat sterk en eindigt het ook goed. Tussendoor is het niet het niveau dat we van Zep gewend zijn, maar echt slecht wordt het nergens. Degelijk album al met al.

Het is vandaag lichtjesdag en dan denk ik onvermijdelijk ook aan Karac de zoon van Plant die aan een maagvirus overleed.

Dat heeft veel invloed op dit album gehad en het nummer All My Love is het directe gevolg.
Plant zocht mogelijk nog wel afleiding in de muziek, Jones deed z'n best en Page en Bonham waren hun lichaam aan het slopen.

Swan Song op het label is helaas een trieste metafoor want het album werd idd de zwanenzang.
Toch zou menig band willen dat ze zo'n laatste album maken. Het is fors minder dan de eerste zes en zeker serieus minder dan de eerste vier.
Ik draai nu de extra LP van de jubileum editie en het rolt toch gewoon lekker uit de speakers......

In Through The Out Door is het laatste studio album van Led Zep. Eind 1978 zag het er niet best uit voor de band. Jimmy Page en John Bonham verslaafd, Robert Plant die het verlies van zijn zoon heeft moeten verwerken en de rampzalige einde van de 1977 tour. Gelukkig was daar John Baldwin, pardon John Paul Jones die de boel redelijk bijeen wist te houden. Hij drukt samen met Robert Plant een zware stempel op ITTOD. Het is nogal een keyboard getinte album en dat viel nogal slecht. Maar om te overleven moet Led Zep zich wel verder ontwikkelen, de jaren '70 lopen ten einde. Disco, punk en new wave hebben vele rockdinosaurussen een gevoelige tik gegeven. En ondanks dat de tijdgeest kortere nummers eist tikt ITTOD met 7 nummers in 42 minuten af.

Het album wordt in 3 weken opgenomen in de Polar Studio van ABBA in Stockholm.

Persoonlijk vind ik dat er geen slechte nummer op staat al is Hot Dog nogal flauw. Fool In The Rain is John Bonham op zijn best. Carouselambra heeft een schitterende opbouw en duurt best lang. De keyboards klinken wat goedkoop, nogal bijzonder als je bedenkt dat JPJ speelde op een kneiterdure exemplaar. Robert Plant bewijst eer aan zijn zoon in All My Love. I'm Gonna Crawl is een machtige afsluiter. Het artwork van Hipgnosis is vrij bijzonder. Een stilbeeld in een kroeg vanuit alle kanten gefotografeerd. De lp werd in een bruine zak verkocht zodat je niet wist welke versie je in je handen had.

In augustus 1979 deed Zep nog enkele optredens in Kopenhagen alvorens 2 keer te headlinen op Knewbworth, de eerste optredens in Engeland sinds 1975.

In de lente van 1980 doet de band nog een korte Europese tour. Tijdens de voorbereiding van de US tour stikt John Bonham in zijn braaksel na een dag flink wat wodka's te hebben gedronken. Uit respect voor dit enorme verlies geeft de band aan er mee te stoppen.

Led Zeppelin heeft in de 12 jaar van hun bestaan een onuitwisbare indruk op de muziek gemaakt. Het einde leek onafwendbaar maar de wijze waarop stemt niet vrolijk. Niettemin, een geweldige band en In Through The Out Door is als je je verdiept waar de band allemaal mee te maken had nog een heel aardige werkstuk. Van mij krijgt ie vier en een halve ster.

En toen ging het kaarsje uit. Net geen jaren 80, maar wel het geluid. In the evening en i’m gonna crawl zijn bovengemiddeld goed.