menu

Blaudzun - Heavy Flowers (2012)

mijn stem
3,76 (484)
484 stemmen

Nederland
Pop / Rock
Label: V2

  1. Flame on My Head (4:15)
  2. Elephants (3:35)
  3. Heavy Flowers (4:29)
  4. Le Chant des Cigales (2:17)
  5. We Both Know (3:53)
  6. Solar (3:22)
  7. Who Took the Wheel (3:54)
  8. Monday (2:49)
  9. Le Chant des Vagues (0:21)
  10. Sunday Punch (4:00)
  11. Another Ghost Rocket (4:43)
  12. Elephants (Nocturne) (2:57)
totale tijdsduur: 40:35
zoeken in:
avatar van Ducoz
3,0
Ik vind het nogal overdreven dat je zegt dat deze album hoes in de stijl is van Funeral.
In de verste verte niet. Dit is overigens wel een hele mooie hoes.

Folk had bij genre ook niet misstaan.

Als ik dit luister dan luister ik een beetje met gemengde gevoelens.
Soms zie ik hem langs flitsen, en bedenk ik mij dat ik hem nog moet luisteren.
Blaudzun.
Een Nederlandse artiest, ja, ik ben eens wat bands uit ons eigen landje aan het afstoffen en aan het luisteren.
Ik hoor de drang tot goede nummers wel, en er zijn zeker goede nummers aanwezig.
Maar het klinkt net allemaal "te" mooi om echt goed te zijn, dat klinkt raar he?
Ik vind dat het net te goed is geproduceerd voor zo'n plaatje. Ik hoor liever wat ruis dan dat alles zo uit de fabriek zou kunnen komen. Zelfs de banjo klinkt helemaal puntgaaf. Hier en daar wat echootjes. En de instrumentatie is wat drukjes.
Alleen banjo/gitaar en drums had ook genoeg geweest.


Le Chant des Cigales doet mij wel extreem veel denken aan Arcade Fire. Ook de manier van zingen durf ik te vergelijken met Arcade Fire.
Vind het echter wel fijn hoe hij de rust weet terug te laten keren door na deze uitbarsting gewoon uit te vallen in stilte, enkel krekels die je hoort.
Misschien wat kitsch, maar met de productie van de plaat wel op zijn plek.
Ik hoor ook genoeg andere invloeden. Maar is dat nou een slecht ding?
Nee, zeker niet.
De plaat bied ook genoeg variatie(ik ken zijn oudere werk niet), maar soms zo geforceerd dat ik hem gewoon niet geloof.
Bijvoorbeeld op "Who Took the Wheel", dat omhoog schieten van zijn stem.. tja..
Voor de rest niet veel mis met het nummer, maar de stem klinkt zo geperst.

De afsluiter van de plaat laat mij toch met een glimlach achter. Doet me een beetje denken aan Fleet Foxes, al mist het de harmonieën. (Ik zal maar niet zeggen dat z'n stem soms neigt naar James Blunt )
Als hij een keer voor niet te veel geld in de buurt optreedt, dan ben ik zeker van de partij. Als het album onder de 10 euro komt, dan zal ik me zeker melden als geïnteresseerde.

Maar voor nu hou ik me afwezig, misschien dat ik zijn vorige albums nog eens beluister.. als de tijd zich daar voor leent.

avatar van aERodynamIC
4,5
Of ik zin had om mee te gaan naar Blaudzun. Dat was ergens in het begin van 2010.
Ja ik had wel van hem gehoord maar was nog niet echt in zijn werk gedoken maar vooruit ik ga mee; goede verhalen over de man gehoord.
In mijn geval staan de cd's dan al zeer snel in de kast en ik raakte er behoorlijk verslaafd aan. Blaudzun vertegenwoordigde toch wel datgene in muziek waar ik altijd een zwak voor heb: theatraal, klagerig en vooral van die heerlijke volle melodieën: pathos op en top. Minder rauw dan 16 Horsepower (een naam die regelmatig valt), een beetje Starsailor, Suede en Buckley. Namen konden genoeg gestrooid worden en live maakte Johannes Sigmond (herken ik nu ook cartoon psychiater Sigmund uit de VK in deze zanger?!) het helemaal waar.

Laten we bij dit album maar gelijk Arcade Fire erbij halen en dan hebben we het namedroppen ook weer gehad.

De pathos is weer terug en dat etaleert Blaudzun volop in opener Flame in My Head om ons vervolgens weer in stilte achter te laten bij de Nocturne-versie van Elephants.
Onderweg hebben we smachtende songs voorbij horen komen, meeslepend maar soms ook opzwepend als in het op Arcade Fire (doe ik het toch weer) lijkende Le Chant des Cigales.

Het is niet voor iedereen weggelegd. Niet iedereen is dol op theatrale gebaren in muziek maar man man man wat kan ik daar maar geen genoeg van krijgen.
Met Heavy Flowers heeft Blaudzun mij in elk geval weer in zijn emotionele greep en mag hij me daar volop blijven vasthouden. On-nederl.... nee dat ga ik niet zeggen.

Dit is gewoon een schitterend album en Blaudzun is een artiest waar we trots op mogen zijn. Heavy Flowers is na het titelloze debuut en Deadrift Soundmachine drie keer vol in de roos.

3,5
De reden dat ik niet eerder naar Blaudzun ben gaan luisteren was omdat hij zo'n lelijke bril heeft. "Als hij niet zo'n te hip ding op zijn neus had staan zou ik het wel luisteren." Dat was mijn gedachte erachter. Met het nieuwe jaar kwam ook het besef dat dit een onzinargument was. Ik bedacht daarom iets nieuws, zijn vertolking van Shout van Tears for Fears bij De Wereld Draait Door, die was niet om aan te horen. Oké, dat is al een argument met meer inhoud, maar nog steeds niet erg steekhoudend.

4 Januari werd het me teveel en besloot ik om toch maar eens wat te gaan luisteren naar deze vreslijke vent. Zo gezegd en natuurlijk ook zo gedaan. Na eerst Seadrift Soundmachine eens goed te gaan luisteren ben ik vervolgens aan de nieuwe plaat, Heavy Flowers, begonnen. Iets wat in mijn wereld maar zelden gebeurd is na een probeersel dat niet bevalt, een tweede album te gaan proberen. Ik kwam tot de ontdekking dat deze vreselijke vent, al erger ik me voornamelijk aan die bril, hele mooie muziek maakt.

Heavy Flowers is net als Seadrift Soundmachine een goed album. Het is allemaal iets bombastischer dan voorheen. Het 'stille' karakter van de nummers is er wat af en prachtnummers als Midnight Room, February Flare en Streetcorner Shouter staan er niet op. Daarnaast is het een album dat me niet direct pakt, niet een album waar direct nummers uitspringen. Er wordt wel gezegd dat dit nieuwe album te vergelijken is met Arcade Fire, maar naar mijn mening gaat dat niet op, het zou die Canadezen tekort doen.

Toch is het allemaal niet slecht. Integendeel, ik moet zeggen dat ik me in de beste man vergist heb. Die lelijke bril op zijn hoofd is toch wel iets dat past bij deze muziek. Hij maakt toch iets duidelijk met nummers als Another Ghost Rocket. Ik ben blij dat ik me over mijn angst voor die bril heb heen gezet en deze man ga toelaten in het rijtje artiesten uit Nederland dat me wel kan bekoren. Ja het wordt een mooi plekje tussen Spinvis, Roosbeef en Moss, want daar hoort het wel thuis!

klik

avatar van midnight boom
3,5
Heavy Flowers het derde album van de 37-jarige Johannes Sigmond is er een van het grote gebaar. Waar ik vroeger Radiohead en Beirut hoorde hoor ik anno 2012 de grote meeslepende melodieën van Arcade Fire (met een vleugje Sixteen Horsepower) in de nummers van Heavy Flowers. De songs klinken groots, vol en theatraal. Origineel is de plaat zeker niet. Maar daarmee doe je Heavy Flowers wel tekort. Er is hoorbaar veel tijd gestoken in dit album. Kwalitatief hoogstaande muziek. Een belangrijke factor is nog steeds de zang van Sigmond. Hij zingt met veel emotie in zijn zang (soms lijkt het akelig veel op Win Butler), je moet er van houden. Het is mooi, maar soms ook op het randje. Dit in combinatie met het volle theatrale geluid maakt het album indrukwekkend, maar tegelijkertijd vermoeiend. Juist een rustig nummer als 'Solar' maakt daarom veel indruk. Hier horen we wat voor een goede muzikant/zanger Blaudzun is. De beste nummer van Heavy Flowers zijn de eerste single/openingstrack Flame on My Head en Elephants (twee keer vertegenwoordigd op het album). Hier horen we Blaudzun op zijn best.

Conclusie: Blaudzun maakt op Heavy Flowers mooie muziek, maar een heel album is voor mij net
wat te veel van het goeden. Maar dat is puur persoonlijk.

van: Daan's Muziek Blog: Blaudzun - Heavy Flowers - daanmuziek.blogspot.com

avatar van west
4,0
Het is 7 januari en gisteren kwam al één van de betere platen van 2012 uit. Een plaat die betoverend mooi kan zijn, soms met veel dynamiek, soms fluisterstil. Een plaat met veel goede tot erg goede songs die gezongen worden door de fraaie stem van Johannes Sigmond. En ook nog eens uitstekende heerlijk helder geproduceerd.
En waar komt dat album vandaan: uit Nederland. Als je ernaar luistert geloof je het niet, want dit is een internationale klasseplaat. Als het Blaudzun meezit, kan hij zomaar flink doorbreken met Heavy Flowers.

De opener Flame On My Head is een mooi en vlot nummer tegelijk, ook erg mooi gezongen. Elephants is pompeuzer, met prachtwendingen. De bridge met violen is goed zeg! En inderdaad, hier komt de naam Arcade Fire in mij op en dat zal verder op dit album nog een aantal malen gebeuren. Toch geen al te slechte vergelijking.
Heavy Flowers de titelsong borduurt voort op de oorspronkelijk sombere inslag van dit album, richting het eind der tijden (toe maar). Gaandeweg kwam er ook een herfstzonnetje door en is dit een album een mengeling van hoop en verval geworden. Van overleven, geeft Blaudzun zelf aan.
Deze melancholische mengeling hoor je erg mooi terug in het gedragen Heavy Flowers.

Le Chant Des Cigales & We Both Know zijn echt fantastische zeer dynamische nummers, ja hoor, van het niveau Arcade Fire. Wat een mooie opbouw richting een spetterende finale!
Solar is een fraai rustpunt en Who Took The Wheel is een leuk troubadournummer. Monday & Sunday Punch zijn goede nummers, maar minder bijzonder dan die op Side A van het album. Another Ghost Rocket heeft tussendoor een erg fijne bas. Afsluiter Elephants (Nocturne) is weer bijzonder fraai, met een mooie steelguitar.

Wat een fijne verrassing dit Heavy Flowers, wat een groot talent is Blaudzun.

avatar van RoyDeSmet
3,5
Ik heb het album inmiddels wat luisterbeurten gegeven en iets trekt me aan het steeds weer te beluisteren.
Het doet mij heel erg aan Port Of Call denken, op het eerste gehoor. (Finalist Grote Prijs Van Nederland)
Af en toe vang ik een wat mindere zin op, maar ook vaak niet.
Het zijn geen liedjes die ik zo nu en dan in mijn hoofd krijg.
Sterker nog, na het beluisterd te hebben ben ik alweer vergeten hoe het ookalweer allemaal ging.

De instrumentatie is heel divers en dat spreekt me wel aan.
Hij wekt op sommige momenten hele mooie sferen op. Of heel vrolijk, of juist wat somberder.
Tijdens mijn eerste luisterbeurt dacht ik wel al snel: Dit klinkt GOED!!

Ik geef het voorlopig 3,5 sterren maar ik heb uitzicht naar 4.

avatar van legian
3,0
omdat die hier zo hoog staat aangeschreven toch maar eens geluisterd.
maar echt speciaal vind ik het niet.

er is niks mis met een de man en zijn gitaar, maar nergens word het verrassend of boeiend.
het gaat dan ook op in de vele soortgelijke artiesten.

hij heeft dan nog de mazzel dat ik eigenlijk maar weinig in het singer/songwriter genre luister, waardoor hij zo af en toe nog wel eens langs zal komen.
maar waarom die zo hoog aangeschreven staat (niet alleen hier) dat snap ik toch niet helemaal.

3*

5,0
Ik ben de laatste tijd niet zo verwend als met deze cd. Geweldig meeslepend en mooie muziek. De zang is geweldig. Mooi emotioneel gezongen. Muzikaal zit het erg goed in elkaar.
Meestal als ik een cd beluister ben ik al snel afgeleid maar bij deze cd blijf ik geboeid luisteren en verbaas me elke keer weer als ik bij het laatste nummer ben. Heerlijk wegdromen bij een geweldige cd.
Kritiek als dat de muziek lijkt op Arcade Fire of zoiets vind ik uit de lucht gegrepen.
Dit is 1 keer in een recensie in een krant geschreven en papegaaienland roept hetzelfde.
Vorm eens een eigen mening door te luisteren naar andere bands.
Heavy Flowers is wat mij betreft de cd van de eeuw.

5,0
Blaudzun -Heavy Flowers ........ beklijvend ?? boeie !! Urgent ?? boeie !!! Mooi ??? Ja....voor een dikke 4.5 ....... Geen quasi intellectueel geneuzel hier,,,,Gewoon heerlijke muziek !!!!!

avatar van Ronald5150
2,5
Het geluid op "Heavy Flowers" is in tegenstelling tot Blaudzun's debuutplaat (de tweede heb ik nog niet geluisterd) een stuk voller en bombastischer. Het blijven mooie liedjes, maar door de volle productie raakt het mij een stuk minder. Ik mis de sobere setting van een man met mandoline, ukelele, of gitaar in combinatie met die melancholische stem. Af en toe hoor ik daar nog flarden van terug op "Heavy Flowers", maar over het geheel genomen prefereer ik toch de kleine liedjes van Blaudzun.

avatar van Co Jackso
3,0
Een schijnbaar gewichtig album van Blaudzun. Na het aanhoren van het wervelende nummer Flame on my Head waren de verwachtingen nogal hooggespannen. Uitendelijk is dit gevoel toch wel verwisselend voor wat teleurstellende gedachten. De teksten en melodie zijn veelal groots, maar gevoelsmatig ook wat inhoudsloos en nietszeggend. Het album van Blaudzun is dan ook een soort paradox, het lijkt veel te willen zeggen, maar uitendelijk kan ik moelijk concluderen dat de boodschap bij mij is aangekomen.  

Gast
geplaatst: vandaag om 05:44 uur

geplaatst: vandaag om 05:44 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.