The Doors - The Soft Parade (1969)

Door velen gezien als een “minder” album. Ik sta daar toch iets anders in. Laten we maar eens beginnen met de fraaie klaphoes. De Doors die in een fraaie zwart met aquamarijn hoes staan geportretteerd. Klap de hoes open en daar staan de bandleden getekend in een soort van landschap, is het iemand al eens opgevallen dat boven Jim een engeltje hangt?

Dan de nummers die wat lichtvoetiger (op het titelnummer na) van toon zijn. Er wordt zelfs gebruik gemaakt van toeters. Lekker hoor...
Prijsnummers op kant 1 zijn voor mij Tell all the people en Touch me (wil ik altijd meebleren maar kan dat beter niet doen). Ook kant 2 bevat weer genoeg fraais met als uiteindelijk hoogtepunt het soms wat bevreemdende titelnummer. Ook Wild Child wil ik niet onvermeld laten. Kent het album dan nog skipmomenten?...vooruit ik heb niets met dat countryachtige Runnin Blue.

Vanwege de diversiteit en ja toch weer een uitsmijter, Soft Parade, schat ik dit album iets hoger in dan zijn voorganger.

Conclusie, minder dan de 1e twee albums en iets beter dan het derde album. Gewoon 4 1/2 ster dus.

Mijn LP heeft geen klaphoes. Alleen de originele zal dat hebben; ik heb een latere persing. Mijn CD heeft wel de afbeelding waar rider on the storm het over heeft. Over de inhoud van dit album: de minste van The Doors, maar nog altijd goed. Volgens Densmore wilden ze hun versie van Sgt. Pepper maken. Ik heb een lichte voorkeur voor The Soft Parade. Alleen is The Soft Parade Doors' minste en Sgt. Pepper The Beatles' beste. (volgens mij bescheiden mening dan).

Nu weten wij het wel spinout.

Ben wel benieuwd naar de Stripped versie.

Draai m nu.. nog dank voor t meenemen.

Ik verheugde me er zelfs op.. een versie zonder die toeters.. en nu ik m draai, moet ik er toch aan wennen. Dat is raar... de plaat die in je geheugen gegrift is met dat hele orkest erbij is ineens vrij kaal.
En... er missen 3 tracks op deze release.

Maar... toch denk ik dat t beter is zo... net als toen Naked van the beatles let it be... dat knapt de plaat echt op

Een aardige CD, maar voor mij wel het minste album van The Doors.
Positieve uitschieters voor mij zijn; "Tell al the People", "Touch me", "Wild Child" en "The soft Parade".
Overige nummers vind ik wel aardig, maar mis dat beetje extra.

Heerlijk The Doors album, waarin uiteraard het laatste nummer weer het prijsnummer is, zoals zo vaak bij The Doors. Het album bouwt lekker op met wat lichtere en snellere klanken, maar wordt donkerder naarmate het vordert. Het ultieme The Soft Parade is een zogenaamde rapsodie, waarbij in mijn ogen die bekende van Queen verbleekt. Geweldig nummer.

Mijn op één na favoriete plaat van The Doors.

Als je deze de op één na beste vindt, ben ik wel benieuwd wat voor jou de beste is.

Ik denk zo maar "Waiting for the sun".

Ja, dat vermoeden heb ik ook. Maar WFTS staat bij mij ook op een voetstuk, terwijl TSP toch ergens behoorlijk lager eindigt.

The Doors kunnen bij mij weinig fout doen, maar grappig om te lezen dat sommige liefhebbers The Soft Parade op de 2e plek beland van favoriete Doors platen.
Ik heb nooit goed uit de voeten gekund met dit album. Veel minder rauw, lichtvoetig en ik mis de vuige Rhythm & blues invloeden, nee voor mij is dit veruit de zwakste worp van de heren.

Waiting for the sun

Uiteindelijk zoeken we allemaal wat anders in de muziek die we graag luisteren. Ik vind bijvoorbeeld ook het album "Head on the Door" van The Cure één van hun zwakste platen. Terwijl velen er dan weer mee weg lopen.

Morgen ga ik dat wellicht weer eens luisteren, om het hier van een cijfer te voorzien. Want het is nog niet zo zwak dat ik het niet horen wil.