The Doors - The Soft Parade (1969)

Na de heruitgaves dit jaar heb ik eindelijk dit Doors album goed kunnen beluisteren. Lastig nog om een definitief oordeel te vellen maar ik vind het niet het niveau halen van de vorige drie albums. Het heeft nog steeds hun typische sound en dat is misschien ook wel het minpunt van dit album: het slaat geen andere koers in. LA Woman vindt ik persoonlijk sterker.

Eén ding is mij wel duidelijk geworden: het niveau van de Engelse bands (Beatles, Who, Kinks) hebben The Doors nooit gehaald. Maar ondanks dat een album (en band) die zeker de moeite waard id: 3,5*

Beduidend'één van hun minste, zo niet het minste album. Maar het titelnummer maakt heel veel goed.

Now comes the best part of the song, the trip
This is the trip, the best part, I really like it

Minste album van de deuren, de duistere sound is eraf. Hierna volgde wel weer een TOP-album.

The Doors met 'Blazers'' ? Ja, degelijk wel.....kan het nog waarderen ook. Toch niet hun beste plaat maar geeft wel aan dat deze band een veelzijdige inslag had (en dat sluit ook prima bij mij eigen smaak aan: blues, soul, rock, jazz, ? maakt nie uit als het maar uit het hart komt en met bezieling wordt gebracht.....en zeg eerlijk, Jim is moeilijk te betichten van hart en zielloze muziek).

Voor velen een mindere, maar voor mij het hoogtepunt in het oeuvre van De Deuren.

'Tell all the People', 'Shamans Blues', 'Wild Child', geweldig, schitterend en prachtig, maar het titelnummer is wel het absolute meesterwerk dat de band van Robbie, Ray, John en wijlen Jim verheft tot de categorie 'allergrootsten'.

Wie zeurt nou over 'Riders on the Storm', 'L.A. Woman', 'The End' of 'Light my Fire', als je naar 'The Soft Parade' kunt luisteren.

The Soft Parade, dat IS voor mij The Doors. De essentie van hun bestaan.

5 sterren.

Ik was helemaal lijp van The Doors totdat ik deze plaat kocht, meteen de eerste dag dattie in de winkels lag. Wat een enorme afknapper vond ik dat destijds. Robbie Krieger had de macht overgenomen met allemaal opgepoetste radiovriendelijke POP muziek in plaats van de vuige ROCK die de Doors zo doeltreffend hadden geproduceerd op hun eerste 3 LPs ( met uitzondering van Hello I Love You, maar die kon je makkelijk overslaan )
Samen met CSN&Y's Déjà Vu heeft Soft Parade dan ook de twijfelachtige eer van recordhouder in de katagorie snelst na aanschaf weer verkochte plaat.

Iets van 25 jaar later kocht ik de plaat opnieuw in de herwaardering, nu zonder klaphoes maar het gaat om de muziek tenslotte. Op latere leeftijd kan ik de plastik toeters en keurige arrangementen allemaal wat beter trekken, maar echt enthousiast wordt in alleen van Shaman's Blues........

Hij heet niet voor niets "The 'SOFT' Parade.

Ik snap echt niet dat Morrisson Hotel veel hoger wordt beoordeeld dan deze. Soft Parade misschien wel beste Doors werk, terwijl Morrisson Hotel mij totaal niet boeit tot dusverre.

Vind het de minste van hun albums: wel geinig dat ze de stap aandurfden met blazers, maar op 1 of andere manier is dat toch niet geheel hun ding gebleken: nr. 6 en 7 van de plaat, Wild Child en Runnin' Blue, zijn mijn favo's...

Dat heb ik met dit album, ik luister the soft parade bijna nooit.

En toch 5 sterren

Ofwel het de minste van hun albums (ik laat bewust de twee platen zonder Jim Morrison buiten af van beschouwing) is het het toch een goede plaat. Mijn favourite tracks zijn hun tribute aan Otis Redding in Runnin' Blue als ook de titel song Soft Parade.

Toch 5 sterren ja.

Een onvoldoende voor deze plaat. Shaman's Blues en Wild Child zijn fenomenaal. De rest is grotendeels slaapverwekkend. Runnin' Blue is het dieptepunt uit het oeuvre van deze legendarische band.

Een heerlijk magistraal Doors-album, wat dankzij het orkest tot sfeervolle hoogtes wordt getild. Jim zingt top, de band is in goede vorm, het orkest draagt daadwerkelijk goed bij aan de toch al goede muziek van The Doors. Conclusie: Ook ik vind The Soft Parade een erg goed album van The Doors.

4,5*

Een zeker geen slecht album. Dit album heeft gewoon een totaal andere sfeer dat wel bij The doors past. Ik vind deze zelf ook wat minder dan de albums hiervoor, dat komt puur omdat deze sfeer mij wat minder aan staat.

De echte uitblinker van dit album is dat ook het titel nummer, maar ook Tell all the people & touch me mogen niet vergeten worden.
Dit album werd toen der tijd nogal slecht ontvangen, en volgens mij nu nog steeds.
Wat ik zelf toch wel jammer vind.

Voorlopig toch maar even een 4* omdat ik een 3,5 net weer wat te laag vind.
Alleen dan gaan het debuut album en het vervolg daar op wel 0,5* omhoog!

Ik doe er een halfje af... af en toe klinkt deze plaat me toch nogal gladjes voor een rockband als The Doors. Men wou duidelijk wat experimenteren met een breder geluid, maar het pakt niet overal even geslaagd uit;
Tell All The People vind ik zelfs ergerlijk.
Do It, Touch Me en Shaman's Blues vind ik de betere nummers op een wat minder album;
***1/2

"Tell All The People" is wat te zoet en past niet bij Jim Morrison, het is aan te horen.

Ik heb ook lang getwijfeld tussen 4* en 3,5* ... uiteindelijk wordt dat 3,5*, want ik vind dat ook het minst goede album van the Doors (met Morrison). De orchestrale arrangementen passen niet altijd goed bij het Doors-geluid, ze breken bij momenten zelfs de sfeer en de songs zijn over het algemeen iets minder, mede doordat Jim Morrison het songschrijven voor de helft heeft overgelaten aan Krieger, al vind ik "Touch Me" wel erg goed. Hoogtepunt vind ik afsluiter "The Soft Parade".

VInd dit toch het minste album van The Doors. Maar nog steeds mooier dan vele bands na hun lieten horen. 3.5

Vind ik juist een van de hoogtepunten. Dat blazers-sfeertje trekt me wel. Ik vind het iets positiefs hebben.

Zoals vele zeggen, niet de beste uit hun oeuvre, of het album wat het meeste aanspreekt. Anderzijds een album wat juist andere mensen weer veel meer aanspreekt en tot de betere uit hun oeuvre behoort. Dus wat dat betreft is het een geslaagd album. Misschien moet ik het nog wel eens een keer een kans geven, aangezien ik op het andere werk van The Doors ben uitgekeken, juist door die typische sound. Dan zou dit wel weer eens een verademing kunnen zijn.

Ik heb het gisteren weer een poging gegeven maar ik laat me toch liever in duisternis dompelen door Jim en co, hetgeen op The Soft Parade niet wil lukken. Sommige songs zijn natuurlijk nog een melkwegvoorsprong beter dan wat er tegenwoordig naar onze oren geslingerd wordt maar de cabaret-esque aandoende stukken bekoren mij maar matig. Daar waar Alabama Song dat op het magistrale debuut dan weer wel kon. Shaman's Blues en Do It zijn lichte favorieten op dit minste studiowerkje van Jim

Voor mij ook duidelijk de minste van de Doors-albums met Jim er nog bij, al heb ik Morrison Hotel nog niet gehoord. Het is allemaal net wat gepolijster en minder intens dan de vorige platen en die paar country-riedels tussendoor zijn wat mij betreft een flinke misser. Ben benieuwd waar dit uiteindelijk op uitkomt (alle Doors-albums bleken groeiers hier), maar na een paar luisterbeurten is 3,5* meer dan genoeg...

Ik vind dit toch ook weer heel goed klinken allemaal. Ik verwachte teleurgesteld te worden maar niets is minder waar. Voorlopig zou ik deze plaat gewoon op hetzelfde niveau zetten als Strange Days en Waiting... (4*). Er wordt, na drie albums die sterk in elkaars verlengde liggen, behoorlijk geëxperimenteerd. Het orkest kan niemand ontgaan zijn. Dit zorgt ervoor dat dezelfde Doors ineens een stuk minder duister klinken. Voor sommigen een smet op het anders nagenoeg perfecte oeuvre. Ik vind het des te beter dat het een en ander wordt geprobeerd.
Want niet alleen het orkest is nieuw. De nummers zijn stuk voor stuk heel anders van opzet. Hevige country, blues (goed, dat is niet nieuw) en swingmuziek.
Tell All the People is nog wel even wennen inderdaad. Touch Me, Shaman Blues,Easy Ride, Runnin' Blue en The Soft Parade kon ik echter al bijna meteen zeer waarderen.
Enige waar ik nog bang voor ben ik dat ik snel uitgekeken ben op dit album. Omdat ik dat wel vaker heb bij albums die ik meteen al goed vind. We zullen het zien.

Gezien het feit dat ik geen die-hard Doors fan ben had ik verwacht dat het hier wel eens mis zou kunnen gaan. Nou dat valt reuze mee, ik kan best genieten van dit album. Natuurlijk is dit heel een heel andere stijl, maar ik waardeer dat. Bands moeten niet elke keer dezelfde plaat maken. Wild Child en Runnin' Blue vind ik niet erg sterk, maar daar staan dan de geweldige songs Shaman's Blues en The Soft Parade tegenover. Wel vind ik de eerste kant van het album aanzienlijk sterker. Overigens begint Morrison's stem hier al wat te haperen, maar dat stoort eigenlijk geen moment. Op L.A. Woman trouwens ook niet.

Gelukkig, de meesten vinden dat juist het mooiste aan heel the Doors. Het heeft wel wat inderdaad.

Morrison's stem haperde al vanaf het begin, hij begon al te gillen tijdens live-optredens tijdens het debuut.. drank e.d. zal wel het nodige hebben bijgedragen, maar een zuivere stem heeft hij nooit echt gehad. De muziek was echter wel zuiverder op de eerste paar platen. Deze incluis eigenlijk, een prima plaat. De hardcore gitaarjunks kunnen alleen de klassieke invloeden niet waarderen hier, beetje kortzichtig. Doet weinig af aan hun sound imo.

Dat gillen is ook één van de aantrekkelijkste aspecten aan de vocalen van Jim. Het symboliseert die onderhuidse sexuele spanning in mijn ogen.

Die afgerookte stem op het nummer L.A. Woman is geweldig!

'Ridin' ridin'

In de film van Oliver Stone zit een scene waar Jim dit nummer inzingt in de studio. Tegelijk wordt hij verwent door zijn vriendin. Als je die schreeuwen hoort zou je haast gaan geloven dat het waar gebeurd is .

Ben benieuwd waar Oliver Stone dit op gebaseerd heeft.. Pikante details hoor..

Stone basseerde zijn film grotendeels op de (auto)biografie van John Densmore.