The Doors - The Soft Parade (1969)

Bij toeval kwam ik laatst een stukje tegen over het nummer Touch Me. Naar het schijnt had Robby Krieger oorspronkelijk 'Hit Me' in gedachten. Jim Morrison wou er echter niet aan, bang dat men het te letterlijk zou nemen haha.

Ik heb nooit verstaan waarom mensen dit een echt slechte Doorsplaat vinden. Ok, akkoord mensen, hier experimenteren the Doors met nieuwe stijlen iets waar ze eigenlijk doorheen hun carriere constant mee bezig waren, het enige verschil is dat ze hier wel heel extreem uiteenlopende genres probeerden.

Zoals hier al eerder werd gezegt verliest de stem van Jim Morrison wel wat van zijn duister karakter door de nieuwe bezetting, maar geef toe het moet niet altijd even serieus of deprimerend zijn.

Het enige minpunt op de plaat vind ik Do it, daarbij komt nog dat de extra-tracks zijn hier eigenlijk heel overbodig, nuja kijk dat heb je meestal bij zo'n extra-tracks vind ik maar kom.

Experimenteren ? Op mij kwam SP destijds over als een commercieële knieval, het bandgeluid werd aangepast naar wat men in die tijd graag op de radio hoorde. Da's dus geen experimenteren maar conformeren, ordinair gokken op hogere verkoopcijfers ...... luister kwa vergelijk maar eens naar Gary Puckett & The Union Gap, in die tijd een verkoopcijfer-kanon .....

Bovendien klinkt Jim Morrison totaal niet betrokken bij het materiaal wat hij staat te zingen, alsof het hem allemaal totaal niet interesseert ........

Conformeren zou zijn als de band zich toespits op 1 van de vorige genres, maar neen ze proberen het allemaal eens uit, in wat voor mij een vrij Amerikaanse plaat zal worden.

Alle gengres komen er in voor die in die tijd in Amerika aan bod kwamen, voor mij blijft dit geen knieval maar juist een risico om hun echte fans te verliezen, wat ook blijkt te gebeuren als ik de reacties op deze site lees.

Als dat al het plan was en ze er echt met hart en ziel voor gegaan waren had ik geen enkel probleem gehad met SP. Mijn probleem is dat het produkt volkomen zielloos klinkt, vooral omdat Morrison met z'n kop ergens anders was maar ook omdat er veel te netjes en braaf gespeeld wordt .........

Zielloos vind ik overdreven, bovendien klinkt Jim op wel meer platen koel en afstandelijk, dat is juist waarom ik van zijn stem houd. De muziek is hier alleen met wat meer bestoven dan met de gangbare psychedelica enerzijds en de muffe bluesrock anderzijds (alhoewel dat in de handen van The Doors meestal wordt omgetoverd in fris). Orchestraties en dansmuziek komen voorbij. Ik vind het ook nog best goed te pruimen, en sleets of oubollig in elk geval niet.

Volgens mij hadden de mensen om Jim heen bij vlagen die neiging sowieso wel .

Ik vind ook niet dat Jim afstandelijker zingt dan anders, hij heeft dat altijd wel in zijn zingen gehad. Hij is als het ware de verteller die soms wat te veel betrokken graakt in het verhaal dat er twijfel ontstaat of het autobiografisch is of niet kijk maar naar bv the End.

Jim Morrison haatte deze plaat intens. Vooral het bloed van producer Paul Rothchild kon hij wel drinken en met Robbie Krieger was hij ook geen beste vrienden meer. De opnamesessies waren een hel en werden zo opgerekt door de studiotrucjes van Rothchild dat Jim het irriteerde en verveelde met als gevolg zijn afstandelijke vocalen die je naar mijn mening er prima uit kunt pikken. Leg de vocalen van de opvolger Morrison Hotel, waar Jim de touwtjes sterker in handen had, er maar eens naast en je hoort het verschil.

Mooie analyse van zijn zang. Zo heb ik het nooit bekeken, maar ik kan me er denk ik wel in vinden. Al vind ik zijn zang vaak toch ook wel intens en invoelend.

Afgaande op de film van The Doors (ik heb me nooit aan biografieën omtrent de hagedisman gewaagd) was er omstreeks de opnames van The Soft Parade geen land te bezielen met meneer Morrison. Als ie niet laveloos in bed lag, was ie wel ergens de boel op stelten aan het zetten. Had het idee dat de opnames van dit album ook wel erg moeizaam verliepen. Kan best zijn dat de plaat daarvoor wat flauwtjes klinkt (althans voor mijn gevoel), al vind ik het nog steeds een goede plaat (afgezien van track 4 en 5).

Het lijkt er op dat velen deze plaat een beetje lopen te verdedigen. Niet nodig, want slecht is het echt niet. Het is m.i. wel de minste van The Doors, omdat het niet overal even geinspireerd klinkt. De voorgaande quotes geven daar uitleg bij. Dan merk je wel dat de muziek van The Doors echt de furie en pit nodig heeft, anders wordt het een beetje futloze bombast. Maar het begin van deze plaat is nog heel aardig. 'Touch Me' is zelfs een supernummer. De 2e helft is minder, met een kleine revanche aan het eind: het slot- en titelnummer fladdert alle kanten op, maar pakt me wel weer.

Goed album van the Doors, misschien niet hun allerbeste maar kwalitatief zeker van een behoorlijk niveau en soms verrassend. Titeltrack The Soft Parade heeft de nodige interessante wendingen in zich (Jim die commentaar geeft: this is the best part, I really like it) : dit is een van mijn favoriete nummers op dit album. Beste nummer is wat mij betreft Touch me, maar ook Tell all the people, Shaman's blues en Wishful Sinful zijn sterke nummers.

Altijd en hele fijne plaat gevonden. Wild Child als bijna nooit genoemd hoogtepunt...

Mijn favoriet!
Touch Me vind ik trouwens beetje een flauw nummer. Dat zeg ik met pijn in mijn hart, want The Doors zijn voor mij haast heilig.

Ik vind bonus track 14 en 15 een beetje overbodig.. Maar de rest van het album is wel goed! Wel iets minder dan de vorige en de volgende 2

Naar mijn smaak de beste, meest evenwichtige plaat van The Doors. Ik ben niet echt een tekstenfreak, maar ook tekstueel vind ik dit hun beste werk.

Mooie recensie.

"You cannot petition the Lord with prayer!"

Klein citaat uit het boek "Popnamen" (1970), blz. 38:

" ... Op de volgende LP's "Strange Days" en "Waiting for the Sun" kunnen de Doors hun grote populariteit toch niet waar maken: Morrison is en blijft een middelmatig zanger, de overige leden zijn instrumentaal geen grootheden. " The Soft Parade ", waarop ook van een groot orkest gebruik wordt gemaakt, bevestigt deze neergaande lijn nog eens. "

Doors en Morrison een beetje verkeerd ingeschat.

Pim Oets, de schrijver/interviewer van dat boek, was een pedante kwast ........

Excuus, ik heb me vergist. Het citaat is niet uit Popnamen, maar uit het
" Pophandboek " geschreven door Henk Bergman en Errit Petersma.

Pim Oets heeft inderdaad Popnamen geschreven, maar is bij het Pophandboek niet betrokken geweest.

Verstaat er eigenlijk iemand wat de tekst van Push Push is? Ik haal er niet meer uit dan de titel en wat gebrabbel

Een dip in de opnames van The Doors, zo zou ik het noemen. Destijds kwamen de drank van Jim, de poëtische momenten en een slepende rechtzaak niet ten goede van dit album. Het heeft bij langer na niet de passie en energie die de vorige 3 albums nog wel hadden.

Ze hebben hier in vergelijking met de voorgaande albums vrij lang over gedaan om het op te nemen, maar het resultaat is er helaas niet naar.

De eerste 2 tracks zijn zwak te noemen en daarna pakt het album mij meer. De strijkers die erg op de voorgrond staan was gewoon geen goede zet, want die doen afbreuk aan het geluid van The Doors. Té ingewikkeld en té veel moeite om het goed te laten klinken.

The soft parade is een mooie afsluiter (van de originele tracklist), maar heeft het allemaal net niet. De extra tracks zijn ook hier een mooie aanvulling, waarvan een aantal al op bootlegs en andere verzamelaars waren verschenen. Push Push was voor mij ook nieuw en een grappig nummer die ook heel goed had gepast op één van de twee laatste albums zonder Jim.

Al met al toch wel een leuk album, maar haalt het niet bij het eerdere en het laatste werk met Jim.

Een paar sterke nummers staan hier nog wel op, maar het album als geheel weet net niet voldoende te overtuigen. Al bij al toch nog steeds bovengemiddeld goed en zeker de moeite omwille van de afwijkende instrumentatie.

Deze heb ik vandaag ook gekocht, want ik was toch erg benieuwd ernaar. Hij valt me reuze mee eigenlijk, en ik vind hem als enigste Doors album gewoon vrolijk klinken. Heb alle 6 de albums beluisterd, maar ik kan niet zeggen dat ik deze nu echt het minste vind.

Hij is ook wat luchtiger en wat meer geïnspireerd door "Spector"-achtige bombast, maar de composities zijn op en top The Doors, net als de platen ervoor en erna.

Touch Me is het enigste nummer wat ik kende van dit album af, maar de rest van de nummers vind ik ook erg goed. En idd Orbit de composities zijn op en top Doors. Ik begrijp het straatlengte verschil hier op mu.me tussen deze en die andere 5 daarom ook niet zo goed. Deze had wat mij betreft er best iets dichter op mogen staan, maar ik zie dat de meesten die die andere 5 albums wel kennen, deze nog niet kennen.

Dit de minste Doors plaat !!!!
Ben je gek , ik vind die blaaspartijen juist een aanvulling bij sommige Doors nummers .
Doors hebben nu eenmaal geen slechte albums gemaakt , met Jim erbij dan .
4,5 star .

2,5 was toch wel een beetje te laag! Voila, 3,5 is al veel beter

Best leuke liedjes, alleen niet wat je verwacht van een the Doors-cd. De minste cd van hen, doch al bij al niet onaardig.

Ik vind deze plaat anders beslist niet minder dan Waiting For The Sun b,v, terwijl die hier op mu,me met een straatlengte voor staat nog op deze.

Tis net wat rudiger zegt, alle platen met Jim zijn gewoon goed, en er zit geen slecht album bij hoor. Gewoon alle 6 blind kopen.

....ja.ja....maar toch niet doof mag ik hopen.
Slappe hap dit.