The Doors - The Soft Parade (1969)

Come on, come on, come on, come on
Now touch me, baby

Can't you see...that I am not afraid

What was that promise that you made.

Ik vind dit echt een uitstekend album. Er staan echt fantastische nummers op, mijn persoonlijke favorieten van dit album zijn Wild Child en Soft Parade. ( maar er zijn eerlijk gezegd maar weinig nummers van de Doors die ik niet goed vind)

Wat is dit toch een tijdloos, geweldig album. Iedere keer als ik het opzet klinkt het nog zo vers. Alsof het gisteren gereleased is.
Tja, dat zijn de echte klassiekers. Bij dit album moet je gewoon niet te veel lullen: opzetten en genieten !

Ik vind niet alles even sterk, maar toch staan er een aantal goeie op zoals Touch me, en Wild child.

Touch Me een mooi nummer.

Deze plaat moet je gewoon een aantal keer horen voordat hij aangrijpt. Maar het is weer een heel goede doors! Shamans blues is meesterlijk, runnin' blues en the soft parade zijn lekkere nummers met veel meer variatie dan veel van hun andere nummers. Deze plaat heeft me nog niet snel verveeld in de tijd dat ik er naar luister

Morrison is op deze cd echt angstaanjagend goed. Zeker op tell all the people. Mijn favoriete Doors cd. Alleen jammer dat ze Build Me A Woman er niet op hebben gezet.

Hoor hem vandaag voor het eerst. Ik word er helemaal gelukkig van Ze hadden bij dit album er een heel orkest bijgetrommeld! Had ik niet verwacht .

Afgekraakt door de pers en nu nog altijd vergruisd als slechtste Doorsalbum ooit. Ik vind het echter één van hun betere, beter dan bijvoorbeeld hun debuut. Uiterst sterke songs als 'Tell all the people', 'Touch Me', 'Wishful Sinful' en het machtige titelnummer. De hoorns, strijkers en trompetten geven alles nog een beetje een bombastisch of soms juist swingend gevoel. Muzikaal uiterst sterke composities, maar de zang van Morrison is al wat tonen gezakt door drugs- en drankgebruik... toch 4,5

Kan me er wel iets bij voorstellen hoor, The Soft Parade is héél anders als hun andere platen, maar beslist niet slecht En als de orchestratie je bevalt op deze plaat (mij trouwens ook) kun je deze dus best beter vinden dan sommige van hun "rock"-georienteerde platen. Sowieso vind ik het debuut helemaal niet zo goed als sommigen hier beweren, hun andere platen liggen qua kwaliteit allemaal heel hoog namelijk... het doet allemaal weinig voor elkaar onder.

Nou, deze doet toevallig wél heel veel onder voor de rest (en al helemaal voor het debuut) en zou je dus alleen beter kunnen vinden dan het debuut als je een verder niet te verklaren aangeboren voorkeur hebt voor infantiele nietzeggende deuntjes

Komaan zeg, je kan toch niet zeggen dat dat titelnummer stikt van de infantiele nietszeggende deuntjes? Ik heb er nu drie van the Doors, mijn favoriet is 'Strange Days', vervolgens deze en daarna pas hun debuut... ik vind dat ze muzikaal technisch alleen maar vooruitgegaan zijn (behalve dan Jims stem, die ging langzamerhand achteruit).
Maar vergelijk bijvoorbeeld de grote werkstukken van beide albums: 'The End' versus 'Soft Parade': geef toe dat 'Soft Parade' een flink stuk beter is.

Ik ben het ook volstrekt met hem oneens, maar het lijkt me dat iemand met de verhevenheid van Toine Rorije (hij alleen weet het verschil tussen kinderdeuntjes en de meesterwerken van the doors ) onze verstandelijke vermogens te boven gaat Ortwin..

Vind The Soft Parade een prima album, niets met kinderdeuntjes te maken!

Ik denk dat dat hier best meevalt. Kijk, ik hoor best dat er hier een paar nummers op staan die in zekere zin best vermakelijk zijn, maar meer dan dat lijkt me nou niet bepaald aan de hand. Dat in tegenstelling tot (met name) de eerste twee albums van deze band. En in dat licht stelt dit werkje zo ongeveer niks voor. En volgens mij is dat niet eens zo'n heel ongebruikelijke kijk op het Doors-oeuvre.

Heb hem gescoord op vinyl

The Doors is voor mij een band die ik maanden niet kan draaien, vervolgens weer een keer een cd pak en de weken die volgen weer helemaal leip van ben. In het 'ga jij dit album eens reviewen'-topic kreeg ik de opdracht een review over dit album te schrijven. Ik had 'm al een tijdje niet gedraaid, dus vanmorgen in de auto deze plaat weer opgezet -> Ik ga nu dus weer een The Doors periode in, zeker weten. Mijn god, wat een plaat, wat een klassiekers. Aero zei het eerder al, je moet niet te veel lullen, gewoon luisteren. Klopt helemaal.... hard luisteren en schijt hebben aan de mensen om je heen. Speel het orgel op je dashboard, blaas mee met de blaasorkesten en brul samen met Morisson "you and me and sunshine".. mijn dag kan niet meer stuk.
Natuurlijk krijg ik dit gevoel bij meerdere albums van The Doors, vooral het debuut is een feestje. Tijdens LA Woman hebben verschillende kroegbezoekers mij als een debiel aangekeken als ik de hele bar voor een Hammond aanzag..
Maar The Soft Parade is toch net weer even anders. Mijns inziens is dit het meest gevarieerde album van The Doors. Gelijk als je op play drukt komen de blazers je al tegemoed, wat een opening. 'Touch me' neemt met zijn geniaale openingsacoorden de swing helemaal over. Met het Morrisonistische 'Do it' gooien ze het weer over een hele andere boeg om vervolgens met het country-achtige 'Easy Ride' de gang er weer lekker in te brengen. Wishfull Sinfull kost mij keer op keer mn stembanden (en mn reputatie bij mn vriendin, maar daar heb je even volledig schijt aan), en het titel nummer als afsluiter geweldig.
The soft Parade is The Doors op zn best, muziek zoals muziek moet zijn, emotie plezier en steeds die typerende 'groove'.
Ik ga 'm met een halve * verhogen.

Ik sluit me er, iets minder lyrisch maar toch, helemaal bij aan Sonic Klasseplaat dit!

Ik vind deze ook sterker dan bv waiting for the sun en strange days. Misschien zelfs op het niveau van het debuut...

Korte krachtige songs. Touch Me is de klassieker hier maar mijn favorieten zijn running blue en wild child

Leuke recensie, al deel ik je mening niet echt. Ik vind dit misschien wel het minste Doors-album.

Begrijp ook de positieve verhalen over deze plaat niet; met afstand de zwakste Doors plaat, destijds vond ik het een gruwel: de Doors met orkest, nu krijg ik er nog steeds kromme tenen van. Te veel een knieval in een poging een breder publiek te bereiken.

3 Sterren, omdat ik hier maar 2 nummers echt goed van vind. The Soft Parade en Wishful Sinful. De rest kan ik wel luisteren, maar geven me geen Doors gevoel. Ik kan me wel voorstellen dat er mensen zijn die dit album wel goedvinden.

dit is idd het album die het minste het Doors gevoel weerspiegelt, wrs grotendeels omdat de meeste songs van Krieger's hand komen. Maar enkel kwalitatief gezien is dit eigelijk ook een meesterlijk album

Bands die telkens maar weer hetzelfde doen zonder enige verandering aan te brengen, daar krijg ik nou kromme tenen van! Wie een beetje objectief naar Doors-platen luistert hoort dat de formule van de eerste 2 platen op Waiting For The Sun duidelijk aan een nieuwe impuls toe was. Op deze plaat durfden ze het aan hun eigen muzikale richtingsgevoel te volgen. De blazers werken uitstekend op de Doors-sound en het geheel klinkt lekker melodieus. Hierna zouden ze langzaam maar zeker in de richting van bluesrock gaan.

4,5.

Nooit heb ik kunnen begrijpen waarom men dit als een minder Doors-album beschouwt.
Knieval voor de massa? Welke massa? Geen Doors-gevoel? Wat is dat dan?
Misschien dat ik een andere versie van The Soft Parade heb, want ik vind het allemaal machtig mooi.

Alleen al zo lekker majestueus openen met Tell All the People. Kom op zeg, met die lekkere vette blazerspartijen..... daar smelt je toch gewoon van? Dit is toch puur genieten? Ik hoor hier geen knieval in, ik hoor een band die zijwegen ingaat en wel degelijk hun eigen sound er nog even sterk doorheen weet te weven.
Ik vrees dat het mijn voorliefde voor pompeus gedrag in muziek is. Het mag af en toe best wat cheesy van mij, ik smul er van. Ongetwijfeld de reden dat anderen zich er van af wenden.
Ook Touch Me gaat er in als koek bij mij. De blazers vind ik wel degelijk wat toevoegen en de strijkers maken het misschien wat zoetig maar ook dat deert me niet. Dit swingt als een trein en volgens mij vind de massa dit helemaal niks dus het verhaal van een commerciëlere koers volg ik niet zo. Ze wijzigen hun koers ja, dat hoor ik zeker, een koers die ik niet beter of slechter vind; een koers die ik gewoon weet te waarderen.
Shaman's Blues is wat meer 'oude sound' en dat is er eentje die ik dus prima smaak. Bovendien zorgt het voor wat afwisseling: het is niet alleen maar blazers en strijkers. De gitaar eist hier wat meer de hoofdrol op en dat doet ze goed.
Do It is een energiek hoogtepuntje op dit album. Drums en orgel zijn wederom magnifiek en Jim is in vorm. Hier krijg ik dus een positieve stoot energie van.
Nummers als Easy Ride zijn op meerdere Doors-albums wel te vinden: wat luchtiger en in eerste instantie wat filler-neigingen totdat je het vaker hoort en beseft dat je met die gedachten er gewoon naast zit. Dit soort nummers zijn haast onontbeerlijk voor Doors-albums.
Funky en swingend: een combi die mij altijd goed bevalt, zo ook hier.
Wild Child is een ijzersterk nummer met een slepend en vaak wat tegendraads ritme. Hoezo voor een breed publiek??? En echt: ik hoor niet zo goed waarom dit nu zoveel minder is dan het voorgaande Doors-werk. Ik hoor een sterk nummer, niet meer en niet minder.
Runnin' Blue krijgt wederom een blazers-toevoeging en is muzikaal gezien een mengeling van van alles en nog wat. Gedurfd en redelijk goed geslaagd ook. Misschien is het wennen aan een sax in een Doors-song, maar bij heeft het nooit een gewenningsperiode nodig gehad. De feel had ik al gelijk te pakken.
Wishful, Sinful is gewoon een mooi nummer. Jim zingt het schitterend, de strijkers weten het op te pimpen tot net nog even mooier en beter. Helemaal niks op aan te merken.
The Soft Parade is wederom een afsluiter met een behoorlijke lengte. Mad Jim opent het met een monoloog en hierna start het langzaam op om te verworden tot een nummer dat alle kanten opgaat, alle zijwegen even inloopt en vervolgens weer evensnel verlaat.
Hierdoor is het een ietwat gek nummer geworden maar wel eentje vol avontuur en durf.
En de term avontuur wil ik dit hele album eigenlijk meegeven, wat anderen dus zien als inferieur of een diepe buiging naar het grote publiek (nogmaals: ik hoor het er echt niet in, althans niet meer of minder dan de eerdere albums).
Normaliter is mijn toon bij het beschrijven van lievelingsalbums wat neutraler en vooral wat minder verdedigend, maar ik vind het jammer dat mensen het album zo makkelijk wegstrepen, dus een ander geluid leek me gewenst. Het is ieders goed recht negatiever te zijn (sterker: die geluiden zijn eigenlijk bij ieder album op de site gewenst) en het geeft daardoor wel een beter en algemener beeld van een album. Of het terecht is of niet moeten de mensen die het n.a.v. alle reacties uitproberen uiteraard zelf bepalen.
Laat ik dan de zonnige kant van de reacties zijn en bepaal zelf maar in welk 'kamp' je gaat zitten. Ik heb in elk geval mijn best gedaan om het zonnetje boven dit album te laten stralen

Het was jaren geleden dat ik dit album gedraaid had. Voor kort had ik ook alleen de lp en die ligt op zolder. De enige die ik niet op cd heb teruggekocht destijds. Uit mijn herinnering puttend had ik dit album op een schamele 3 uit 5 sterretjes staan.

Maar aangezien ik weer even in een Doors fase zit, heb ik mezelf laten verleiden tot de aanschaf van de perception box. En van die zes schitterend uitgevoerde cd/dvd's die in dat doosje zitten, heb ik deze als eerste opgelegd. En nog een keer. En nog maar een keer. En ik moet me aansluiten bij vriend Aero. Dit album is veel meer dan de knieval voor het grote publiek waarvoor het gehouden wordt. Het mag dan zo zijn dat Krieger de helft van de songs geschreven heeft, maar is dat dan wat bedoeld wordt door de critici? De man heeft notabene Light My Fire ook geschreven en ik ken werkelijk weinig andere songs die na 10.000 keer draaien iedere keer maar weer weten te boeien. En wat dachten we van Touch Me? Opzwepender en gedrevener songs zijn schaars.

Goed over dit album dus. Hij is veel en veel beter dan dat ik me kon herinneren. Waarbij dan wel aangetekend moet worden dat de Morrison songs Wild Child en the Soft Parade samen met Touch Me mijn favorieten zijn. Daarnaast storen de strijkers en blazers mij allesbehalve.

Het beste album van The Doors is het daarme in mijn ogen overigens ook niet, eerder een van de zwakkere. De urgentie van het debuut is er niet en zelf ben ik ook meer van de donkerdere platen Morrison Hotel en LA Woman. Maar goed, een van de zwakkere Doors albums moet ik gewoon ophogen naar 4 sterren. Het zou je zwakste album maar zijn zeg.

Vind dit ook zeker niet hun sterkste, maar inderdaad, als dit een van hun zwakkere is dan weet je genoeg over de rest

Ja, Orbit, als dit één van hun minste zou zijn, hoe goed of geniaal is dan de rest van hun oeuvre ?

Wie van het jonge volkje deze band nog niet zou kennen :
it's about time !

Deze plaat is misschien iets ingetogener, maar wederom een voltreffer op zijn manier !
4 sterren, voor minder doen we het niet bij deze band ! ****