Ayreon - Into the Electric Castle (1998)

Met het 3e Ayreon werkstuk Into The Electric Castle levert Arjen zijn absolute Meesterwerk af. Dat komt omdat (bijna) alles klopt aan dit album. Het verhaal wat vertelt wordt is in goede balans met de muziek die men ten gehore brengt. Sterker nog het vult elkaar super aan! Daarnaast zitten er een paar technische hoogstaande zanglijnen in zoals 3voudige canon (Time Beyond Time) of combinatie van refreinen (The Decision Tree) en interactieve zanglijnen tussen vertolkers in The Garden Of Emotions. Maar wat technisch en tekstueel nog moeilijker is hoor je in The Mirror Maze. Officieel heet het "anadiplosis", wat zoveel betekent als het laatste woord van een zin is het eerste van een nieuwe zin. En als laatste zijn alle composities sterk tot super. Het eerder genoemde Mirror Maze is hierbij er eentje van de buitencategorie. Buiten het hoogstandje is het nummer ook sterk opgebouwd (Meat Loaf- achtig theatraal) van mooi samenzang met zoete piano naar heftige bombast. Wat ik zeker ook nog wil noemen is de slow shuffle van Amazing Flight wat een mooi instrumentaal eindstuk heeft met het duel tussen Valentine (synth) en good old Thijs van Leer (fluit). Sharon's (Den Adel) aandeel is niet groot in het geheel maar wat ze brengt in Cosmic Fusion is gelijk wel betoverend mooi! Barbarian Jay van Feggelen springt er wat mij betreft er bovenuit bij de mannen. Two Gates ligt in dezelfde lijn als The Mirror Maze; groots en meeslepend hoogtepunt, in kracht en tekst. Another Time Another Space tenslotte is een prachtig mooi passend epilogue.
Het enige smetje wat op dit meesterwerk rust is te vinden op het nummer Across The Rainbow Bridge bij 5:19. Daar is de overgang niet goed gemixt. Of beter gezegd niet gemixt...... Dat valt vooral op omdat voor de rest alles zeer goed in elkaar valt. Ondanks dit geneuzel is dit Arjen's beste. Neemt niet weg dat hierna nog een aantal albums er dicht bijkomen. Maar deze zal heel moeilijk uit mijn top10 te krijgen zijn!

Naar aanleiding van dit topic heb ik dit album beluisterd.

Bij de opener van dit album dacht ik vooral: “In wat voor een muzikaal theater ga ik nu belanden?”. Opvallend gaandeweg het album is het folkloristische wat ze aan de muziek toevoegen. Theatraal blijft het alleszins. Gitaren gaan ze bij Ayreon ook duidelijk niet uit de weg. Soms voor mijn smaak iets te veel zoals bv op Across the Rainbow Bridge en het verschrikkelijke The Garden of Emotions. Pompeus en bombastisch als ze dit alles aanpakken. Verder een opvallende rol van synthesizers.
Heel vervelend om naar te luisteren vind ik het trouwens allemaal niet, maar het is mij vaak wel allemaal wat teveel. Ze lijken ook van alles te proberen qua stijlen en of ik het allemaal wel begrijp vraag ik me ook sterk af. Het laat me in vertwijfeling achter.

mooi dat over smaak niet te twisten valt, ik vind het een bere album

Ik vind dit album ook de beste van Ayreon. Maar ik vind het ook wel leuk om te lezen hoe iemand uit de soul-hoek hier tegenaan kijkt. Sowieso respect, Reijersen, dat je je hier aan waagt, gezien het feit dat je muzikale voorkeuren op een heel ander terrein liggen. Ook al is het in het kader van een ontdekkingstocht door de Top 250.

Ik kan me best voorstellen dat het overdonderend is als je weinig voeling hebt met prog en bombast, zeker als het ook nog eens over 2 CD's is uitgesmeerd, en met diverse gastvocalisten. De muziek van Ayreon moet je liggen - het is echt theatraal tot Meat Loaf-achtige proporties. Bij tijd en wijle mag ik hier ook graag in zwelgen. Maar eerlijk is eerlijk: hoewel ik best vertrouwd ben met een flink deel van Lucassens output, geloof ik niet dat ik ooit een (dubbel-) album van hem integraal beluisterd heb. Af en toe gas terugnemen en tussentijds overschakelen naar een ander muziekje is in dit geval wel wenselijk.

Aangekomen bij het magnum opus van Arjen Lucassen. De afgelopen week heb ik Into The Electric Castle heel vaak gedraaid. Ik heb wat info op internet gezocht en oude aardschokken erop nageslagen om mezelf maar het gevoel te geven om zo min mogelijk te missen van wat er hier allemaal te horen en te beleven is. Het duurde even voordat ik de album ben gaan waarderen en dan realiseer je jezelf dat dit geen werk is om even op de fiets (met koptelefoon) te beluisteren, maar dat je er het beste gewoon rustig voor kan zitten. Dat laatste is voor mij best problematisch met drie jonge kinderen en een vrouw die snel overprikkeld is. En laat ik zelf nou net geen fan zijn van albums langer dan 45 minuten.

Er zat voor mij niets anders op dan dit album in etappes te luisteren. Vaak nog tijdens huishoudklusjes door, dus het ene stuk heb ik waarschijnlijk vaker gehoord dan het andere. Dat Into The Electric Castle een hele ervaring is, was mij snel duidelijk. Dit album is naar mijn idee wel het eerste echte progalbum van Lucassen. Ergens hoopte ik nog wel op iets meer space(rock), maar verder ben ik nauwelijks teleurgesteld. Ik snap de heisa hier zeker wel, al vind ik het nu al niet het beste wat Ayreon te bieden heeft. Daarvoor vind ik het compactere en meer to the point zijnde The Final Experiment toch wel net wat leuker. Maar ook dit album heeft zijn hoogtepunten. Sowieso vind ik de terugkeer naar de gastzangers een grote plus. Ik heb hier vooral een zwak gekregen voor Anneke van Giersbergen en dat Fish hier te horen is, vind ik ook te gek. Ik voel er weinig voor om open deuren in te trappen door de verwijzingen te vermelden naar grootheden in de prog als Yes en The Moody Blues, maar het viel mij wel op dat er best sterke vibe van The Beatles in zit. Met name als Arjen Lucassen in zijn rol van The Hippie kruipt. Qua muzikaal geweld vind ik de eerste cd beter dan de tweede. In het gitaarspel van De Garden of Emotions zit heel veel drama. Prachtig!

Het is zo'n lastig album om te beoordelen, omdat heel veel stukken echt de moeite waard zijn. Er schuilt zoveel vakmanschap in alle gastbijdragen, maar ook het spel van Lucassen zelf is prachtig. Als je naar de details kijkt, komt er veel moois voorbij, maar zoom je uit, dan lijkt het allemaal wat minder indrukwekkend. mIsschien dat ik daardoor de slotsongs wat minder boeiend vind. Misschien groei ik hier nog overheen.


Tussenstand:
1. Ayreon - The Final Experiment
2. Ayreon - Into The Electric Castle
2. Ayreon - Actual Fantasy

ITEC is mijn portal naar Ayreon en tot de dag van vandaag een van mijn favoriete albums aller tijden. Ik kocht het album indertijd volgens mij naar aanleiding van de gloedvolle review in Aardschok en was overdonderd door het bombast, de variatie en de fantastische zang op dit album.

In vergelijking met latere albums kent dit album misschien nog niet zo'n sterrencast, al is Fish natuurlijk een grote naam., maar voor mij destijds onbekende zangers als Erwin Blologh en Jay van Feggelen zingen indrukwekkend goed. Muzikaal zit dit album ook fantastisch in elkaar. Dynamisch en vol variatie waardoor ik me moeiteloos zeven kwartier in dit album onderdompel.

In 2018 is dit album uitgebracht met een nieuwe mix. Hoewel ik voorkeur geef aan de originele mix, is het wel verfrissend om in de nieuwe mix andere details te ontdekken. De originele mix klinkt echter warmer en coherenter. Of misschien komt mijn voorkeur wel doordat ik al 25 jaar vergroeid ben met die versie.

1. Into The Electric Castle
2. Actual Fantasy
3. The Final Experiment

Ooit gekocht voor 5 euro na een Epica-concert in de Baroeg. Fish op zang? Awesome! Ook mijn ouders waren meteen gecharmeerd van dit project, aangezien er een groot aantal muzikanten meededen die zij van vroeger nog kenden. Into The Electric Castle voelt in dat opzicht (vocalisten spelen eigen personages) ook aan als het eerste echte Ayreon-project. En ook niet onbelangrijk: er is een duidelijk en goed sciencefictionverhaal op te merken. Live was het met Q (John Lancie) nog even een iets andere insteek qua idee, Peter Daltrey's naargeestige albumstem doet me dan ook net iets meer. Maar damn, wat loopt alles toch goed. Ed Warby's drums zijn echt een optimale toevoeging bij Lucassen's instrumentatie, maar ook de gasten zijn niet te versmaden. Fish heeft eigenlijk een te kleine rol, maar ik krijg kippenvel iedere keer als ik 'What heathen place is this that I've arrived in?' hoor. Dankzij dit album heb ik The Gathering opgepakt, want Anneke van Giersbergen zingt zo wonderschoon. En Damian Wilson: wat een vocale powerhouse!

Into The Electric Castle is voor mij wel een van de beste progalbums ooit. Het is uitgebreid, maar kabbelt nooit. Het zit vernunftig in elkaar, maar is nergens te technisch of priegelig. Belangrijkste: het is emotioneel, iets dat ook een goed onderdeel van het concept is. Een enorme eyeopener voor de jongere Lennert.

Tussenstand:
1. Ayreon - Into The Electric Castle
2. Ayreon - The Final Experiment
3. Ayreon - Actual Fantasy