Ayreon - Into the Electric Castle (1998)

Dit wordt wel een hele speciale re-release! Can't wait

Ik heb een wisselend gevoel bij deze plaat.
Soms moet ik aan The Wizard Of Oz denken, zeker bij het gesproken begin, maar ook wel bij het blije einde.
Ook heeft het verhaal wat weg van The Never Ending Story, waar ook steeds sprookjesfiguren weg vallen.
Helaas heb ik ook net te vaak de indruk dat ik verdwaald ben in de Efteling.

We beginnen uiteraard bij album 1.
Het begin is muzikaal lekker dreigend en sterk, Welcome To The New Dimension gaat mooi over in het folky Isis And Osiris, de stemmen van Fish en Sharon Den Adel passen mooi bij elkaar, vervolgens Damian Wilson met zijn meer Metal geluid.
Ook maken we al snel kennis met Edwin Balogh en Sharon Den Adel.
Toch zitten er wat rommelige gedeeltes tussen, Fish wil mij hier nog het meeste overtuigen, samen met de schreeuw van Anneke.
Jay van Feggelen opent het Pink Floyd achtige Amazing Flight, al lijkt het net alsof Dire Straits meespelen, vervolgens komt ook de kennismaking met Edward Reekers in het geheel.
Arjen Lucassen heeft een dreigende stem, waar de nodige effecten bij zijn los gelaten, de overige zangers hebben dat niet nodig, maar hier past het er wel goed tussen.
Sharon klinkt spookachtig; als een Witte Wief in de mist, vervolgens gaan we met een tijdmachine even terug in de tijd; de jaren 70 van Focus en Turks Fruit.
Time Beyond Time heeft ook iets weg van Pink Floyd, maar dan de meer dromerige kant.
Verder een mooie samenzang tussen Reekers en Wilson, Lucassen die afsluitend laat horen dat hij tevens een groot rockgitarist is.
The Decision Tree (We're Alive) heeft raakvlakken met het latere werk van Ayreon, ik hoor hier vooral in het begin veel Universal Migrator in terug, vervolgens sluit het aan bij de oude Marillion, uiteraard heeft Fish een aangename rol in deze track.
Wel vind ik het begin boeiender dan het wat eenzijdige muzikale gevolg, net ook wat te vrolijk allemaal; we huppelen gezellig hand in hand door een paars lsd landschap; Mary Poppins meets The Wizard Of Oz.
Dit soort stukken kom je meer tegen, waardoor mijn beoordeling wat omlaag gaat.
Tunnel Of Light begint prima, maar heeft ook dat blije EO Jongerendag tussenstuk; eventjes een duidelijke dip in het geheel met twee mindere nummers.
De eerste plaat sluit weer sterk af met het vocale krachtpatserij van Wilson en Balogh in Across the Rainbow Bridge, qua zangers sluiten die het beste op elkaar aan, en hebben ze ook het stevigste geluid.
Hier past ook het heerlijke harde gitaarspel bij, minder dan de zang van Lucassen.

Vervolgens album 2.
Weer net zo’n duistere kennismaking in The Garden Of Emotions, als Welcome To The New Dimension van de eerste plaat, vervolgens hoor je de Within Temptation invloeden met zangwerk welke nog het dichtste bij Marilyn Manson (Mechanical Animals, ook uit 1998)liggen.
Vervolgens weer meer Within Temptation, waar de stem van Sharon ook het beste bij past.
Na de mannelijke ondersteuning komt er een ABBA koortje tussendoor, uitgevoerd door Sharon, maar hier klopt het wel allemaal.
ABBA en Focus invloeden in een nummer, kan dat?
Ja zeker!
The Garden of Emotions ontwikkelt zich als een ware rock opera.
Valley Of The Queens is het absolute hoogtepunt; elke keer krijg ik weer kippevel, Anneke klinkt hier op haar best, vergelijkbaar met de betere The Gathering songs, de muzikale omlijsting heeft iets treurigs, en haar sterven in het verhaal wordt goed weer gegeven, je voelt de pijn, de tranen, en het langzame verdwijnen.
Dan is de overgang naar The Castle Hall wat lomp.
Geen tijd om te treuren, je moet gelijk verder met het verhaal.
Vervolgens hoor ik een geslaagde metal achtige versie van het begin van The Passenger van Iggy Pop, en de duisternis is weer gelijk terug, al had ik liever gehoord dat Barbarian (van Feggelen) en Knight Wilson) hun verdriet in boosheid lieten horen, na het verliezen van Egyptian (Anneke van Giersbergen).
Muzikaal wel weer sterk, al hebben we de elementen allemaal al gehoord op de eerste plaat, het voegt verder niks toe.
Tower Of Hop heeft wel weer duidelijk iets eigens, het sfeertje doet wat Noord Europees aan, ik heb hierbij gelijk beelden van vallende sneeuwvlokken, en ijzige kou, trollen die met hun glinsterende ogen toe kijken.
Toch ontwikkeld het zich vervolgens niet zo mooi, allemaal net te vrolijk, ook het rock & roll gefreak vind ik niet zo denderend.
Bij Cosmic Fusion voel je dat er weer wat ergs staat te gebeuren, helaas moeten we hier afscheid nemen van Indian (Sharon Den Adel), de grunts zijn geweldig, al verwachtte ik dat het vriendje van Sharon (ondertussen al lang vader van haar kinderen), Robert Westerholt, de grunts zou uitvoeren, maar blijkbaar is het George Oosthoek (Orphanage) die dit doet; waarom wordt hij nergens vermeld?
Van mij hadden ze hier ook mogen kiezen voor Bart Smits van The Gathering, maar dat is persoonlijke smaak.
De dood van Inian hakt er minder in dan die van Egyptian, al zijn het wel de twee hoogtepunten.
Het Fusion einde begrijp ik alleen niet helemaal.
De vrouwen zijn ook in de wereld van Ayreon het zwakke geslacht, had hun liever langer op Into The Electric Castle gehoord.
The Mirror Maze zit in het begin ergens tussen The Beatles en Pink Floyd in, te braaf allemaal.
Robbie Valentine draagt het begin, maar pas vanaf dat het allemaal begint te knallen wordt het echt de moeite waard.
Het blijft wel heel erg jaren 80 Pink Floyd (On The Turning Away).
Waarom we vervolgens in een bubbelbad of jacuzzi zitten in het begin van Evil Devolution begrijp ik niet helemaal, het bedoelde effect komt in ieder geval niet over.
Het spookhuisgevoel doet dit weer wel, verder niks mis mee, al mis ik wel de zangeressen; hadden die niet als geesten terug mogen keren?
De muzikale explosie komt onverwachts, maar is zeker nu verfrissend, omdat ik wel dreigde in te dutten en weg te dromen.
Bij het begin van The Two Gates klinkt Lucassen alsof hij nog in het bubbelbad zit, en worstelt om boven water te komen, zo ver klinkt hij op de achtergrond.
Vocaal gezien heeft het vervolgens even wat weg van Roger Waters (The Wall), maar als er meer stemmen in mengen, dan is het gevoel weg.
Het hamerende op de onderbuik spelende gedeelte is prachtig.
'Forever' of the Stars lijkt wel ingesproken te zijn door de Cylons (met hun KITT van Knight Rider achtige ogen) van Battlestar Galactica, achterhaald futuristisch.
Het einde, uiteindelijk loopt het allemaal toch goed af, de ridders hebben het kasteel gehaald bij Another Time, Another Space, ik denk dat er de nodige flessen speciaal bier worden open getrokken, en dat er tot midden in de nacht feest gevierd wordt.
Toch wel echt een mannending, al proef ik helaas ook wel de opluchting in de studio dat dit project er op zit.
Toch wel een zware bevalling, zeker als je weet at de vrouwen ze halverwege in de steek lieten.

Eigenlijk verdiep ik mij vandaag pas in de namen van de overige muzikanten, en daar staan ook niet de minste namen bij; Robbie Valentine, ja die van Over And Over Again, verzorgt alle piano stukken, ondersteund door Ton Scherpenzeel, met zijn ervaringen bij Kayak en Camel, ook zeker een grootheid, en zelfs Thys van Leer (Focus) laat zijn kenmerkende fluitspel horen.
Het verhaal vind ik over de hele linie niet even sterk, je verliest vrienden.
Eigenlijk heb je hier te maken met een soort van supergroep, en toch klinkt het over het algemeen voornamelijk als een Ayreon project, de muzikanten lopen elkaar niet in de weg.
Toch had ik liever een compacter geheel gehoord, het verhaal had volgens mij ook wel op een plaat gepast, nadat de zangeressen van het podium verdwenen, werd het voor mij allemaal een stuk minder.
Prima als een thema terug komt in een conceptalbum, vaak geeft het kracht, maar hier lijken net iets te vaak bepaalde ideeën terug te komen, omdat er net iets teveel gebrek aan inspiratie is geweest.

Het over the top karakter van muziek én verhaal is voor mij een schit in de roos. Schitterende toetsensolo's en indrukwekkend zangwerk. Een fantastische revanche op het lauw ontvangen Actual Fantasy.

Overigens staat George Oosthoek in mijn exemplaar gewoon vermeld. Matte en fletse grunts heeft die man. Maar nog lang niet zo flets als Westerholt.

Ik vind de grunts van Bart Smits wel goed, maar volgens mij hadden ze nog beter de frontman van Gorefest, Jan Chris de Koeyer kunnen vragen.

Het gaat toch echt gebeuren! We moeten nog een jaar wachten, maar ben nu al heel benieuwd en heb er nu al vreselijk veel zin in!

Ayreon speelt Into the Electric Castle live!

Kaarten zijn binnen!

Hier idem! Nog een páár nachtjes slapen...

Maandjes....

Ook tickets in the pocket, wat kijk ik er naar uit!

Hier ook kaarten binnen. Voor de eerste keer naar een Ayreon concert en gezien alle verhalen van de vorige concerten verwacht ik dat het geweldig wordt. The Electric Castle vind ik nog altijd de beste CD dus ik heb er reuze zin in

Heb even getwijfeld, maar voor mij is het wel een beetje klaar met Ayreon. Ooit vond ik deze plaat heel fijn, maar na al die jaren is het me een beetje te belegen geworden. Hoewel dit een unieke kans is, laat ik hem aan me voorbij gaan.

Ook hier getwijfeld. Uiteindelijk besloten om niet te gaan. Ik persoonlijk vind de prijs vanaf € 60,00 voor 013 begrippen toch best wel behoorlijk. Maar het feit dat hij al de dagen zo snel uitverkoopt zal mijn ongelijk wel bewijzen.
Overigens vind ik Into the electric castle wel een ijzersterk album.

Zestig euro is aardig aan de prijs ja. Maar als je ziet hoeveel mensen er aan meewerken én hoe lang de voorbereiding duurt is het zo gek nog niet. En het wordt een show van tussen de twee en drie uur!
Ach, het is uiteindelijk maar wat je er voor over hebt. Dit wordt mijn eerste Ayreon show dus ik moest en zou gaan! Lekker als een ouwe lul op zondagmiddag. En laat ze nou nét die dag hebben uitgekozen voor opnames

Al weer mijn derde Ayreon show (eigenlijk de tweede want bij de eerste was de regie in handen van z'n ex-manager) en weer lag de lat een stuk hoger. Al maanden geleden was 013 vier maal stijf uitverkocht en Tilburg leek gisteren meer op Ayreonburg. Dit weekend staat in het teken van Into The Electric Castle, aangevuld met nummers van z'n side projects. Visueel was het weer oogstrelend, maar de nadruk lag toch wel op de uitvoering en die was wat ITEC betreft meer dan goed. Wat wil je ook met zo'n uitgebreide cast aan getalenteerde zangers (Anneke van Giersbergen, Fish, Simone Simons, John Jaycee Cuijpers, Marcella Bovia, Damian Wilson en vele anderen). Qua muzikanten weer de bekende namen met deze keer daarnaast een opvallende rol voor Thijs van Leer. Maar twee dingen die mij vooral opvielen: oud Star Trek acteur John de Lancie ("Q") die op een boeiende en soms ook humoristische manier het verhaal vertelt (waardoor het concept als één coherent geheel ervaren wordt) en vooral Arjen zelf die een glansrol vertolkt als The Hippie. Zo te zien is hij na dit weekend over z'n podiumvrees heen. Binnenkort kunnen we nagenieten, want Arjen heeft beloofd ITEC live op DVD/Blu-ray uit te brengen. Tot die tijd zet ik ITEC (studio) nog maar eens een keer op.

Amen, Hoedijk, ik was er ook en ik onderschrijf je bericht geheel!

Inderdaad niets meer aan toe te voegen, geweldige show. De nummers na de ITEC hadden van mij niet perse gehoeven. Niets ten nadele van de uitvoeringen overigens maar ik vond het niet zo bij de show passen.

Ook ik sluit me aan aan bij Hoedijk.
Voor mij was het mijn eerste kennismaking Live met Ayreon. En wat een dreun was dat. Alleen de rij al om binnen te komen was indrukwekkend. Maar alles soepel geregeld en om punctueel 20.15 de aftrap via Q en dan de opkomst van Highlander (Fish). Oasis and Osiris, mijn avond kon al niet meer kapot.
Zonder afbreuk te willen doen aan iedereen, een fantastische Damien Wilson en Thijs van Leer. Wat een beleving en passie. En wat te zeggen van de muziekanten..retestrak en loepzuiver.
Net als Clownvis vind ik ook dat het na ITEC wel klaar had mogen zijn..ware het niet dat Guilt Machine met Twisted Coil nog even de puntjes op de i wist te zetten. Wat een adembenemend mooie uitvoering was dat.
Met dank aan ticket swap...anders had ik dit alles moeten missen.

Twisted Coil werd inderdaad erg goed uitgevoerd maar waarom Kayleigh gespeeld werd begrijp ik nog steeds niet (en ja ik weet dat Fish meedeed). Dit nummer paste totaal niet tussen de rest. Dan had ik nog liever Hocus Pocus o.i.d. Gehoord.

Misschien als een eerbetoon aan Fish? Inderdaad niet het sterkste nummer van de avond maar Fish kan (bij mij tenminste) wel een potje breken dus het is hem gegund.
Persoonlijk had ik graag iets gehoord van The Universal Migrator of van 01011001. Maar dat is een kwestie van smaak. Het was Arjen’s avond dus is het aan hem.

Leuk om andermans ervaringen te lezen. Voor de geïnteresseerden valt hier mijn recensie te lezen.

Er loopt een plannetje om Valley of the Queens in de Top 2000 te krijgen. Tot 7 december hebben we de tijd, dus zend via de link hieronder je lijstje in!

Stem voor de NPO Radio 2 Top 2000 - Nieuwsbericht - NPO Radio 2 - nporadio2.nl

Het concert is op de Ayreon site te pre-ordenen met tevens een clip van The Garden of Emotions. Meteen maar besteld Electric Castle Live And Other Tales - Ayreon - smarturl.it

Deze zomer live te zien op Loreley => integraal gespeeld met de (meeste) originele artiesten...

#zin in

M.i. Hun beste album!

Dit las ik ook. Was me tot nu toe ontgaan. Prachtige locatie voor Ayreon om op te treden! De verleiding is groot derhalve

Let wel: dit was een bericht van enkele weken vC (= voor Corona crisis)...

Ja dat besef ik absoluut
Maar....als dit dan dat en zus en zo dan zou het....

Ja helaas, geen glazen bol meer te krijgen; allemaal opgehamsterd...

Ayreon stelt me eigenlijk nooit teleur. Het rijke muzikale pallet dat Dhr. Lucassen ons voorschotelt, is verrassend en bij vlagen van ongekende klasse. De eerlijkheid gebied me te zeggen dat de verhaallijn mij grotendeels ontgaat en dat ik het jammer vind dat het absolute hoogtepunt al direct in het begin zit (Isis and Osiris). Verder is het genieten geblazen. Fantastische muzikanten aangevuld met gevarieerde voccalisten. Hierbij valt mij wederom op wat een superstrot Lady Van Giersbergen heeft.

Fantastisch album met eigenlijk alleen maar topmuzikanten en dat is te horen. Meer hoef ik er eigenlijk niet over te schrijven. Jammer dat op spotify twee nummers niet beschikbaar zijn, maar gelukkig hebben we You Tube Music nog. Heerlijk op de koptelefoon zodat alle details hoorbaar zijn.
4,5* blijft 4,5*.