Mark Lanegan Band - Blues Funeral (2012)

Heerlijke cd die na elke keer dat ik hem weer draai beter klinkt.
Dus een echte groei cd.
Er staan geen slechte nummers op maar ik vind "Tiny Grain of Truth" echt top.
Dik 7 minuten genieten. Een aanrader!!

Alsof ik het allemaal al ken.
Zo vertrouwd klinkt het vanaf de eerste luisterbeurt.

Meer van hetzelfde, lui, voorspelbaar en goedkope uitstapjes naar new-wave die niet zouden lonen. Zijn een aantal reacties die de andere zijde representeren van opmerkingen als; gevarieerd en scherpe uitspringers. Ikzelf ben duidelijk een voorstander van het tweede. Zekers een gevarieerde plaat, duistere sinistere nummers als The Gravediggers'Song, Bleeding Muddy Water, Leviathan o.a. vs. wat meer sobere wave achtige nummers als St. Louis Elegy, Riot in my House en Harborview Hospital. Alles doorspekt met die -voor mij- heerlijke stem die alles aan elkaar plakt als Zeer Open Asfalt Beton, waardoor er toch een open structuur word bewaard en het zicht op het geheel blijft behouden. Al gaat mijn voorkeur wel meer uit naar de wat pittigere nummers als Gravedigger's o.a. Dit Blues Funeral is m.i. wel toegankelijker als Bubblegum en ws. weet hij ook een groter publiek te bereiken door zijn succesvolle samenwerking met Isobel Campbell. I.i.g. de 1ste grote verrassing van 2012 en eentje die het bij mij nog ver kan brengen. Binnenkort live in de Effenaar, ik heb er zin in!

Lekkere grijze plaat voor op een donkere avond.
De opener blaast je direct van je sokken, met zijn heerlijk basspel. Terwijl de andere songs toch een stuk rustiger zijn. Riot In my House is dan wel weer een wat sneller nummertje. Die ik trouwens als een van mijn favorieten heb aangeduid.
Voor de rest vind ik het jammer dat hij me niet de volledige speelduur kan boeien. Wel is het een lekker toegankelijk plaatje met een fantastische opener dus een ruime 3,5*.

Ik kan je daarin wel volgen, wat mij betreft ligt dat grotendeels aan de new wave/disco uitstap halverwege het album, dat haalt wat van de vaart weg. Edoch kan ik los van de algehele lijn wel van die nummers genieten.

Wat een heerlijke melancholie! Er zit een grote afwisseling tussen de verschillende songs Stevig rockend naar electronisch. Maar in alles de stem van Lanegan
Harborview Hospital, KOLERE!

De hele plaat:
Donders wat mooi!

Dat de nummers van dit album live nog meer tot bloei komen kun je hier horen in opnamen van Studio Brussel's Club 69.

Met een compleet Belgische band en Lanegan in topvorm kan het niet anders dat het aanstaande concert in de Trix in Antwerpen een van de beste Lanegan-optredens gaat zijn die ik tot nu toe gezien heb.

Goed om te zien dat de vroege laagstemmers overstemd (...) zijn en dat voor velen dit album langzaam zijn ware schoonheid aan het prijsgeven is. Voor mij na 'Whiskey for the holy ghost' en 'Field Songs' een derde hoogtepunt in de solo discografie van de rauwgerande bard.

Bedenk mij net dat Lanegan het als gastzanger bij Massive Attack het niet slecht zou doen. Getuige ook het Horace Andy achtig klinkende nummer Bleeding Muddy Water. Vette plaat!!

Ik zou het direct luisteren Madjack! Interessante gedachtegang.

Aan de positiviteit hier heb ik weinig toe te voegen, maar omdat ik vind dat deze plaat niet genoeg positieve reacties kan krijgen; zeg ik het ook maar een keer. Wat een Fantastische plaat! Niet dat ik zijn werk met Isobel Campbell niet goed vond (integendeel!!); maar dit is toch de Lanegan waarvan mijn hart sneller gaat kloppen.

Verdomd jammer dat ik door medicatie geen alcohol mag hebben, want een flink glas Whisky en een lekkere sigaar (ook al uit den boze) zou het helemaal af maken en mijn euforie misschien wel naar 5 sterren hebben getild. Maar ik heb een afspraak met mezelf dat ik hooguit 1 of 2 platen per jaar de maximale beoordeling mag geven (doe ik aan het einde van het jaar). Dus met 4.5* staat Blues Funeral voorlopig op een gedeelde 1e plaats in 2012.

Ik hoop hem nog live te zien volgende maand; maar dan moet ik wel wat bezuinigingen doorvoeren .

Terugkomend op mijn oordeel. Ik vind de opening erg sterk en dat is ook de reden waardoor ik meteen het album tijdens de 1e luisterbeurt heb uitgezet (was toen aan het werk en ik hoorde het Queen Of the Stoneage-achtige drumintro) om hem te 'bewaren' voor een beter moment waarbij ik Dhr. Lanegan alle aandacht kon geven.Want ook al ben ik ambtenaar, tijd om op de lyrics te letten heb ik niet gehad, dus thuis heb ik met koptelefoon de schade ruimschoots ingehaald. Maar nog steeds blijven de 1e drie nummers er voor mij bovenuit steken, met de rest daar kort achteraan.

Voor de nieuwkomers; veel plezier met je ontdekking!

Ik had precies dezelfde associatie en wilde dit net gaan posten!

Ik kan niks met het tweede deel. Mark Lanegan in een avantgarde, ode to the disco setting hoef ik niet te horen. Zijn stem maakt veel goed, maar dat is dan ook het enige positieve. Omdat het Mark is én omdat Gravedigger's Song opent een 3,5.

Harborview Hospital

Met het oog op het concert in de Effenaar nog eens beluisterd, maar dat heeft mijn enthousiasme alleen nog maar meer getemperd. Ik heb serieus moeite om drie tracks te vinden die een geel sterretje verdienen. Heel eerlijk vind ik het gewoon een dramatisch ongeïnspireerd K.U.T.-album. Een lauwe, kabbelende stroom Lanegan-herkauwsels met duffe zang (nooit klonk Lanegan zo anemisch), synths en drummachine (!?). Dit voegt werkelijk niets toe aan zijn oeuvre (hij hakt eerder in op zijn eigen voetstuk) en ik sta dan ook perplex van de positieve consensus hier.

Beetje raar om dit weer te geven als een feit terwijl het toch duidelijk een mening is. Gister bleek tijdens het concert dat nummers van deze cd niet onderdoen voor zijn andere nummers. Het werd zelfs duidelijk dat het live beter overeind blijft dan nummers van zijn andere cd's.

Teun geeft gewoon een mening hoor, hij bedient zich duidelijk van termen als 'vind ik', enzovoort. Ik ben het helemaal niet met hem eens en juist de nummers met synths en drummachine zijn voor mij de beste nummers. Zo is Ode to Sad Disco een nummer dat ik nooit van Mark Lanegan had verwacht, maar is één van mijn favorieten van deze plaat.

En Bleeding Muddy Water is misschien wel het beste Lanegan-nummer ooit. Kan niet wachten om die donderdag live te horen!

Dat zoeken we even op.... Mmm bloedarmoede, weet niet zo goed wat je daar mee bedoeld. Jammer dat je dit een ***plaat vind, aangezien je naar zijn concert gaat, ga ik er van uit dat je in de regel Lanegan wel kunt waarderen. Misschien dat het concert van morgen daar toch wat meer dynamiek aan geeft en zijn bloedwaardes wat meer omhoog gaan. Zal er zelf i.i.g. ook zijn. Sterretjes zijn m.i. toch wel op zijn minst toe te kennen aan; The Gravedigger' Song, Bleeding Muddy Water en Leviathan.

Ook mooi uitgevoerd live in Amsterdam:

Bleeding Muddy Water

Harborview Hospital

Ode to Sad Disco

Ik begrijp niet wat iedereen tegen "Ode to Sad Disco" heeft!
Alle recencies van het concert gisteren hebben het over dit "misplaatste" nummer tussen de rest. Het is qua stijl een uitbijter maar eigenlijk vind ik dat Lanegan zijn stem dit nummer zoveel eer aan doet dat het stiekem best goed klinkt!

Ok, het is geen "One way street" maar een alleraardigst nummertje hoor.

Net terug van een stevig concert in de Effenaar. Zo goed als heel het album is de revue gepasseerd. Met uitvoeringen van Gravedigger's Song/Bleeding Muddy Water/Riot in My House en Quiver Sydrome die helemaal te gek klonken. Ook een nummer als Ode to Sad Disco blijft live overeind en krijgt nog een wat stevigere basis mee. Spraakzaam is Lanegan niet, met hier en daar een thank you en lichtelijk wat tikjes, maar zijn stem is geweldig.

Ik vond 'm erg spraakzaam in vergelijking met de andere concerten die ik van hem heb meegemaakt

Ook ik heb geweldig genoten, een heerlijke setlist met ook genoeg oud spul tussendoor. Na afloop nog even mijn held de hand mogen schudden Ik voelde me net een verlegen schoolmeisje, haha

Stem is inderdaad geweldig, muzikaal ook, mooi optreden, er gebeurde echter wel erg weinig op het podium.... had ook niet het idee dat er erg werd gevarieerd op de arrangementen van de bekende studio uitvoeringen... wel erg genoten....

Petje af voor voorprogramma Creature With the Atom Brain....

Je rekent Bubblegum en de bijbehorende EP ook tot oud spul begrijp ik hieruit (en ergens heb je gelijk want 2004 alweer, druk bezig geweest met andere dingen die Mark)? Want verder heeft-ie slecht twee oude liedjes gespeeld, Resurrection song en Creeping coastline of lights. En helemaal niks dus van The winding sheet, Whiskey en Scraps...

Gaaf laatste nummer van Creature With the Atom Brain trouwens (heb de rest grotendeels gemist helaas), ga ik eens naar op zoek (edit: titeltrack van deze dus, maar dan langer uitgerekt).

Erg gave plaat kan ik je vertellen.... aanrader...

Prachtig, uitgebalanceerd album, en waanzinnig goed concert in de Effenaar gisterenavond.

Misschien moeten we onderscheid maken tussen "oud" en "nog ouder" spul?

Deze dus:
Transylvania

Paalhaas had zelf al een link in zijn stukje gezet hoor...

St. Louis Elegy niet gespeeld in Trix gisteren... Zonde, toch een van de uitschieters van dit album imo. Voor de rest wel prima setlist!

Nog eens een kans gegeven gistere, 4-5 echt goeie songs, maar de rest is vervelende zelf-imitatie en navelstaarderij, en naar het einde toe was ik echt blij dat het album gedaan was.

Ieder zijn mening, ieder zijn smaak. Maar dat dit album zo verschillende reacties oproept ligt buiten mijn vermogen tot begrijpen.

Wat is die navelstaarderij dan? In een ander commentaar las ik dat Lanegan op dit album een 'parodie op zichzelf' is geworden. Ik hoor het niet. Mis ik iets? Wat dan?

Ik hoor een heel consistent album, misschien wel het meest consistente album dat Lanegan (naast het album met Dulli als The Gutter Twins) heeft opgenomen.

Wat mis ik? Vertel het me, want na al die keren dat ik dit album heb gedraaid hoor ik echt alleen maar iets heel goeds, misschien wel het beste album van 2012 (nek aan nek met Damien Jurado).