Perfume Genius - Put Your Back N 2 It (2012)

Dark Parts

Zo, dat moest ik even kwijt. Ik kom hier later nog wel met een langer verhaal, en ik moet hem ook nog veel vaker luisteren, maar na de eerste keren heb ik zo'n gevoel dat dit zijn debuut overtreft. En die staat ook al op 5*...

Ik ben erg benieuwd naar deze plaat. Learning was een erg mooie plaat, maar er waren jammer genoeg ook wat mindere nummers te vinden. Leuk nieuws allesinds.
Hopelijk staan er hier alleen maar toppers op.

Toch een erg mooie opvolger van Learning, het is haast een trage sneltrein. Ja inderdaad die zin klopt niet maar zo voelt het wel bij me aan. Want de plaat vliegt voorbij ondanks dat de songs toch een erg traag tempo hebben.
De Lo-Fi sound is er deze keer veel minder alleen op Floating Spit is het toch nog te horen.
Maar het is zeker niet jammer, opnieuw klinkt de plaat depressief en gevoelig. De breekbare stem van Mike is erg mooi en ook de piano heeft weer de grootste rol. Hij speelt weer erg goed, maar toch staat er hier geen melodie op zoals bij Learning (song) die er echt uitspringt.
Wat is het trouwens jammer dat No Tear amper 2 minuten duurt. 4*

Ik verhoog hem maar direct naar een 4,5*, ik blijf er maar naar luisteren.
No Tear is een van mijn favoriete Perfume Genius songs, alleen is het jammer dat hij zo kort is.
Ook Normal Song, Dark Parts, AWOL Marine,... zijn stuk per stuk echte parels.

Hij weet me tot nu toe nog niet zo te beroeren als op het vorige album. Het intense gevoel dat hij daar wist op te roepen krijg ik hier niet. Het klinkt allemaal wat minder zwaar, al is het allerminst een vrolijke bedoeling natuurlijk. Overigens is het zeker erg goed, maar zo goed als Learning zie ik deze toch niet worden. Erg goede nummers, maar het mist dat intense, dat meeslepende, dat je er zelf haast depressief van zou worden. Maar misschien zit ik er naast en ontdek ik de magie van dit album alsnog

Het is ook wel een groeiertje. Ik heb hem nu al zo'n 6 keer gehoord en ik vind hem juist beter dan Learning. Het klinkt professioneler maar toch behoudt hij die herkenbare sfeer.
Ook de keuze om af en toe eens een blazertje en een drumstel toe te voegen voegt heel wat toe.
Ook op de achtergrond valt er nu heel wat te beleven.

Of de fi nu lo of hi is, da's bij Perfume Genius van ondergeschikt belang. Zijn ware essentie, bewijst zijn tweede langspeler, ligt in de kleinschalige ingetogen sfeer met een stem die zou kunnen kirren van genot of kreunen van hartzeer. Het zet je weleens op het verkeerde been, dat maakt het apart. Dat het album de titel draagt van een foute clubhit uit 1990 vat het al treffend samen. De sombere ondertoon is dan ook zelden zonder enige vorm van relativering, een geinige melodie of eens een steviger ritme betekenen veel. In wezen scheelt het daarin niet zo veel van zijn debuut. De gemaakte stappen op dit album zijn een logische verderzetting van een geluid. Het blijft mooi en wordt ook boeiend gehouden, Put Your Back N 2 It blijkt een uitstekend vervolg!

Beter dan zijn debuutplaat, maar goed, daar was hij nog "Learning"

Een beetje van de emotionele kracht van Hospice gecombineerd met songwriting en stem gelijkend aan die van Sufjan Stevens maakt dit een erg fijn plaatje. Het getuigd van enorme klasse en durf om nummers met deze potentie zo kort te houden. (naar voorbeeld van Brian Wilson)

Richting het eind van de plaat breekt Floating Spit het sfeertje enigszins af door er wat synths in te gooien, maar het is 'm vergeven

Mensen die kleingehouden muziek als deze kunnen waarderen, zouden ook Chris Garneau eens moeten proberen: YouTube - Chris Garneau - Hands On The Radio / THEY SHOOT MUSIC

Pfoe, Floating Spit is echt een emotionele vuist in het gezicht. Samen met Hood en All Waters mijn lievelingsnummers van deze schitterende plaat.

Gebroken zielen zoals, perfume genious hebben de gave om hun emotionele belevenissen om te zetten in prachtige muziek. Ik heb bij dit album een antohny & the johsons gevoel, Zeer theatraal en echt, maar nooit over de top

Erg breekbaar inderdaad. Deed me onmiddellijk denken aan Sleeping at Last. Mooi !

Hood geluisterd en wat een zeiknummer zeg. Nee, hier kan ik dan weer niet echt de lol van inzien.

Wil op zich wel nog een keer luisteren maar dat durf ik niet.

Ja als je lol verwacht bij het luisteren van een Perfume Genius plaat zit je inderdaad aan het verkeerde adres. Dit is gewoon een meeslepende en emotionele plaat. Zijn stem is zo breekbaar en ook instrumentaal is het prachtig.

Het moet wel leuk blijven.

Deze plaat is leuk op een emotionele manier.

Ik zou hem toch eens proberen want Hood vind ik nu niet direct de sterkste song van de plaat.

Zijn stem is me vooral iets te zeurderig. Beetje net als bij Rufus Wainwright.

Niet dat ik wil insinueren dat de stemmen op elkaar lijken, maar toch.

Maar als ik de stem niet trek dan gaat het voor mij sowieso niet werken.

Nu ben ik geen homofoob, maar luister ik in de homofobische hiphopscene ik regelmatig naar wat afzeiken van homoseksualiteit.
Ik schrok wel een beetje van de clip van Hood. Dit was waarschijnlijk een stuk minder geweest als die kerel niet zo frikking gespierd was en hij me niet zo erg deed denken aan de supergespierde crossdresser uit de animeserie Zero no Tsukaima (waar ik toevallig geen afbeelding van kan vinden). Ik ben echt al snel geneigd weg te draaien bij zulk soort momenten. Ik kon het alleen niet. Toen ik doorhad wat er gaande was, was ik al naar binnengezogen door de lading aan emotie. Ik denk ook dat de kracht van de clip hem daarin zit. Het is heel erg emotioneel allemaal. Hij geeft zichzelf bijna (letterlijk) bloot.

Ik heb de clip nu al 5 keer bekeken, en ik ben anderhalf uur/2 uur geleden achter het bestaan van dit album gekomen. Heb het album verder ook meteen beluisterd, en heb sommige tracks vaker beluisterd, anderen een keer.

Mijn eerste visie op het album... Tsja, het heeft zijn prachtige kanten. De emotie in zijn stem, en de simpelheid van de muziek soms, is nagenoeg perfect. Alleen wanneer het voller begint te worden (zoals tegen het einde aan bij Hood), klinkt hij veel typischer, en haalt het de emotie er grotendeels uit voor mij. Als je het wilt opbouwen en dan de drums erin wilt gooien, moet je, vind ik, die stem ook energieker maken. Zet er kracht achter, voor mijn part schreeuwt ie het bijna uit. Op deze manier klinkt het meer als een relatief zielig popliedje wat je op tv ziet, terwijl zonder die drums. Hij klinkt ook wat, tsja, het is moeilijk te zeggen bij dit album, bijna blij op sommige momenten. Toch blijf ik het nummer opzetten. Daarvoor is het daadwerkelijk prachtig.

Nu heb ik de rest van het album ook beluisterd hoor, dus zal ik me daar ook even toe zetten het weer even op te zetten terwijl ik dit schrijf, en niet de clip weer te bekijken. Het start met AWOL Marine. Een track waarop zijn stem redelijk verdraaid is, maar net zo netjes, dat het niet erg stoort. Alleen de string-achtige synthesizer is een punt waar ik me een beetje aan stoor bij deze track. Het neemt wat weg van de sfeer. Het was echt een stuk mooier geweest zonder die lelijke synthesizer. Alleen de piano, zijn stem, en de synthesizer die soms in je rechteroor komt. Nu is het mooi, dan was het denk ik prachtig geweest.

Bij Normal Song hebben ze dit juist wel mooi gedaan. Zijn stem, een gitaar en een basgitaar, als ik het goed hoor, later ook een piano. Heerlijk. Zijn stem spreekt zonder uitzondering leegte. Dat moet je niet willen compenseren met synthesizers die zorgen voor een voller geluid. De piano is goed in staat dat zelf te doen. Erg mooie track dit.

De eerste toon van No Tear deed me denken aan Nos Baranka van Fresku (sorry voor mijn gebrekkige associaties die praktisch altijd hiphopgerelateerd zullen zijn). Ze beschrijven eenzelfde gevoel voor mij en dat in positieve zin. Vreemd genoeg heb ik hier geen moeite met het vullen van de muziek, door middel van drums etc. Het drumwerk is hier dan ook erg net, en minder typisch, en naar mijn mening veel beter. De track is echt écht mooi, een van mijn favorieten denk ik, maar had langer moeten zijn. Ik zit nog te wachten op meer van de track, maar hij stopt al... Dus zet ik hem nog maar eens op. Het is jammer, want hier had net dat beetje aan toegevoegd kunnen worden dat ik hem niet op zijn minst een keer opnieuw MOET draaien, om de voldoening te krijgen van het luisteren van een complete track.

17 is erg mooi uitgewerkt. Ik dacht me eerst te gaan storen aan de strijkers, maar het is best netjes getimed, zodat het niet de overhand krijgt, of de zanger forceert 'voller' te zingen, met de melodie mee. Het is net zo gedaan, dat het nog prachtig fragiel in je oor komt. Ook de geluiden die ik niet bij een instrument kan plaatsen (misschien een soort fluit? Ben geen kenner...).

Take Me Home is verrassend mooi. De track begon, en ik vreesde, maar het is verre van vervelend! De stereo effecten op die synthesizer (gok ik dan maar) zijn heerlijk. Het drumwerk is ook weer erg goed, creëert een heerlijke sfeer. Toch weet hij me, waarschijnlijk door de instrumentatie die de zanger ook beïnvloedt, niet zo te raken als andere nummers.

Dirge is erg mooi. Weinig over te zeggen verder. Gewoon mooi. Alhoewel, gewoon is hier natuurlijk niet het goede woord. Het raakt dieper dan veel muziek. De lage adlib op sommige momenten komt als een heerlijk contrast bij zijn soms erg hoge stemgeluid.

Dark Parts is samen met No Tears misschien wel de mooiste track van het album. "But he'll never break you, baby". Wauw... Het subtiele drumwerk dat langzaam de overhand krijgt wordt er goed in verwerkt, en eindelijk heb ik bij de aanpassing in zijn stem echt het gevoel van: Ja, prachtig gedaan! Ook de overgang van het drukke, naar het lege, is heerlijk. Zijn stem klinkt daarna breekbaarder dan ik dacht mogelijk was. "I will take the part, of your heart, into my heart".

All Waters is jammer. Ik heb gewoon iets tegen de vervelende synthesizer die hier gebruikt wordt. Ik hoor wel dat het verder heerlijk in elkaar zit, maar als er zoveel kwaliteit op het album staat, skip ik deze toch liever.

Dan weer Hood. Hoodhoodhood. Het is niet zo dat de piano-tonen nooit eerder zo gebruikt zijn. Het is niet zo dat zijn teksten zo poëtisch zijn dat ze me diep in het hart raken. Het is niet zo dat zijn stem enkele middelmatigheid kan wegvagen, hoewel het dichtbij komt. Het is alleen de oh zo tedere, fragiele, misschien eerder gebrokene combinatie van dit alles, wat het zo prachtig maakt. Ook deze track is te snel afgelopen. Nadat de drukte is afgezwakt was een extra coupletje echt op zijn plaats geweest. Of misschien moet ik deze ook maar gewoon nog een keer opzetten, als bij No Tears.

De titeltrack heeft ook weer de gezellige synthesizer, die nét wat te overheersend is. Ik stoor me er hier minder aan, omdat ik hier de keuze toch wel treffend vind, maar ik had hem toch zachter gezet. Dan was de concentratie van de luisteraar meer naar de stem gegaan.

Floating Spit is het bewijs dat ik niks intrinsiek tegen die synthesizer heb, maar dat het context afhankelijk is. De mix op dit nummer is prachtig. De drums doen me denken aan The Painter's Arm van Paper Tiger, wat waarschijnlijk te danken is aan het nette gebruik van de reeverb. Een erg mooi sfeercreërend nummer. Er had nog wel een vergelijkbare track op mogen staan van mij.

Het eindigt zoals elk album zou moeten eindigen. Het is rustig, bijna een lullaby. Zijn stem is breekbaar, maar tegelijkertijd rustgevend. Als ik de tekst negeer, stel ik me voor dat hij dit zingt in een hopeloze situatie, voor zijn baby, half snikkend, doordrenkt van wanhoop, maar toch in de hoop dat de baby er niks van merkt. Het heeft iets extra's, dit nummer. Wat het precies is, weet ik niet, en ik kan er ook niet naar raden (ik heb het al een paar keer geprobeerd, maar weer weggehaald, omdat het het niet was). Mooie afsluiter.

Ik weet dat ik de zanger nauwelijks heb behandeld, behalve hoe hij inspeelt op veranderende instrumentatie. Dat lijkt me ook niet echt nodig bij elke track. Het is prachtig. Ik ben compleet verrast eigenlijk, en erg aangenaam. De emotie die hij brengt is bijna ongeëvenaard. Ik zal Hood nog maar weer een paar keer luisteren... Hij heeft datgene wat ik ook in hiphop altijd erg kan waarderen bij artiesten als Eyedea, Cage en Sage Francis, het pure. Er is niet aan geschaafd, het klinkt als hem in zijn puurste vorm.

Voor nu geef ik het een 4*. Een voorzichtige 4, omdat ik niet te hard van stapel wil lopen na één dag, of beter, één avond, van luisteren.

Kijk, dit zijn de oprechte stukken op deze site. Heel persoonlijk geschreven: mooi. Mijn complimenten hiervoor. Dit heb ik met heel veel plezier gelezen. Past goed bij een album als dit en fijn om weer eens echt te genieten van wat iemand op deze site schrijft.

Ook heel knap hoe jij je begeeft buiten je normale muzikale voorkeur. Ik denk dat ik er zelf een voorbeeld aan mag nemen want ik ben daar veel minder een held in.

Oeh bedankt!

Ik luister soms even een album buiten hiphop. Maar dat komt altijd maar moeilijk boven de 3,5 uit. Het kan leuk zijn, het kan interessant zijn, maar het blijft voor mij maar lastig langer interessant. Een compleet album trek ik ook niet al te vaak, omdat ik vaak snak naar bepaalde hiphop elementen als de tekst, of de bepaalde drums.

Ik moet wel toevoegen dat ik binnen hiphop, wel vaak de depressieve hiphop het mooist vind. Dan is de stap al wat minder groot, eerlijk gezegd.

Toch erg bedankt! Een persoonlijk bericht hoort ook bij een album als dit.

Ik moet aERo bijvallen; erg leuk om te lezen, dit soort bijdrages!

Maar wat me opvalt is dat je het heel persoonlijk benadert en heel duidelijk bent over hoe je over dingen dacht en denkt. Ik zal wel als een oude lul klinken nu maar voor een jong iemand als jij vind ik dat echt knap. Menigeen (welke leeftijd ook) durft dat niet. Daarmee geef jij je in feite ook weer bloot (om maar eens bij jouw stuk aan te sluiten).

Nogmaals: dit zijn toch wel bijzondere bijdrages op een site als deze en je treedt nog eens buiten je grenzen daar waar ik er zelf graag altijd veilig binnen blijf. Mijn eerste stuk in jouw stijl bij een hip-hop album moet nog komen hoor (en of dat ooit gaat gebeuren valt ernstig te betwijfelen.....).

Complimenten mogen zeker ook wel eens gegeven worden nietwaar

Mooi stuk inderdaad Ik kan je het debuut trouwens ook van harte aanraden, die vind ik persoonlijk zelfs beter, nóg fragieler.

Erg mooi stuk inderdaad.

Bedankt allemaal!

@niels, ik heb hem al een kleine kans gegeven, dat nummer waar een video van is toegevoegd. Maar ik stoorde me erg aan de lo fi... Ik had gewoon sterk het gevoel dat lo fi weinig toevoegt, en alleen maar dingen weghaalt...

Ik geef het uiteindelijk nog wel een kans, maar ik ga eerst deze kapot draaien denk ik.

Dit zal wel het eerste non hiphop album zijn, wat ik ECHT wil kopen... Grappig.

Bij mij begint deze trouwens ook beter en beter te bevallen. Nummers als Lookout, Lookout of Mr. Peterson heb ik er nog niet in gehoord, maar als geheel is het wel weer bijzonder mooi!

Nu weet half MuMe dat ik niet vies ben van fragiliteit en nichterigheid, no homo, no potenrammer verder, en m'n lijstje 'te beluisteren 2012' was wel erg kort, dus heb ik de video van 'Hood' maar opgezocht. Put Your Back N 2 It gaat denk ik ook wel op dat verdomd korte lijstje. De muziek van 'Hood' overtuigt me nog niet helemaal, maar wat een mooie, integere videoclip. Wat een lief ventje ook, die Mike Hadreas. Ben dus wel benieuwd naar het album nu.

Opvallend dat Hood toch een mindere favoriet is. Voor mij is het toch wel het beste nummer van dit album maar nu hou ik wel weer erg veel van dramatiek in popmuziek en dat is dit nummer net even wat meer dan de rest.

Ik vind Hood eerlijk gezegd ook echt minder dan de rest va de nummers.
De clip daar in tegen is erg goed.

wat een mooie cd lekker veel drama vind de clip niet mooi heb niks tegen homos
maar voel me er niet lekker bij hood is toch wel een mooi nummer
hoe meer drama hoe beter