Perfume Genius - Put Your Back N 2 It (2012)

Het liedje Hood speel ik de afgelopen dagen echt om het kwartier af. Dat is ook de reden dat het me niet lukt de rest van het album te gaan beluisteren.. Maar waarschijnlijk ga ik dat binnekort wel doen en ik hoop dat het voor mij een goede opener is voor het folk genre. (voor zover het folk is?)

Ik zou het persoonlijk geen folk noemen, eerder gewoon pop.

Hmm okee, het is schijnbaar ook een vrij aparte stijl, dus het zal wel niet veel deuren openen naar andere artiesten enzo. Maar voor pop lijkt het me ook best apart want als ik aan pop denk dan denk ik voornamelijk aan crappy artiesten

Dat is dan vooral omdat je een verkeerd beeld hebt van pop.

Ja klopt, ik vind het op bepaalde momenten erg poppy. Het is wel wat apart voor pop. De 3 coupletjes, en een refreintje structuur wordt niet aangehouden. Het doet mij (ik herinner u maar weer aan mijn gebrekkige associaties) met vlagen denken aan Mad World van Gary Jules, die hier ook als pop aangegeven staat.

Pop = populaire muziek, niets meer en niets minder.
Populair = breedgedragen positivisme = (meestal) eenvoudig-in-t-gehoor-liggende muziek. Zodoende kun je dit geen pop noemen, maar eerder MuMe-pop (gezien het aantal stemmen)

Maarja... Op MuMe wordt pop toch echt anders gedefiniëerd... Er is een aparte genre aanduiding voor. Dus laten we op de site van de gebruikte definitie op de site uitgaan. Slechts populaire muziek gaat hem dus niet worden.

Maar goed, hier is een apart topic voor.

Tuurlijk onderscheidt dit album zich door de emotie en de intensiteit, maar dat neemt nog niet weg dat het gewoon popliedjes zijn. Pop betekent niet per se meteen top 40-muziek. Het woord pop stamt af van het woord populair, maar dat betekent nog niet dat pop per definitie populaire muziek is (en andersom). Enter Sandman van Metallica stond in de top 40 maar kan je bezwaarlijk een popliedje noemen. Daarbij zijn er genoeg obscure dingen die wel pop te noemen zijn.

Wat betreft dit album. Perfume Genius maakt vooral gewoon vrij simpele pianoliedjes. Dat schaar ik onder pop. Daar is helemaal niks mis mee. Mensen willen nog de term 'pop' nogal een associëren met slechte top 40-muziek, maar neem nou Hood, dat is wat mij betreft niet beter bij een genre in te delen dan bij pop. Pop staat niet gelijk aan populair (dat is slechts de herkomst van het woord), en ook niet aan commercieel.

En ach, apart? Ik heb Perfume Genius nooit echt apart gevonden. Het is bijzonder hoeveel emotie hij in z'n muziek legt, maar echt bijzondere muziek is het verder niet. Bijzonder goed, dat dan weer wel.

Blijft mooie discussie, voor wat betreft pop ga ik hier in mee (Belle and Sebastian is bij mij de standaard voor pop geworden), maar bij iets als indie blijf ik mij dan weer verzetten, vooral omdat men vaak indie gebruikt terwijl ze hipster bedoelen .

Pop en indie zijn ondertussen zo goed als synoniemen geworden... Initieel betekende indie 'independent', dus artiesten die hun platen niet op een (major) label uitbrachten, en het dus zelf deden (of bij een kleiner label gingen). Maar aangezien alles tegenwoordig indie is, zie ik nog weinig verschil.

Dit album vind ik erg goed, maar toch vond ik Learning beter. Die 'krakkemikkelige' productie sprak mij integendeel tot anderen hier blijkbaar wel aan. Hulde voor Dark Parts en Floating Spit, die staan hier voorlopig als favoriet aangevinkt.

Ik vind het voor indie ook het meest logische om het zo te houden, want als iemand zegt dat zijn of haar favoriete genre indie is dan heb ik echt geen idee wat er wordt bedoeld, bij pop heb ik dat veel meer inzichtelijk.

Maar ik zag dat deze plaat op de luisterpaal staat, na een keer gehoord te hebben moet ik er wat meer aandacht aan besteden, want op het eerste gehoor vond ik Learning ook beter.

Krakkemikkig is een keuze .

ik gebruik meestal indie als één van mijn favoriete muzieksmaken waaronder ik versta: 'Meestal niet top-40 pop' bv. Sufjan stevens, Belle & Sebastian, The Shins en waarschijnlijk dit ook. Toch eens moeten gaan beluisteren

En nu weer on-topic

Na het prachtige 'Learning' uit 2010, is er na twee jaar de opvolger genaamd: Put Your Back N 2 It.
Een prachtige en vooral emotionele plaat, die je 32 minuten meeneemt in de harde wereld van Perfume Genius waar homo's niet geaccepteerd worden.

Net zoals bij Learning speelt de piano nog altijd de grootste rol, toch valt hij zeker niet in herhaling.
De songs zitten beter in elkaar, en er gebeurt veel meer en toch weet hij het nog altijd zo ontroerend te brengen naar zijn luisteraar. Ook de Lo-Fi sound van Learning is grotendeels verdwenen.
Favorieten kiezen is weer erg moeilijk en misschien zelfs moeilijker dan bij Learning want waar Learning vooral uit een paar zeer sterke uitschieters bestond (misschien zelfs sterker dan die van Put your Back N 2 It) is deze plaat toch een stuk constanter.

Toch staan er zeker een paar songs op die zich onderscheiden van de rest.
Het korte No Tear bijvoorbeeld, een song van 1 minuut en 49 seconden en toch weet hij me van de eerste seconde te ontroeren en me niet meer los te laten. Want waar No Tear begint als een normale pianosong met de kwetsbare vocals van Mike, evolueert hij tot een ontroerend geheel met drums en blazers.

Waar we in Learning het alleen moesten doen met het ontroerende pianospel van Mike krijgen we hier wat meer instrumenten te horen. In Normal Song horen we zelfs een akoestische gitaar, dat zorgt voor nog meer variatie en je verveelt je dus ook geen moment.

Ook zijn er strijkers aanwezig zoals in 17, kortom Mike is zowel in liedjes schrijven en muziek schrijven veel gegroeid. Hij hanteert nog altijd dezelfde succesformule als in Learning namelijk zijn luisteraars te ontroeren. Maar deze keer doet hij dat met een groter aanbod aan instrumenten. 4,5*

Hopelijk word ik nog serieus genomen hier als ik het een wat zeikerig album vind. Ik heb hem meteen nog eens opgezet, misschien valt ie nu beter.

Meh, is erg goed te begrijpen hoor. Het is ook best een zeikerig album, maar daar houd ik wel van/

Dan zijn er heus nog wel andere dingen buiten hiphop die wat voor jou zijn

Voor mij? Zeker wel jah

Ik heb al wat meer dingen geprobeerd! Ik luister nog met regelmaat naar Bark Psychosis - Hex (1994)

Nog steeds erg leuk xD

Mooie video met veel muziek van dit album, waar hij ook over praat.

Mij spreekt deze productie een stuk meer aan. Het zeikerige is een stuk minder dan op Learning en waar ik op dat album een aantal nummers kon waarderen (waaronder Mr. Peterson) belette dit 'trucje' mij het regelmatig luisteren van het geheel.

Wat is Take Me Home trouwens een fijn nummer! Die heerlijke drums!

Net heb ik m'n eerste luisterbeurt van dit album er op zitten en ik zet 'm gelijk maar nog een keer op. Interessante plaat, erg dromerig en sensueel. Ik vind dat het geheel wel een beetje een shoegazingsfeertje heeft; associaties zijn naast Slowdive verder ook een wat aardsere versie van Sigúr Ros, de latere Talk Talk en de ambient van Brian Eno. En dan is het uiteindelijk eigenlijk ook nog wel een singer-songwriterplaat ook, in plaats van een verzamenling sfeeroefeningen.

Na meerdere luisterbeurten weet ik het nog steeds niet met dit album. Op papier past deze muziek precies in mijn straatje, maar toch blijft het wat minder hangen. Ik zou niet echt weten waar het aan ligt. Nummers als Hood en Dark Parts kan ik hier wel een uur op de repeat zetten, maar andere nummers raken me dan weer niet. Misschien komt het door de korte duur van de nummers, of misschien ben ik op een gegeven moment gewoon klaar met die piano.

Het is echt mooie muziek, maar als er een aantal nummers voor mij al afvalt dan hou je nog 20 minuten over. Ik zal het zeker nog wel eens beluisteren, maar ik ben bang dat het dan vooral om eerder genoemde nummers gaat. 3.5*

Vooral vergeleken met Antony & The Johnsons, maar dat is een vergelijking die maar ten dele op gaat. Perfume Genius maakt prachtige popliedjes die eigenlijk heel toegankelijk zijn, ze zijn alleen veel te kort.

Lees mijn volledige recensie op: De krenten uit de pop: Perfume Genius - Put Your Back N 2 It - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Erwin

Meer, meer, méér...!

Perfume Genius is gekmakend. Twaalf wonderschone liedjes zette zanger/muzikant Mike Hadreas op zijn tweede plaat Put your back n 2 it en die duren bij elkaar maar net iets meer dan een half uurtje. Per stuk dus een minuut of twee, drie. En daarmee houdt hij je gretig.

Eenmansformatie Perfume Genius zet in enkele tellen, vaak met simpele middelen, een stemmige sfeer neer, trekt je erin en laat je vervolgens na die korte tijd weer achter. Op naar het volgende, opnieuw mooie nummer. Zo blijf je na een half uurtje enigszins wezenloos achter. De melancholieke rit was nog maar pas begonnen en hier is alweer het eindstation. (Hiervoor is de repeat-knop uitgevonden.)Hadreas maakt gekwelde muziek die het meest doet denken aan de liedjes van Antony & the Johnsons, maar dan zonder die bizar/bijzondere stem. Ook hoor je er soms Xiu Xiu in, maar dan weer zonder de chaotische gekte. Wat ze delen is het gevoel van gekweldheid, melancholie, onverwerkt verleden, drama. Ook zijn teksten hebben dit in zich, maar om eerlijk te zijn ben ik bij deze plaat vooral op de verpletterende sfeer afgegaan.

Grote verschil met genoemde voorbeelden is dat Perfume Genius geen groot gebaar gebruikt. Alles is klein en ingetogen, om niet te zeggen simpel en eenvoudig. Piano, strijkers, ijle stem, meestal is dat genoeg om je naar hogere sferen te halen. Al met al een verpletterende plaat.

(van mijn blog: vissermartin.wordpress.com

dank je AeroDynamic voor de prachttip!

Fijn je weer eens te zien hier Martin (en dat terwijl het deze keer geen persoonlijke pm tip was )

t was een beetje druk. eurocrisis enzo. ook nog een boek geschreven: De eurocrisis « Martin Visser - vissermartin.wordpress.com

U bent een bekende Nederlander?

Kende je zijn debuut niet Martin? Zeker ook beluisteren: iets rafeliger en meer lo-fi maar ook erg goed.

16 Mei treedt hij trouwens op in Brussel. Ik moet hem in Rotterdam missen helaas omdat ik dan een ander concert op het programma had staan.

t is zeer off topic: maar inderdaad, super bekend

nee hoor, in Brussel (waar ik woon) herkent niemand me. ben gewoon heel trots op dat boek en moest dat even delen met ouwe getrouwe MuMe-contact AeroDynamic

debuut ken ik niet. Perfume Genius was voor mij totaal onbekend. luister het sinds deze week en ben meteen verkocht. ik hou wel van "nichterige" muziek, zoals sommigen het blijkbaar noemen

concert zou leuk zijn, maar wij hebben rond die datum thuis andere plannen

Daar mag u ook best trots op zijn. Ook al bij P&W geweest zie ik.

Maar inderdaad off topic, dus zeg ik:

Misschien dat ik dit album toch maar eens moet gaan luisteren.

Heb verder geen probleem met nichten die muziek maken.