Perfume Genius - Put Your Back N 2 It (2012)

Met Learning was de klik er nog niet gelijk. Ja, ik vond het een prima album maar nog niet heel speciaal of zo. Geleidelijk aan begon dat wel te komen waardoor ik nu reikhalzend uitkeek naar de opvolger Put Your Back N 2 It.
De vooruitgesnelde nummers All Waters en Hood wisten dat verlangen alleen groter te maken met uiteraard ook nog hogere verwachtingen dan er al waren.

Het verbaasde me niet toen ik er ten tijde van Learning achter kwam dat Mike Hadreas homo was: je ziet wel vaker dat homo-mannen met dit soort breekbare albums op de proppen komen. Toen was het allemaal niet zo duidelijk maar bij dit album kunnen we wel het tegenovergestelde zeggen. Alleen de clip behorend bij Hood laat niets te raden over.
Op zich wel dapper om je zo kwetsbaar op te voeren; niet iedereen zal het waarderen en het zal zeker mensen afstoten. Ook op deze site werd de term 'nichterig' al weer van stal gehaald (met gelijk de verontschuldiging geen hekel aan homo's te hebben.... van mij mag zo'n 'verontschuldiging' altijd wel wegblijven: je vindt wat je vindt, het komt altijd wat raar op me over als mensen dat er bij zeggen).
Ik vind de clip van Hood niet nichterig: er straalt kwetsbaarheid vanuit maar ik begrijp zulke reacties wel en ook binnen de homo-scene zelf zijn ze niet altijd even blij met dit soort 'vooroordeel-bevestigende acties'. Het 'jullie zijn niet zo' wat ik vaak hoor vind ik dan ook niet altijd leuk. Als we maar niet opvallen is het okay en het zijn juist onze paradijsvogels die we moeten koesteren en Hadreas is er zo eentje. Hij valt op en daar mogen we blij mee zijn als dat zulke mooie muziek oplevert.

Net als op Learning krijgen we hier in een half uur kleine miniatuurtjes voorgeschoteld. Soms snak je gewoon naar meer en langer maar dan zit je al weer in het volgende nummer en net als bij Learning zeg ik hier dat het misschien juist wel goed is dat alles zo klein en compact is.
Dit heeft misschien wel een krachtiger impact op deze manier. Een uur luisteren naar dit soort muziek is waarschijnlijk te veel, iets wat Antony ook goed begrepen heeft op zijn succesvolle albums.

Is er verschil met de voorganger? Jazeker. Het galmt allemaal wat minder, de zang is krachtiger en dat gaat ook voor de nummers op. Misschien dat het sterker uiten van zichzelf dus ook manifesteert in deze zelfverzekerde nummers waar de piano een best grote rol heeft gekregen. Ik hoor zelfs een beetje gospel in Take Me Home en ik ervaar ook wat sfeer die je bij Radical Face ook tegenkomt.

Twaalf emotionele juweeltjes van een artiest waar ik aan gewend ben geraakt. Twaalf nummers die me nu wél gelijk bij mijn strot grijpen, en hoe! Dit komt even heel hard aan bij mij: in positieve zin. Ik ben ontroerd en hou nu al enorm van Put Your Back N 2 It.

Perfume Genius had me vandaag geen mooier verjaardagskado kunnen geven (en ik was al zo blij met de persoonlijke felicitaties van Irrepressibles zanger Jamie McDermott)

Nu ben ik geen homofoob, maar luister ik in de homofobische hiphopscene ik regelmatig naar wat afzeiken van homoseksualiteit.
Ik schrok wel een beetje van de clip van Hood. Dit was waarschijnlijk een stuk minder geweest als die kerel niet zo frikking gespierd was en hij me niet zo erg deed denken aan de supergespierde crossdresser uit de animeserie Zero no Tsukaima (waar ik toevallig geen afbeelding van kan vinden). Ik ben echt al snel geneigd weg te draaien bij zulk soort momenten. Ik kon het alleen niet. Toen ik doorhad wat er gaande was, was ik al naar binnengezogen door de lading aan emotie. Ik denk ook dat de kracht van de clip hem daarin zit. Het is heel erg emotioneel allemaal. Hij geeft zichzelf bijna (letterlijk) bloot.

Ik heb de clip nu al 5 keer bekeken, en ik ben anderhalf uur/2 uur geleden achter het bestaan van dit album gekomen. Heb het album verder ook meteen beluisterd, en heb sommige tracks vaker beluisterd, anderen een keer.

Mijn eerste visie op het album... Tsja, het heeft zijn prachtige kanten. De emotie in zijn stem, en de simpelheid van de muziek soms, is nagenoeg perfect. Alleen wanneer het voller begint te worden (zoals tegen het einde aan bij Hood), klinkt hij veel typischer, en haalt het de emotie er grotendeels uit voor mij. Als je het wilt opbouwen en dan de drums erin wilt gooien, moet je, vind ik, die stem ook energieker maken. Zet er kracht achter, voor mijn part schreeuwt ie het bijna uit. Op deze manier klinkt het meer als een relatief zielig popliedje wat je op tv ziet, terwijl zonder die drums. Hij klinkt ook wat, tsja, het is moeilijk te zeggen bij dit album, bijna blij op sommige momenten. Toch blijf ik het nummer opzetten. Daarvoor is het daadwerkelijk prachtig.

Nu heb ik de rest van het album ook beluisterd hoor, dus zal ik me daar ook even toe zetten het weer even op te zetten terwijl ik dit schrijf, en niet de clip weer te bekijken. Het start met AWOL Marine. Een track waarop zijn stem redelijk verdraaid is, maar net zo netjes, dat het niet erg stoort. Alleen de string-achtige synthesizer is een punt waar ik me een beetje aan stoor bij deze track. Het neemt wat weg van de sfeer. Het was echt een stuk mooier geweest zonder die lelijke synthesizer. Alleen de piano, zijn stem, en de synthesizer die soms in je rechteroor komt. Nu is het mooi, dan was het denk ik prachtig geweest.

Bij Normal Song hebben ze dit juist wel mooi gedaan. Zijn stem, een gitaar en een basgitaar, als ik het goed hoor, later ook een piano. Heerlijk. Zijn stem spreekt zonder uitzondering leegte. Dat moet je niet willen compenseren met synthesizers die zorgen voor een voller geluid. De piano is goed in staat dat zelf te doen. Erg mooie track dit.

De eerste toon van No Tear deed me denken aan Nos Baranka van Fresku (sorry voor mijn gebrekkige associaties die praktisch altijd hiphopgerelateerd zullen zijn). Ze beschrijven eenzelfde gevoel voor mij en dat in positieve zin. Vreemd genoeg heb ik hier geen moeite met het vullen van de muziek, door middel van drums etc. Het drumwerk is hier dan ook erg net, en minder typisch, en naar mijn mening veel beter. De track is echt écht mooi, een van mijn favorieten denk ik, maar had langer moeten zijn. Ik zit nog te wachten op meer van de track, maar hij stopt al... Dus zet ik hem nog maar eens op. Het is jammer, want hier had net dat beetje aan toegevoegd kunnen worden dat ik hem niet op zijn minst een keer opnieuw MOET draaien, om de voldoening te krijgen van het luisteren van een complete track.

17 is erg mooi uitgewerkt. Ik dacht me eerst te gaan storen aan de strijkers, maar het is best netjes getimed, zodat het niet de overhand krijgt, of de zanger forceert 'voller' te zingen, met de melodie mee. Het is net zo gedaan, dat het nog prachtig fragiel in je oor komt. Ook de geluiden die ik niet bij een instrument kan plaatsen (misschien een soort fluit? Ben geen kenner...).

Take Me Home is verrassend mooi. De track begon, en ik vreesde, maar het is verre van vervelend! De stereo effecten op die synthesizer (gok ik dan maar) zijn heerlijk. Het drumwerk is ook weer erg goed, creëert een heerlijke sfeer. Toch weet hij me, waarschijnlijk door de instrumentatie die de zanger ook beïnvloedt, niet zo te raken als andere nummers.

Dirge is erg mooi. Weinig over te zeggen verder. Gewoon mooi. Alhoewel, gewoon is hier natuurlijk niet het goede woord. Het raakt dieper dan veel muziek. De lage adlib op sommige momenten komt als een heerlijk contrast bij zijn soms erg hoge stemgeluid.

Dark Parts is samen met No Tears misschien wel de mooiste track van het album. "But he'll never break you, baby". Wauw... Het subtiele drumwerk dat langzaam de overhand krijgt wordt er goed in verwerkt, en eindelijk heb ik bij de aanpassing in zijn stem echt het gevoel van: Ja, prachtig gedaan! Ook de overgang van het drukke, naar het lege, is heerlijk. Zijn stem klinkt daarna breekbaarder dan ik dacht mogelijk was. "I will take the part, of your heart, into my heart".

All Waters is jammer. Ik heb gewoon iets tegen de vervelende synthesizer die hier gebruikt wordt. Ik hoor wel dat het verder heerlijk in elkaar zit, maar als er zoveel kwaliteit op het album staat, skip ik deze toch liever.

Dan weer Hood. Hoodhoodhood. Het is niet zo dat de piano-tonen nooit eerder zo gebruikt zijn. Het is niet zo dat zijn teksten zo poëtisch zijn dat ze me diep in het hart raken. Het is niet zo dat zijn stem enkele middelmatigheid kan wegvagen, hoewel het dichtbij komt. Het is alleen de oh zo tedere, fragiele, misschien eerder gebrokene combinatie van dit alles, wat het zo prachtig maakt. Ook deze track is te snel afgelopen. Nadat de drukte is afgezwakt was een extra coupletje echt op zijn plaats geweest. Of misschien moet ik deze ook maar gewoon nog een keer opzetten, als bij No Tears.

De titeltrack heeft ook weer de gezellige synthesizer, die nét wat te overheersend is. Ik stoor me er hier minder aan, omdat ik hier de keuze toch wel treffend vind, maar ik had hem toch zachter gezet. Dan was de concentratie van de luisteraar meer naar de stem gegaan.

Floating Spit is het bewijs dat ik niks intrinsiek tegen die synthesizer heb, maar dat het context afhankelijk is. De mix op dit nummer is prachtig. De drums doen me denken aan The Painter's Arm van Paper Tiger, wat waarschijnlijk te danken is aan het nette gebruik van de reeverb. Een erg mooi sfeercreërend nummer. Er had nog wel een vergelijkbare track op mogen staan van mij.

Het eindigt zoals elk album zou moeten eindigen. Het is rustig, bijna een lullaby. Zijn stem is breekbaar, maar tegelijkertijd rustgevend. Als ik de tekst negeer, stel ik me voor dat hij dit zingt in een hopeloze situatie, voor zijn baby, half snikkend, doordrenkt van wanhoop, maar toch in de hoop dat de baby er niks van merkt. Het heeft iets extra's, dit nummer. Wat het precies is, weet ik niet, en ik kan er ook niet naar raden (ik heb het al een paar keer geprobeerd, maar weer weggehaald, omdat het het niet was). Mooie afsluiter.

Ik weet dat ik de zanger nauwelijks heb behandeld, behalve hoe hij inspeelt op veranderende instrumentatie. Dat lijkt me ook niet echt nodig bij elke track. Het is prachtig. Ik ben compleet verrast eigenlijk, en erg aangenaam. De emotie die hij brengt is bijna ongeëvenaard. Ik zal Hood nog maar weer een paar keer luisteren... Hij heeft datgene wat ik ook in hiphop altijd erg kan waarderen bij artiesten als Eyedea, Cage en Sage Francis, het pure. Er is niet aan geschaafd, het klinkt als hem in zijn puurste vorm.

Voor nu geef ik het een 4*. Een voorzichtige 4, omdat ik niet te hard van stapel wil lopen na één dag, of beter, één avond, van luisteren.

Na het prachtige 'Learning' uit 2010, is er na twee jaar de opvolger genaamd: Put Your Back N 2 It.
Een prachtige en vooral emotionele plaat, die je 32 minuten meeneemt in de harde wereld van Perfume Genius waar homo's niet geaccepteerd worden.

Net zoals bij Learning speelt de piano nog altijd de grootste rol, toch valt hij zeker niet in herhaling.
De songs zitten beter in elkaar, en er gebeurt veel meer en toch weet hij het nog altijd zo ontroerend te brengen naar zijn luisteraar. Ook de Lo-Fi sound van Learning is grotendeels verdwenen.
Favorieten kiezen is weer erg moeilijk en misschien zelfs moeilijker dan bij Learning want waar Learning vooral uit een paar zeer sterke uitschieters bestond (misschien zelfs sterker dan die van Put your Back N 2 It) is deze plaat toch een stuk constanter.

Toch staan er zeker een paar songs op die zich onderscheiden van de rest.
Het korte No Tear bijvoorbeeld, een song van 1 minuut en 49 seconden en toch weet hij me van de eerste seconde te ontroeren en me niet meer los te laten. Want waar No Tear begint als een normale pianosong met de kwetsbare vocals van Mike, evolueert hij tot een ontroerend geheel met drums en blazers.

Waar we in Learning het alleen moesten doen met het ontroerende pianospel van Mike krijgen we hier wat meer instrumenten te horen. In Normal Song horen we zelfs een akoestische gitaar, dat zorgt voor nog meer variatie en je verveelt je dus ook geen moment.

Ook zijn er strijkers aanwezig zoals in 17, kortom Mike is zowel in liedjes schrijven en muziek schrijven veel gegroeid. Hij hanteert nog altijd dezelfde succesformule als in Learning namelijk zijn luisteraars te ontroeren. Maar deze keer doet hij dat met een groter aanbod aan instrumenten. 4,5*

Meer, meer, méér...!

Perfume Genius is gekmakend. Twaalf wonderschone liedjes zette zanger/muzikant Mike Hadreas op zijn tweede plaat Put your back n 2 it en die duren bij elkaar maar net iets meer dan een half uurtje. Per stuk dus een minuut of twee, drie. En daarmee houdt hij je gretig.

Eenmansformatie Perfume Genius zet in enkele tellen, vaak met simpele middelen, een stemmige sfeer neer, trekt je erin en laat je vervolgens na die korte tijd weer achter. Op naar het volgende, opnieuw mooie nummer. Zo blijf je na een half uurtje enigszins wezenloos achter. De melancholieke rit was nog maar pas begonnen en hier is alweer het eindstation. (Hiervoor is de repeat-knop uitgevonden.)Hadreas maakt gekwelde muziek die het meest doet denken aan de liedjes van Antony & the Johnsons, maar dan zonder die bizar/bijzondere stem. Ook hoor je er soms Xiu Xiu in, maar dan weer zonder de chaotische gekte. Wat ze delen is het gevoel van gekweldheid, melancholie, onverwerkt verleden, drama. Ook zijn teksten hebben dit in zich, maar om eerlijk te zijn ben ik bij deze plaat vooral op de verpletterende sfeer afgegaan.

Grote verschil met genoemde voorbeelden is dat Perfume Genius geen groot gebaar gebruikt. Alles is klein en ingetogen, om niet te zeggen simpel en eenvoudig. Piano, strijkers, ijle stem, meestal is dat genoeg om je naar hogere sferen te halen. Al met al een verpletterende plaat.

(van mijn blog: vissermartin.wordpress.com

dank je AeroDynamic voor de prachttip!

Toen ik ‘Hood’ voor het eerst luisterde was ik even naar beneden gelopen om een kop thee in te schenken, ik laadde het filmpje alvast, maar toen ik naar boven liep speelde het nummer blijkbaar al af. Ik werd, nog de trap oplopende, direct gegrepen door het orkestrale arrangement. Vooruit, toen het afgelopen en ik het nog eens aanzette was kwam ik er achter dat het liedje van een zacht begin toewerkte naar een Elbow-achtige explosie, ja, toen was ik nog overtuigder. Toch vind ik ‘Hood’ eigenlijk niet eens het mooiste nummer.

Het mooiste nummer is namelijk ‘No Tear’, maar daar kom ik later op terug. De manier waarop ik ‘Hood’ luisterde is misschien wel bepalend geweest voor mijn beleving van dit album. ‘AWOL Submarine’ blijft namelijk eerst een paar seconden stil, waarna de piano binnenvalt. In deze paar seconden kan ik van de cd-speler in de woonkamer naar de achterdeur lopen en in het deurgat luisteren hoe Hadreas piano begint te spelen. Hoe ik op het idee kwam, geen idee meer, maar het werkt echt.

Misschien dat Put Your Back N 2 It zo het best beleefd kan worden: als een soundtrack voor een half uurtje waarin niks gebeurt. In Arnhem de trein uit, het album aanzetten en de volgende trein in, vijfentwintig minuten voordat ik thuis ben, dat is evengoed ook een mooi moment om naar Perfume Genius te luisteren. Ik wil Hadreas’ muziek ook absoluut niet afdoen als behangmuzak, laat ik dat voorop stellen.

Waarschijnlijk komt dit omdat Hadreas ook uitgaat van vrijwel normale situaties, waaronder toch een drama schuilt, maar Hadreas wordt niet dramatisch. ‘Sister Song’ is misschien wel het mooiste voorbeeld van deze werkwijze: de zus van de ‘ik’ is overleden en de ‘ik’ haalt haar spullen op bij haar thuis. Het is bijna een vredig slaapliedje, een afsluiter vol acceptatie en dat terwijl er ondertussen een ‘gay suicide letter’, homofobie, een overdosis en een misbruikte moeder langs zijn gekomen.

Dit is ook het mooie van Hadreas’ teksten: ondanks de vele ellende in de teksten wordt het nergens emo, terwijl het opbeurende nergens op Frans Bauer begint te lijken. Hij zegt simpelweg dat hij de donkere stukken van iemands hart over zal nemen en in zijn hart mee zal torsen, of hij zegt dat hij niet zal huilen in het tergend mooie ‘No Tear’, waarin in minder dan twee minuten een ongelofelijke spanningsboog bijna achteloos neergezet wordt.

Maar evengoed zit de tragedie soms bijna onder de tekst zelf verstopt: het eerste couplet van ‘All Waters’ gebruikt vrij traditioneel natuurmetaforen om de intensiteit van verliefdheid weer te geven, maar in het tweede couplet worden de twijfels geuit. Van een liefdesliedje verandert het zo in een aanklacht tegen homofobie en homofoob geweld. Het valt bijna niet op als je niet zo goed oplet, maar als je dat wel doet, dan schuurt dat en niet zo’n beetje ook.

Met een zuchtje begint Mike Hadreas aan zijn 32 minuten durende uitbarsting van gekweldheid. ‘Awol Marine’ is de opener, helemaal naar de traditie van het debuut. Piano, beetje achtergrondruis, aandoenlijke zang. Het is een opmaat voor ‘Normal Song’, die zich bedient van akoestische gitaar in plaats van piano, al komt die in het midden van de song wel opduiken. Mooie tekst ook, er zit iets in over verlatingsangst, maar vooral vertrouwen in mijn ogen. “No memory; no matter how sad; no violence; no matter how bad; can darken the heart; or tear it apart”.

De kracht en pracht zit ‘m in de kleinheid van de nummers. ‘No Tear’ duurt bijvoorbeeld nog geen twee minuten, maar weet de luisteraar wel te verwelkomen, te omarmen en voorzichtig los te laten. Opmerkelijk: enkele drumsalvo’s. Een verschil met het debuut, dat zo goed als helemaal op Hadreas’ piano steunde. En het zal niet de laatste keer zijn. In ‘17’ zijn zelfs enkele strijkers te horen op de achtergrond. Toch blijft het geluid vooral lo-fi, zoals op ‘Learning’.

Het grote verschil met dat debuut is trouwens dat hier geen uitschieter opstaat. Zo blijven ‘Mr. Peterson’, ‘Learning’ en ‘Lookout, Lookout’ me na twee jaar nog altijd bij, vers in het geheugen. Terwijl het toch niet bepaald hapklare popmuziek is. Dat heb ik hier veel minder, dat buikgevoel. Wel is het niveau iets constanter; Perfume Genius, want zo luidt natuurlijk de artiestennaam van Hadreas, gebruikt meer instrumenten in zijn composities, terwijl toch dezelfde elementen de kern blijven; piano, stem en getormenteerde, soms schaamteloos blootgevende teksten. Vol provocatie ook. Zo vallen er in ‘Take Me Home’ verschillende dubbelzinnigheden op te merken: “I run my mouth like a fool”; “I work the corner of an endless grid”.

Soms dreigt de verveling wel toe te slaan. ‘Dirge’ klinkt wel heel eentonig, maar toch. Uiteindelijk moet je alweer concluderen dat het een mooie, oprecht klinkende song is. Daar is Hadreas toch wel goed in; als je hem één ding absoluut niet kan verwijten, is het dat hij niet oprecht zou klinken. Ik heb nu al een paar interviews met hem gelezen, en telkens weer komt hij over als iemand die niet bepaalde de gedroomde kindertijd heeft gehad. Zelftwijfel, verwarring, depressies, zelfmoordneigingen. Het resultaat had een stuk minder fraai kunnen zijn dan deze twee platen tot nog toe, bedoel ik maar.

‘Dark Parts’ is het mooiste nummer op de plaat, vind ik. Sterke melodie (met een mooie wending ongeveer in het midden van de song), en een erg goeie tekst. “I will take the dark part; of your heart into my heart” zingt Hadreas ter besluit. Wat wil hij ermee zeggen? Volgens mij wil hij de last van iemand anders z’n schouders halen, en zelf dragen, omdat hij toch al gebukt gaat onder een heleboel dingen. Het leven van een ander aangenamer maken, omdat je zelf dat klein beetje meer miserie toch al lang niet meer voelt. Dat is naastenliefde, beste mensen.

‘All Waters’ is, zoals Maarten (Slowgaze voor de vrienden) het al zegt in zijn stuk, begiftigd met mooie metaforen, en een interessante zwenk qua thematiek. Van ongebreidelde liefde naar hokjesdenken. Aanklacht tegen homofobie, inderdaad. ‘Hood’ gaat daar aardig op voort; “Ik ben niet wie je denkt dat ik ben”, lijkt Hadreas te bedoelen met zijn woorden, waarmee hij trouwens altijd spaarzaam mee omgaat; je zal hem nooit betrappen op een teveel aan woorden. Qua muziek is het wel een afwijkend nummer, in die zin dat het gewoonweg om een volbloed popsong gaat! Er is nog altijd “een hoek af”, maar toch. Dit is een stuk toegankelijker dan zijn andere nummers, terwijl de tekst toch ook weer zo confronterend is.

De titelsong, die me erg doet denken aan chattaal, drijft dan weer op een rustig pianootje en wat achtergrondgeluid (zo meen ik ergens, een fractie van een seconde, een piepende deur te horen). De tekst bestaat uit slechts zes regels, maar lijkt een wanhopige liefdesverklaring. “There is still grace in this; let me be the one to turn you on”. Ook directheid kan ontwapenend zijn.

‘Floating Spit’ klinkt zoals de titel doet vermoeden; de laatste verontwaardiging moet worden uitgespuwd, en ‘Sister Song’ klinkt als een kinderliedje, zo’n nummer dat je zingt om je kleine spruit in slaap te wiegen. Deze twee nummers zijn niet de beste van het album, maar toch ook weer prima, en eigenlijk staat hier niets op dat niet prima is. Ook geen enkel uitmuntend nummer, al komen ‘Dark Parts’, ‘No Tear’ en ‘Take Me Home’ aardig in de buurt.

Deze tweede plaat van Perfume Genius slaat iets minder in als een bom dan debuut ‘Learning’, maar dat is ergens ook wel normaal; er zit geen radicale verandering van sound in, de hoofdingrediënten blijven hetzelfde. Simpel pianospel, weemoedige zang en oprechte teksten.

3,5 sterren

Dit tweede album van Perfume Genius is een stuk evenwichtiger dan zijn voorganger. Zwakke nummers zijn zeldzaam. Maar mede door de korte tijdsduur van alle nummers, ontpopt geen nummer zich tot een ultiem hoogtepunt. Dat is nogal spijtig, aangezien nummers als Take Me Home, No Tear en 17 nog beter zouden kunnen worden dan ze nu al zijn.

Niettemin ben ik zeer onder de indruk van met name de gevoelige teksten van de jonge Mike Hadreas. De wijze hoe hij zich open heeft gesteld, zou een voorbeeld voor veel artiesten moeten zijn. Al zijn de meeste mensen natuurlijk niet in staat om hun gevoelens op een dergelijke muzikale wijze te uiten. Overigens is Hadreas ook in staat om zijn muziek live op een overtuigende wijze over te brengen. Het geniale optreden tijdens Rock Werchter 2012 is daar het bewijs van.

Toch niet echt mijn ding, hij heeft ontegenzeglijk een stem die me wel raakt, en kan ook best een mooi liedje schrijven.. Elke keer als ik een nummer van hem eens langs hoor komen denk ik 'goh, dit is wel mooi'..

Zijn grote zwaktepunt hier is echter het grote gebrek aan variatie, het ene 'goh wat doe ik emotioneel'-pianonummer na het andere, en enkele van die nummers op een album zijn zeker een toevoeging, maar een album vol ervan gaat me tegenstaan. Uptempo is (op een klein intermezzootje na) not done en het moet allemaal zo weemoedig klinken dat ik er op het eind toch een beetje het gevoel aan overhou dat het wel erg gemaakt is..

Toch nog 3 sterren omdat losse nummers het vaak wel goed doen ergens tussendoor, maar dit album zal ik niet snel meer opzetten.

Niet alleen gevoelige muziek. Muziek om te voelen, om door gevoeld te worden.

Zelden zo'n ontwapenend album gehoord, zo intens beleefd, zo van genoten, helemaal op mijn eentje. Het werkt o zo troostend; alsof ik in foetushouding in bed lig, angstig voor de buitenwereld, en Hadreas zijn arm rond me slaat en me in het oor fluistert "het is oké, jongen..."

Het album klinkt erg donker, erg melancholisch en is ook gewichtig qua onderwerpen, maar tegelijk straalt er ook hoop, troost en begrip van uit, en dat is waarschijnlijk de grootste sterkte van het album. Erg gevarieerd is het album niet, al is dat hier ook niet nodig. Less can be more en het voelt als één intense rit vol emotionele bochten en bulten. Even in een andere wereld.

Hoe meer ik naar het album luister, hoe meer verliefd ik erop word. En Learning moet nog volgen...