Perfume Genius - Put Your Back N 2 It (2012)

hahahaha, das maar goed ook. want er zou heel wat moois aan je voorbij gaan

Dat is als je er over nadenkt inderdaad best een lange rij met zeer bijzondere muzikanten.

is daar al een lijstje van, een best of, een top zoveel of een knock out (of hoe heet dat ook alweer?)

maar inderdaad... is uitstekende basis voor prachtmuziek. doorgaans ook veel interessantere persoonlijkheden, want meestal complexer, origineler en onverwachter. of generaliseer ik nu?

Ik denk dat een 'outcast' al snel interessantere muziek maakt. Mensen die vanwege ideeën of wat voor rede, niet geheel worden geaccepteerd door de maatschappij.

Dat is natuurlijk zonder moeite van toepassing op elke homosexueel die rondloopt in onze maatschappij. Vandaar, is het wel te zeggen, denk ik.

Laatst las of hoorde ik ergens dat er tegenwoordig een boel muziek gemaakt wordt zonder 'urgentie'. Dat mag misschien voor veel albums opgaan, maar zeker niet voor deze.
Mike Hadreas combineert de fragiliteit van Antony Hegarty met de stem van Art Garfunkel en dat levert een prachtige combinatie op!

urgentie
ur` gen - tie [-sie] («Latijn) de -woord (vrouwelijk) dringende noodzakelijkheid, nooddrang
Denken wij aan dezelfde betekenis van het woord urgentie?..

Ik vind dit echt een vreemd album. En ik heb het niet over de muziek zelf, maar over mijn beleving. Op sommige momenten vind ik de muziek echt prachtig. De man kan erg mooie zingen en bovendien lijkt zijn stem soms uit de verte te komen waardoor de melancholie nog vergroot wordt. Op andere momenten doet de plaat me echter niets en vind ik het ontzettend saai. En het album duurt maar een halfuurtje. Daardoor zou ik het normaal niet beu mogen worden. No Tear en Hood werken wel altijd bij mij.

Deze prachtplaat nestelde zich de voorbije dagen in mijn brein als een vogeltje in een vogelhuisje tijdens een barre winter. Ik ben onthutst door de schoonheid en de melancholie van deze Twin Peakiaanse geluidspracht, en als "hood" weer eens voorbij komt, blijven de ogen zelden droog. Een tour de force in eenvoud, drang en aandoenlijkheid.

Mooi, ja. Maar toch wel ietsje minder dan de voorganger en het doet muzikaal helemaal niets nieuws. Gelukkig is het tekstueel een aangrijpende plaat wat de emoties toch wel weer hoog doet oplopen. Niet eentje voor op een brakke zondag, maar een werkje om geconcentreerd zo af en toe eens in op te gaan.

Eens wat betreft dat eerste stuk, maar ik zie dit toch niet als een herhalingsoefening. De sound is minder lo-fi en de instrumentatie een stuk voller, ook door het gebruik van meer instrumenten. De basis is natuurlijk hetzelfde, maar dat is bij zoveel artiesten zo.

Als die lo-fi deken wegvalt, wordt het mijns inziens niet opeens een compleet ander geluid. En als hij af en toe een gitaar pakt in plaats van louter met pianoklanken te werken, klinkt dat nou niet echt als een grote muzikale verrijking. De liedjes blijven mooi en aangrijpend, maar de herspeelwaarde is denk ik wat lager.

Nee, maar het is niet exact hetzelfde als de vorige, ik hoor toch een duidelijk verschil in sound. Hij is niet ineens een heel ander soort muziek gaan maken, maar wat had je dan verwacht? Dat doen zoveel artiesten niet.

Ik vind het materiaal op deze tweede van Perfume Genius, nu ik 'm weer eens beluister, net wat minder dan hetgeen hij met z'n debuut klaarspeelde. Een persoonlijke favoriet zoals 'Mr. Peterson' staat hier niet op. Wel is het niveau nog altijd constant, het album zakt nergens in en klinkt ook als een geheel. Het is toch wel mooie, breekbare muziek, ik ben er altijd voor te vinden. Het belangrijkste is dat je geraakt wordt, en het effect is iets minder groot (logisch?) dan bij het debuut. Daarom voor nu 3,5 sterren, maar ik sluit een opwaardering nooit uit..

Ik ken het debuut (gelukkig?) niet, dus voor mij is het effect des te groter. Godsakke, wat een schitterende plaat. Enige punt van kritiek dat ik kan verzinnen is dat de nummers soms te kort duren. Aan de ene kant is het perfect zo, maar het is zo goed dat je het langer wilt horen.

4.5*

Ik vind de songs juist lang genoeg dure, want ik denk dat ze snel zouden vervelen als ze veel langer zouden duren. Alleen No Tear zou van mij wat langer mogen duren.

Toen ik ‘Hood’ voor het eerst luisterde was ik even naar beneden gelopen om een kop thee in te schenken, ik laadde het filmpje alvast, maar toen ik naar boven liep speelde het nummer blijkbaar al af. Ik werd, nog de trap oplopende, direct gegrepen door het orkestrale arrangement. Vooruit, toen het afgelopen en ik het nog eens aanzette was kwam ik er achter dat het liedje van een zacht begin toewerkte naar een Elbow-achtige explosie, ja, toen was ik nog overtuigder. Toch vind ik ‘Hood’ eigenlijk niet eens het mooiste nummer.

Het mooiste nummer is namelijk ‘No Tear’, maar daar kom ik later op terug. De manier waarop ik ‘Hood’ luisterde is misschien wel bepalend geweest voor mijn beleving van dit album. ‘AWOL Submarine’ blijft namelijk eerst een paar seconden stil, waarna de piano binnenvalt. In deze paar seconden kan ik van de cd-speler in de woonkamer naar de achterdeur lopen en in het deurgat luisteren hoe Hadreas piano begint te spelen. Hoe ik op het idee kwam, geen idee meer, maar het werkt echt.

Misschien dat Put Your Back N 2 It zo het best beleefd kan worden: als een soundtrack voor een half uurtje waarin niks gebeurt. In Arnhem de trein uit, het album aanzetten en de volgende trein in, vijfentwintig minuten voordat ik thuis ben, dat is evengoed ook een mooi moment om naar Perfume Genius te luisteren. Ik wil Hadreas’ muziek ook absoluut niet afdoen als behangmuzak, laat ik dat voorop stellen.

Waarschijnlijk komt dit omdat Hadreas ook uitgaat van vrijwel normale situaties, waaronder toch een drama schuilt, maar Hadreas wordt niet dramatisch. ‘Sister Song’ is misschien wel het mooiste voorbeeld van deze werkwijze: de zus van de ‘ik’ is overleden en de ‘ik’ haalt haar spullen op bij haar thuis. Het is bijna een vredig slaapliedje, een afsluiter vol acceptatie en dat terwijl er ondertussen een ‘gay suicide letter’, homofobie, een overdosis en een misbruikte moeder langs zijn gekomen.

Dit is ook het mooie van Hadreas’ teksten: ondanks de vele ellende in de teksten wordt het nergens emo, terwijl het opbeurende nergens op Frans Bauer begint te lijken. Hij zegt simpelweg dat hij de donkere stukken van iemands hart over zal nemen en in zijn hart mee zal torsen, of hij zegt dat hij niet zal huilen in het tergend mooie ‘No Tear’, waarin in minder dan twee minuten een ongelofelijke spanningsboog bijna achteloos neergezet wordt.

Maar evengoed zit de tragedie soms bijna onder de tekst zelf verstopt: het eerste couplet van ‘All Waters’ gebruikt vrij traditioneel natuurmetaforen om de intensiteit van verliefdheid weer te geven, maar in het tweede couplet worden de twijfels geuit. Van een liefdesliedje verandert het zo in een aanklacht tegen homofobie en homofoob geweld. Het valt bijna niet op als je niet zo goed oplet, maar als je dat wel doet, dan schuurt dat en niet zo’n beetje ook.

Mooi stuk!
No Tear is ook mijn favoriet, die opbouw is fantastisch!

Met een zuchtje begint Mike Hadreas aan zijn 32 minuten durende uitbarsting van gekweldheid. ‘Awol Marine’ is de opener, helemaal naar de traditie van het debuut. Piano, beetje achtergrondruis, aandoenlijke zang. Het is een opmaat voor ‘Normal Song’, die zich bedient van akoestische gitaar in plaats van piano, al komt die in het midden van de song wel opduiken. Mooie tekst ook, er zit iets in over verlatingsangst, maar vooral vertrouwen in mijn ogen. “No memory; no matter how sad; no violence; no matter how bad; can darken the heart; or tear it apart”.

De kracht en pracht zit ‘m in de kleinheid van de nummers. ‘No Tear’ duurt bijvoorbeeld nog geen twee minuten, maar weet de luisteraar wel te verwelkomen, te omarmen en voorzichtig los te laten. Opmerkelijk: enkele drumsalvo’s. Een verschil met het debuut, dat zo goed als helemaal op Hadreas’ piano steunde. En het zal niet de laatste keer zijn. In ‘17’ zijn zelfs enkele strijkers te horen op de achtergrond. Toch blijft het geluid vooral lo-fi, zoals op ‘Learning’.

Het grote verschil met dat debuut is trouwens dat hier geen uitschieter opstaat. Zo blijven ‘Mr. Peterson’, ‘Learning’ en ‘Lookout, Lookout’ me na twee jaar nog altijd bij, vers in het geheugen. Terwijl het toch niet bepaald hapklare popmuziek is. Dat heb ik hier veel minder, dat buikgevoel. Wel is het niveau iets constanter; Perfume Genius, want zo luidt natuurlijk de artiestennaam van Hadreas, gebruikt meer instrumenten in zijn composities, terwijl toch dezelfde elementen de kern blijven; piano, stem en getormenteerde, soms schaamteloos blootgevende teksten. Vol provocatie ook. Zo vallen er in ‘Take Me Home’ verschillende dubbelzinnigheden op te merken: “I run my mouth like a fool”; “I work the corner of an endless grid”.

Soms dreigt de verveling wel toe te slaan. ‘Dirge’ klinkt wel heel eentonig, maar toch. Uiteindelijk moet je alweer concluderen dat het een mooie, oprecht klinkende song is. Daar is Hadreas toch wel goed in; als je hem één ding absoluut niet kan verwijten, is het dat hij niet oprecht zou klinken. Ik heb nu al een paar interviews met hem gelezen, en telkens weer komt hij over als iemand die niet bepaalde de gedroomde kindertijd heeft gehad. Zelftwijfel, verwarring, depressies, zelfmoordneigingen. Het resultaat had een stuk minder fraai kunnen zijn dan deze twee platen tot nog toe, bedoel ik maar.

‘Dark Parts’ is het mooiste nummer op de plaat, vind ik. Sterke melodie (met een mooie wending ongeveer in het midden van de song), en een erg goeie tekst. “I will take the dark part; of your heart into my heart” zingt Hadreas ter besluit. Wat wil hij ermee zeggen? Volgens mij wil hij de last van iemand anders z’n schouders halen, en zelf dragen, omdat hij toch al gebukt gaat onder een heleboel dingen. Het leven van een ander aangenamer maken, omdat je zelf dat klein beetje meer miserie toch al lang niet meer voelt. Dat is naastenliefde, beste mensen.

‘All Waters’ is, zoals Maarten (Slowgaze voor de vrienden) het al zegt in zijn stuk, begiftigd met mooie metaforen, en een interessante zwenk qua thematiek. Van ongebreidelde liefde naar hokjesdenken. Aanklacht tegen homofobie, inderdaad. ‘Hood’ gaat daar aardig op voort; “Ik ben niet wie je denkt dat ik ben”, lijkt Hadreas te bedoelen met zijn woorden, waarmee hij trouwens altijd spaarzaam mee omgaat; je zal hem nooit betrappen op een teveel aan woorden. Qua muziek is het wel een afwijkend nummer, in die zin dat het gewoonweg om een volbloed popsong gaat! Er is nog altijd “een hoek af”, maar toch. Dit is een stuk toegankelijker dan zijn andere nummers, terwijl de tekst toch ook weer zo confronterend is.

De titelsong, die me erg doet denken aan chattaal, drijft dan weer op een rustig pianootje en wat achtergrondgeluid (zo meen ik ergens, een fractie van een seconde, een piepende deur te horen). De tekst bestaat uit slechts zes regels, maar lijkt een wanhopige liefdesverklaring. “There is still grace in this; let me be the one to turn you on”. Ook directheid kan ontwapenend zijn.

‘Floating Spit’ klinkt zoals de titel doet vermoeden; de laatste verontwaardiging moet worden uitgespuwd, en ‘Sister Song’ klinkt als een kinderliedje, zo’n nummer dat je zingt om je kleine spruit in slaap te wiegen. Deze twee nummers zijn niet de beste van het album, maar toch ook weer prima, en eigenlijk staat hier niets op dat niet prima is. Ook geen enkel uitmuntend nummer, al komen ‘Dark Parts’, ‘No Tear’ en ‘Take Me Home’ aardig in de buurt.

Deze tweede plaat van Perfume Genius slaat iets minder in als een bom dan debuut ‘Learning’, maar dat is ergens ook wel normaal; er zit geen radicale verandering van sound in, de hoofdingrediënten blijven hetzelfde. Simpel pianospel, weemoedige zang en oprechte teksten.

3,5 sterren

En oh ja, inderdaad een mooi stuk, Maarten. Je hebt stijl.

Mogen mijn vrienden me Slowgaze noemen? Maar een prima stuk, Nick, jij kunt er anders ook wat van hoor. Wat eventueel interessant kan zijn voor degenen die zich in de teksten willen verdiepen, Mike Hadraes geeft hier een korte uitleg per liedje waar het zo ongeveer over gaat.

Of was het Slowgaze, en mochten je vrienden je Maarten noemen? Ik weet het niet meer zeker.

In ieder geval, bedankt, en interessante link!

Ik hoor hier en daar Grandaddy, vooral in nummers als AWOL Marine.

Een mooie stem, maar toch net iets te saai om te moeten grijpen naar hogere voldoendes.

Ja, helemaal mee eens.
Wel zeer intrigerende muziek

Ook de twee bonustracks, 'Rusty Chains' en 'Katie' zijn erg mooie nummers. Hadden zeker niet misstaan op het album..

Katie vind ik ook erg mooi, Rusty Chains toch wat minder. Wel erg jammer dat Katie niet op mijn exemplaar staat.

Helaas is Katie niet in NL te koop via iTunes

Over 10 dagen is het dan zover: Rock Werchter. Waar deze bijzondere artiest zal optreden en ik zijn 2 albums in zijn volledigheid mag gaan aanschouwen. En daar ben ik zeer benieuwd naar, vind namelijk dit album meer dan geslaagd.

Aangrijpende teksten, mooie pianodeuntjes en een emotionele zanger. Het is een zeer mooi resultaat waarbij ik regelmatig kippenvel krijg.
De eerste keer toen ik Hood hoorde heb ik het denk ik nog eens 5 keer laten afspelen. Gewoonweg prachtig. Maar in zijn geheel is deze plaat zeker meer dan prima en staan er vele mooie nummers op. Zoals de sfeervolle opener en 17.

Zeker de moeite waard om eens te luisten: 4/5

Dit tweede album van Perfume Genius is een stuk evenwichtiger dan zijn voorganger. Zwakke nummers zijn zeldzaam. Maar mede door de korte tijdsduur van alle nummers, ontpopt geen nummer zich tot een ultiem hoogtepunt. Dat is nogal spijtig, aangezien nummers als Take Me Home, No Tear en 17 nog beter zouden kunnen worden dan ze nu al zijn.

Niettemin ben ik zeer onder de indruk van met name de gevoelige teksten van de jonge Mike Hadreas. De wijze hoe hij zich open heeft gesteld, zou een voorbeeld voor veel artiesten moeten zijn. Al zijn de meeste mensen natuurlijk niet in staat om hun gevoelens op een dergelijke muzikale wijze te uiten. Overigens is Hadreas ook in staat om zijn muziek live op een overtuigende wijze over te brengen. Het geniale optreden tijdens Rock Werchter 2012 is daar het bewijs van.

Ik was aan het luisteren naar Dark Parts, mijn moeder zei dat het leek op sommige nummers van Phil Collins... Het leek mij erg sterk, maar iemand die zich daar in kan vinden?