My Bloody Valentine - Loveless (1991)

Geen twijfel meer mogelijk. Dit album krijgt de volle mik. Ik geniet van iedere seconde. De laatste twijfel nummers (track 7 en 9) beginnen nu ook hun plaats te krijgen. To Here Knows When is een lang statisch nummer waar ik toch keer op keer naar terug blijf komen. Only Shallow is een knaller van formaat en bovendien de perfecte opener. Loomer heeft een heel mooie sfeer. Op een of andere manier moet ik altijd aan alice in wonderland denken, of in ieder geval aan het achtervolgen van een konijn in een sprookjesland. I Only Said en When You Sleep drukken een definitief stempel van genialiteit op deze band. Wat een geweldige melodieën. Zo mooi dat je ze met plezier honderd keer achter elkaar hoort. Want dit zijn uiteindelijk maar gewoon popliedjes. Heel simpele structuren. Maar daarbinnen een kwaliteit zo hoog.
Sometimes, de ballad. Lost in Translation. Geweldig nummer en net wat je nodig hebt na zoveel tremolo op je trommelvliezen. Van What You Want zou je bijna vergeten hoe goed het is. Het is eigenlijk gewoon keiharde rock. Maar wel in een lief jasje gestoken. Soon opent al zo geniaal. Met inderdaad die drumloop. Sexy gewoon. Dit hele album is erotiek. En daarmee basta.

P.S. Het mooiste moment op dit album is de interlude na To Here Knows When. Wat een geluid zeg.

Nou, ga er maar van uit dat die er nog lang niet komt. Op Amazon heeft ook nog steeds de status "Nog te verschijnen" en de verwachte datum is al een paar keer veranderd. Die staat nu op 1 juni 2009... ik moet het eerst nog maar zien gebeuren.

Klopt, de datum is op bol.com ook al gewijzigd naar 12 juni.

Zo, deze maar meteen in mijn top 10 geslingerd. Alleen Het debuut van Interpol blijft (voorlopig) superieur.

duurt nog 2 weken.........
(ah en nu ook ff Nowhere van Ride luisteren)

Meesterlijk in Eindhoven

Nou, meesterlijk... het is maar goed dat de zang bijna onhoorbaar was, want op de schaarse momenten dat ik wel wat hoorde, was het wel héél erg vals.

Uiteraard klonken de gitaren allemaal goed, hoewel de noise er wel wat kunstmatig bovenop lag.

Niettemin erg lekker gedanst op o.a. Soon...

Wat een pokkeherrie op het eerste gehoor ja. Nog nooit muziek gehoord waarop de gitaren met zo'n hoop kabaal werkelijk alles camoufleren. Tijd om te ontdekken wat zich achter die muur van geluid schuilhoudt...

Nu dat ik zelf ook een beetje aan het gitaarspelen ben geraakt, let ik meer op het gitaarspel van de bands en artiesten die ik luister. Wat mij bij Loveless opvalt zijn de steengoede 'strumming patterns'. Bij muziek als deze zou het helemaal niet zoveel uitmaken in wat voor een ritme er gitaar gespeeld wordt. De enorme wall of sound maakt het behoorlijk moeilijk om dit te onderscheiden. Toch hoor ik (bijvoorbeeld op Soon) echt hele goede 'strumming patterns'. Ik vind het erg indrukwekkend dat zelfs daar nog zorg aan besteed wordt bij muziek als deze. Het is niet zomaar een brij geluid.... er zit een patroon in!

Nu er een zogenaamd revival van 'shoegaze' plaatsvindt (volgens zeggen dan; ik ken alleen 'The Pains Of Being Pure At Heart') nog maar eens de moeder aller shoegazeplaten erbij gepakt. Het blijft toch een aparte combinatie van verstoorde gitaarnoise met dromerige klanklagen en ijle, spookachtige zang. Maar het blijft ook een pakkend geheel.

Ik begin dit album steeds meer te voelen, het duurde wel lang om die dikke laag noise te doorgronden, maar het is echt

Nu doorluisteren, dan verhoog je hopelijk snel.
Maar als het nu al is met 3* hoe is het dan met een hoger cijfer...?

Ik vind het nu wel 5* waard, maar ik ga het vanavond nog eens uitgebreid beluisteren

Toe maar!

kan iemand nog iets zeggen over het verschil tussen het origineel en die gemasterde versie?

Dat heb ik ooit gedaan, een fix tal pagina's terug, maar aangezien dat een fake was, is dat geen geldig commentaar gebleken. Naar mijn weten is hij nog steeds niet uit.

ik heb nog maar eens gevraagd bij plato, maar het origineel is niet meer leverbaar en uitverkocht (utrecht), en de remastered al sinds 20april in bestelling. dus dat schiet allemaal niet bepaald op...

Serieus?
Hier nog prima te krijgen zo te zien:
MY BLOODY VALENTINE - LOVELESS | CD WOW! Nederland - cdwow.nl

en anders hier wel:
My Bloody Valentine Loveless CD - cduniverse.com

Out of print zou kunnen, maar dan zijn er alsnog genoeg (web)winkels die hem nog hebben liggen.

De geremasterde versie is, als ik me goed herinner, een dubbelaar: één cd is de originele plaat, de andere is de geremasterde plaat. Kevin Shields wist daarover in een interview, dat ik spijtig genoeg niet kan terugvinden, te zeggen dat hij, toen ze hem oorspronkelijk vroegen naar een remaster van Loveless, een dubbel gevoel had. Enerzijds vond hij dat de plaat op zich zo al perfect was, en dus helemaal niet geremastered hoefde te worden. Anderzijds dacht hij dat de huidige digitale technologie misschien toch een klein beetje kon bij polijsten. Vandaar dus de 2 discs, waarvan hij zelf ook zei dat de remaster feitelijk maar weinig verschilt van het origineel.

Maar die wel heel wat duurder is, neem ik aan?

Voor zover ik weet is die geremasterde versie nog nooit beschikbaar geweest. Staat bij Amazon.co.uk ook nog alleen maar als pre-order en de datum staat nu weer op 21 september.

Dit was even wennen. Eerst was het een bak herrie, maar nu hoor ik veel moois...
Het is bij vlagen muziek waar ik erg emotioneel van word. Ik barstte bij "Sometimes" zomaar in tranen uit. Ik dacht aan mensen die me dierbaar zijn. Waar dat ineens vandaan kwam weet ik niet, ik raakte in een soort trance van geluk verzeild.

De beste nummers wat mij betreft zijn...
# Sometimes
# When You Sleep
# Soon

Het gegeven wil dat ik de opener Only Shallow, voor mijn maatstaven, een best toegankelijke song vind. Serene vocalen en gecontroleerde gitaarlijnen die welliswaar lekker vel zijn maar toch binnen de lijnen van het liedje lijken te passen. Die bak herrie waar men het hier vaker over heeft begint pas bij mij later pas en dat is als verre van onluisterbaar te bestempelen. De kakofonie van ijle noise en zwerige melodielijnen kost wat. Ik consumeer dit het beste in een te luie stoel of liggend op mijn rug en mijn ogen dicht.

Ik kan hier helaas niks mee. De vocals zijn veel te diep begraven in de mix, en ik word gewoon onrustig van het gitaarspel. Het weet me ook niet te boeien, het is een grote muur van geluid. In To Here Knows When krijg ik gewoon het gevoel dat ik duizelig word.

Tja, dan heb ik toch liever 'gewone' noise op z'n tijd...

Dat lijkt me een van de hoogste dingen die met muziek bereikt kan worden, eigenlijk.

idd, is alleen maar een compliment!
(ik wordt bijvoorbeeld stoned als ik naar sonic youth's daydream nation luister, komt door bepaalde frequenties denk ik)

Ik word botergeil als ik de hele heenweg naar school Je t'aime... Moi non plus luister. Is dat net zoiets?

___

Stijn bedoelt denk ik die schreeuwende hoge gitaar in To Here Knows When, die een beetje aandoet als het eerste-maandag- van-de-maand-12 uur-alarm, dat werkt 'm wss op z'n zenuwen, en bij mij ook.

Ik word geil van My Bloody Valentine. Aan de ene kant zo ruig, en aan de andere kant zo lief. Hmmm...en dan die teksten, ze zijn nauwelijks te verstaan, maar het is pure passie. Stuk voor stuk zwoele lovesongs die nog eens versterkt worden door die broeierige geluidsmuur. To Here Knows When is misschien wel het mooiste voorbeeld hiervan. Een hevige zweterige vrijpartij in de snikhete slaapkamer met de ventilator op haar natte rug.

Wat ik trouwens ook ben gaan waarderen zijn de opzettelijke valse noten soms. Ze maken het geheel klinken als iets ongecontroleerds, waar ze zelf ook niet volledig de macht meer over hadden.

Dat is het voordeel wanneer je verliefd bent, alles staat in een positief daglicht, ook haar negatieve eigenschappen

Pure passie is het inderdaad. Overlopende, kolkende intensiteit die de drang naar structuur en herkenbare zang vervaagt en onderdompelt in de zachte gitaargloed.