Queen - Hot Space (1982)

Das knap!!! Zit je bij de opnames dan

Ik bedoel meer: dat ik bij sommige bands niet zo sta te springen om de discografie in te duiken. Al moet ik zeggen, dat er wel weer veel bandjes zijn, waarvan ik in eerste instantie dacht, dat het veel van hetzelfde zou zijn, toch erg veelzijdig bleken.

Ik vind nog steeds dat de niet liefhebbers van dit album er niet te somber over moeten denken.
Het is namelijk naief om te denken dat Queen niet nog verder zou gaan in haar expermentdrift.
Het was enigzins te verwachten dat na het inmense succes van Another One Bites The Dust de groep een meer dance gerichte kant op zou gaan.
1+1 is nog altijd 2.

Taylor en May enigzins in mineur, maar toch maar doen.
Geen echt geslaagd experiment maar we moeten het ook niet dramatiseren.

Queen kwam weer tot bezinning op The Works. Maar die is weer wat te krampachtig vertrouwd. Radio Ga Ga daargelaten.

Een hele mooie hoes. En een album waar nummers op staan die na 32 jaar nog steeds aangenaam zijn. Ik luister jaarlijks naat dit album en ga het steeds meer waarderen.

Ik luister de laatste tijd wat meer funk en dan ook deze plaat maar weer eens opgezet. Halfje erbij. Freddie Mercury had zeker wel "swag", om maar eens een moderne term bij een oude plaat neer te zetten. Enige probleem met deze plaat kan ik bedenken dat een Queen-fan er niet op zit te wachten. Maar de songs zijn ijzersterk en de uitvoering ook niets mis mee. Alleen jammer van 'Under Pressure', dat nummer komt er wat obligaat achteraan. Als die op The Works of The Game had gestaan was die beter op z'n plek.

Met je eens aangaande Under Pressure. Die valt wat uit de toon, al is het wel het beste nummer van de plaat uiteindelijk. Maar wel een song uit 1981.
Queen deed eigenlijk hetzelfde op The Game.
Crazy Little Thing ( notabene uit 1979) en Save Me ( begin 1980) staan ook schaamteloos op die plaat.
Handig voor het publiek die alleen gingen voor de albums, maar het neigt wat naar creatieve bloedarmoede.

Oeps, Save me kwam ook uit 1979... The Game is nou eenmaal in twee sessies opgenomen: vier nummers in de zomer van 1979 (waaronder de hier genoemde nummers en het onvolprezen Sail Away Sweet Sister) en zes begin 1980. Na de eerste sessies, deden ze hun legendarische "Crazy" tour eind '79 langs kleinere zalen in Engeland, waarbij Save Me en Crazy Little Thing als nieuwe songs werden gespeeld.

Creatieve bloedarmoede als je tussendoor nog even een filmsoundtrack opneemt?

inderdaad gigage een BAGGER album dus

Nee, dat valt wel mee. Vooral velen een brug te ver, maar dat zegt vaak meer over de luisteraar dan over het album. Kan er nog steeds naar luisteren. Eén van hun best klinkende albums, bovendien. 't Wordt nooit een favoriet van me, maar het is zeker geen pure bagger.

Die live versie van 'Staying Power' in de bonus tracks op de deluxe editie knalt ook flink, zeg! Queen funkt de pan uit!

Goed dat je mij weer even hebt bij gepraat buurman.
Het clipje van Save Me is inderdaad nog typisch 1979. Nog geen spoor van de snor.

Staying Power live veegt met gemak de vloer aan met de studioversie. Al hoor je duidelijk dat Queen's roots toch echt in de rock liggen. Maar het grooved fijn.

Volgens mij ging de bloedarmoede over the game. Maar ik ben het spoor inmiddels bijster.

The Game is inderdaad ook bagger ( zeker i.v.m. de eerste vier Queen albums)

Je hebt je punt gemaakt.

Het ging mij meer om songs die al in een eerder stadium zijn opgenomen in die periode.
Zoals Under Pressure en de aangehaalde songs op The Game.
Vind en vond het mostert na de maaltijd. Vandaar mijn opmerking over creatieve bloedarmoede.
De buurman heeft inmiddels uitgelegd hoe het zit met The Game.

Ah, zo. Dat album klinkt idd meer als een best of album door die verschillende sessies.

Ach, het is sowieso niet mijn favoriete Queenperiode.
The Game en Hot Space heb ik ook het laagst beoordeeld van alle albums. Ik vind Hot Space dan nog net een tikje beter.

Ik pak de Hot Space tracks even individueel bij de lurven.

Staying Power:

Een funky opener die het eigenlijk best goed doet. Minpuntje is de wat steriele registratie. Ik vind de horns er wat magertjes uit komen. Ik geloofde lange tijd dat dit gewoon uit de synths tevoorschijn kwam. Nietemin de beste track van de disco gerichte A side van Hot Space. Mercury gaat er vocaal helemaal voor en het grooved wel lekker.

Dancer.

Brian May song. May was samen met Taylor ( achteraf) not amused met deze nieuwe richting.
Dancer is in potentie een typische rocker maar het dansbare krijgen we er gratis bij. Niet heel bijzonder en ook een tikkie te gemaakt.

Back Chat

John Deacon was best in zijn element als Soulliefhebber en pende deze duidelijke verwijzing naar Eurodisco muziek.
Tja, hij schreef tenslotte Another One Bites The Dust.
Het is weinig echt Queen en het is vooral aan de herkenbaarheid van het musiceren te danken ( en Freddie zijn zang) dat dit nog enigzins te achterhalen valt.

Body Language

Broeierige overdreven hijg club/electro muziek.
Freddie kwam meestal goed weg met zijn afwisselendheid in schrijfstijl, maar hier zakt hij door het ijs. Het is plat, gezocht en mist eigenlijk alles wat Queen ooit zo uniek maakte.

Action This Day

Roger Taylor kan met deze magere compositie helaas geen bevredigend einde geven aan de 1e plaatkant.
Mercury zingt het voornamelijk maar de song komt nauwelijks van de grond. De boodschap is positief, maar het liedje is nauwelijks memorabel.

Put Out The Fire

Het is duidelijk dat de 2e plaatkant een Queen laat horen die weer wat meer bij zichzelf blijft.
Dit nummer van May is venijnig, bevat superieur gitaarwerk en is op alle fronten bevredigend.

Life Is Real ( song for Lennon)

Freddie's ode aan de vermoorde John Lennon 2 jaar eerder. Mooie oprechte song. Piano, bas, gitaar en drums. Basic en puur. Fraaie tekst ook.

Calling All Girls

Een Taylorsong die wel bekijft. Opzwepende Queenrock met een popfeel. Refein is erg catchy.
Taylor zingt hier ook geen lead meer. Dat is vanaf Hot Space niet meer aan de orde geweest.


Las Palabras De Amor ( the words of love)

Bescheiden hitje in de zomer van "82".
Eigenlijk best een aardig nummer. Queen op haar gevoeligst en andermaal het bewijs dat May een veelzijdig songsmit is.

Cool Cat

Co- compositie van Deacon en Mercury.
Als Soul bedoelt en Freddie zingt het hier op zijn hoogst. Het nummer is niet slecht, maar zal niet doorgaan als een echt aansprekend Queennummer in hun oevre.

Under Pressure

Verscheen al als single in 1981. Zeer zeker 1 van Queen's beste singles. Natuurlijk ook dankzij Bowie. Een samenwerking die overigens best een vervolg had mogen krijgen.
De song maakt hier wel een wat verloren indruk.
De produktie is vooral anders maar de song springt er qua originaliteit nogal boven uit.

Dit typende vind ik vooral de B- side ( sorry maar ik ken Hot Space in 1e instantie van LP ) van een hoger nivo dan The Works en vooral The Game.

Mede daardoor en het door mij toch wel gewaardeerde Staying Power ga ik toch een halfje omhoog.
Ik ben nog altijd geen fan van de fratsen die Queen op de A kant meende te moeten fabriceren, maar ze maken het enjgzins goed op de helemaal niet zo verkeerde B kant.

Gek dat 'Action This Day' niet in de smaak valt. Voor mij toch bijna het hoogtepunt van Hot Space. Maar goed composities van Taylor vallen wel vaker niet in de smaak.

Action This Day heeft wel het typische licht sleezy sfeertje waar Taylor zich wel mee onderscheidde.
Maar ikzelf vind het een magere compositie.
Calling All Girls vind ik heel aardig.
Vind dat echt zijn beste song voor Queen sinds de track Sheer Heart Attack van News Of The World.

Action This Day, Back Chat en ook Cool Cat geven mij een zeer onaangenaam gevoel en staan voor mij voor alles wat er mis is met Hot Space. Dancer is qua compositie niet veel soeps, maar heeft lekker gitaarwerk.

Staying Power en Body Language zijn natuurlijk ook rare nummers in het Queen landschap, maar beide songs vind ik in hun al hun extremiteit toch goeie tracks.

Under Pressure vind ik één van hun beste songs, en Las Palabras mag ik ook graag horen. De overige tracks zijn oké, niet meer en niet minder.

Hadden beter 7,8,9 en 10 op een ep kunnen uitgeven. Under pressure was al een single en valt echt uit de toon. Ik kan het nummer wel waarderen alhoewel ik niets met Bowie heb. De rest kan mij totaal niet boeien. Deze lp is de voortzetting van de artistieke neergang van deze band met twee gezichten (jaren 70 en 80). Eigenlijk nooit meer goedgekomen.

Het is zeker minder dan Queen's artistieke topjaren en dan bedoel ik de periode 1974 / 1977.
Queen volgde de waan van de dag en ging nu echt voor het grote succes.
Dat lukte overigens best goed uiteindelijk. De concerten werden grootser de hits bleven en eigenlijk was Queen uiteindelijk niet weg te denken uit de 80's.
Maar er werd zonder meer wat kwaliteit ingeleverd.

Artistiek gezien lagen de hoogtij dagen inderdaad misschien in de periode tot 1977, maar juist de periode '77 tot '81 vind ik hun meest interessante periode. De nummers werden korter, maar bleven goed. De shows werden grootser en Queen transformeerde tot een mega-act. In dezelfde tijd wisten ze zich met The Game te vernieuwen, wat een moedige stap was. Aan die "tweede fase" in hun carrière kwam pas na dit album een einde. In mijn ogen werd het vanaf The Works pas echt minder, omdat ze zich vanaf toen doelbewust op een nieuwe doelgroep gingen richten, namelijk: kinderen. Van Hot Space kun je dat nog niet zeggen. De heren van Queen, met Mercury en voor de verandering Deacon voorop, deden hier nog precies wat hun hart ze ingaf, en leken maling te hebben aan wat er van ze verwacht werd.

Daarom is Hot Space ook zeker een interessant hoofdstuk. De 2 deling in de band en de drastische koerswijziging.
Maar was het zo drastisch ? Another One Bites The Dust werd een joekel van een hit en de U.S.A was definitief om. Zwarte radioprogramma's draaiden de song............ wat hield Queen nog tegen om een stapje verder te gaan in dance gerichte muziek ?
Zoals gezegd, Queen wilde groter en vooral met de gedachte om de hele wereld te veroveren.

Remember; We Ain't Gonna Play Suncity ?
Queen ging en had geen politieke boodschap.
Champions Of The World !

Hot Space was een vervolg op Bites The Dust.
In ieder geval 1 plaatkant met dancemuziek en een B kant met vertrouwdere Queenmuziek.
Wellicht een logische stap om het meer uit te diepen.
Een gok en over het algemeen niet gewaardeerd.
The Works is veel minder verrassend maar het pakte wel weer een nieuwe generatie fans.

Met Body Language scoorden ze echter nog wel een dikke hit in de States. Daarna waren de amerikanen wel klaar met Queen. Op Cool cat schijnt Bowie ook nog een stukkie mee gezongen te hebben maar is nooit verschenen. Tussen de twee sessies door is de Rock Montreal film opgenomen. Tip: zet de ondertiteling aan zodat je het bijgeleverde commentaar van Taylor en May mee kunt lezen. Erg grappig (geldt alleen voor de re-issue)

Ach, Queen is altijd al kitsch.

Of het nu barokke rock, rockabilly, vaudeville, disco of metal is. Het is eigenlijk verschrikkelijk.
Ik ben er zelf gek op, en voor mij is Queen van onschatbare waarde, omdat het nostalgie is, maar ook omdat het zo veelzijdig is. Dat vind ik het knappe aan Queen, die vele gezichten.

Maar om nu te zeggen, dat de muziek van vóór 1980 kwalitatief zoveel beter is... Ja, er waren wat knappe songs, maar ook een hoop onzinnige songs. Hot Space is een plaat die er gewoon moet zijn net als de rare onzin van Flash Gordon.

Hear, hear.

perfect verwoord

Eens met Ozric over de kitsch en de bonte stijlen, en ik vrees als we praten over hun kwalitatief beste periode de meningen daar in erg verschillen.
Het leren kennen van de band Queen en het instapmoment zal voor een ieder anders zijn.
Bij mij hield de echte passie bij The Works wel zo'n beetje op.
10 jaar ervoor werd ik omver geblazen door Killer Queen.
De playback peformance in Toppop veranderde voorgoed mijn nog prille leven.
Maar pas in 1976 kreeg ik de single Somebody To Love. Een jaar later werd in no-time de Lp's aangeschaft.

Ik was er dus vroeg bij. Maar nog altijd doet de periode 1974 t/m 1977 mij het meest.
En wat zijn onzinnige songs ? Het werkte en Freddie had al snel door dat enige meligheid ook behoorde tot het smeden van een onvoorspelbare koers. Dat was de kracht van Queen en eigenlijk zijn ze daar nooit van afgestapt.
Er is toch feitelijk niets leukers dan muziek vol onverwachte wendingen.

Desalnietemin beheerste Queen die kunst maar wist ook verbazendwekkend goed de songs neer te zetten.
Op de eerste vijf albums is dat vooral goed te horen. Het was iets speciaals. Natuurlijk over de top maar wel met een aanpak die boeide.
The Milionair Waltz is denk ik een treffend voorbeeld. Mag ik dit Art-Rock noemen ?

Kortom, ik sta achter de stelling dat Queen haar meest indrukwekkende periode zeker een jaar of wat voor 1980 beleefde.
Daarmee niet gezegd dat Queen continue faalde, maar de invalshoek was verandert.
ik vind het te makkelijk om Queen te beschuldigen van meelopen.
Maar het moet toch voor iedereen duidelijk zijn dat de albums vanaf Hot Space in een compromis stijl zijn gemaakt.