Queen - Hot Space (1982)

Queen I t/m A Day At The Races zijn een klasse apart. Mercury's stem vind ik op zijn best op News, Jazz en The Game. Daarvoor vaak nog tikkeltje "sleazy", ook live met zijn "darlings" dit en "darlings" dat. Ik hou van die wat afgemeten, strakke en soms bijna wat zakelijke sfeer die ze live neerzetten eind jaren '70, begin jaren '80. Larger than life. De zaal die vanaf de eerste donderslag voor We Will Rock You al plat gaat. Live kon geen enkele band tippen aan Queen in die periode. Maar 't blijft een persoonlijk ding.

Terwijl Freddie rond 1974/75 nog zoekende was naar een juiste presentatie.
Elk nummer kreeg live zowat een introductie en werd er nog veel meer interactie gezocht met het publiek.
Eind jaren 70 was het al veel meer een show in een hoog tempo met vastsataande patronen.

Ik vind wel dat Freddie in de beginperiode wat stabieler zong op de buhne. Ontwijkte nog nauwelijks de hoge noten en de coirtjes waren ook meer studiominded.
Maar dat Queen zelden faalde op de buhne is een feit. Een geweldige rockmachine tot het einde toe.

In de jaren 70 liepen ze net zo hard mee als in de jaren 80. De kunst is om er een eigen draai aan te geven. En dat hadden ze misschien beter onder de knie in dat eerste decennium. Daarnaast ligt eenieder natuurlijk een bepaalde stijl beter in het gehoor. Daardoor de jaren 80 queen afdoen als polder model band (compromis) snap ik enerzijds wel maar gaat me net een stapje te ver. Dat het je minder ligt okee. Welk compromis is er gemaakt dan om i want to break free en tear it up op 1 album te zetten bijvoorbeeld?

Wat ik wilde zeggen, is dat Queen een prima band is. En dat de kracht van de band ligt in het feit dat ze veel stijlen mengen. Dat is leuk en het houdt de band nu nog steeds boeiend.

Live knalden ze als geen ander. Als een keiharde rockmachine. Maar er waren er meer, die zo lekker hard en strak rockten.

Ik vind alleen niet dat mensen moeten overdrijven, door te stellen dat Queen kwalitatief zo hoogstaand is. Het is oké, goed oké, maar niet hoogstaand.

Een aantal songs zitten wel in de top zoals Somebody to Love of Killer Queen. Maar tekstueel is Queen verwaarloosbaar en sommige songs zijn gewoon pure kolder. Wel leuk, maar niet altijd even goed.

In dat licht is Hot Space een prima plaat, en Kind of Magic en Works ook. Miracle is misschien wel erg mainstream en Invisible Man misschien wel hun dieptepunt.

Ik denk dat het allemaal neerkomt op deze vraag: wat is kwaliteit? De ene band aankruisen als kwalitatief goed en de ander als kwalitatief slecht zorgt alleen voor een elitaire houding. Zo ook met albums. Uiteindelijk is het allemaal een persoonlijke ervaring. Ik ervaar Queen als een zeer goede band, maar er zijn er genoeg die er niets mee kunnen.

Gigage:

Hot Space is duidelijk een geval van een compromis. Mercury en Deacon die hun zin kregen op de 1e plaatkant en May en Taylor die duidelijk wat meer Queen old skool wilden op de 2e.

Taylor ging meer op de mainstream manier schrijven. Het alternatieve bewaarde hij nu voor solouitstapjes.
May zal altijd zijn zin door hebben gedreven als het ging om de rockers en Mercury en Deacon kropen steeds meer naar elkaar toe om de wat lichte soul getinte nummers te schrijven.

Er was nu duidelijk sprake van vier componisten die graag hun bedenksels op de plaat wilden hebben, terwijl Mercury en May voorheen het grootste gedeelte neerpenden.
Dan krijg je dus wat strijd. Maar het doel op zich was voor de vier hetzelfde. Queen moest en zou groter worden.

Hoe dan ook, had het met een kameleon-band als Queen niet anders gekund dan dat ze deze plaat zouden maken. En dat ze beïnvloed door de New Wave ook met Works en Kind of Magic zouden komen.

Als Queen nog had bestaan in hun oorspronkelijke bezetting hadden ze in de jaren 90 en 00 vast wel met andere stromingen geflirt (r&b, house, rap, numetal, misschien wel dubstep).

Ten eerste: zeer top om te lezen hoe jullie 'discussieren' over Hot Space. Mooi, leerzaam en met respect voor zowel de band, als dit album als voor elkaar ! Ik volg dit item deze dagen graag.



Vergeet de Opera voorkeur van Mercury niet. Maar ergens ook een vaag vermoeden dat Queen al uit elkaar was gevallen voor 2015...

bikkel2. Ik dacht dat je bedoelde een compromis naar de fans. Maar je bedoelde een compromis naar elkaar (de bandleden). Ja daar ga ik wel in mee. Er werd veel gepolderd haha

Overigens hadden ze niet beter een producer als Nile Rodgers kunnen inhuren zoals Bowie, Madonna en Duran Duran hadden gedaan voor deze Hot space?

Als Nile Rodgers had meegedaan aan deze plaat, dan had hij ook willen meespelen en schrijven.
Ik weet niet, of Queen zo ver zou willen gaan. Al speelde en schreef Mack ook mee op Queen platen.

Geen idee, what if?

Gelukkig niet zeg dan houden ze helemaal geen EIGEN geluid meer over!

Ik vind dat Queen op Hot Space een prima eigen geluid heeft. Ik snap het probleem nog steeds niet helemaal.

Overigens opperde ik niet dat Queen met Nile Rodgers in zee moest gaan.

Verder was Queen altijd samen met de producer aan het werk op de plaat, of het nu Mack is, of Roy Thomas Baker of David Richards.

Typisch is, dat A Day at the Races door Queen zelf is geproduceerd, en dat die plaat juist heel veel kritiek krijgt. Het is ook nooit goed. Muziekliefhebbers zijn maar moeilijke mensen om te plezieren.

Ik ben blij dat Queen bleef experimenteren. Misschien dat ik in dat licht Hot Space maar eens een hogere score geef.

A day at the races veel kritiek op de productie?

Maar goed als je binnen 3 jaar van het "hardste album" Live killers (no synths used) naar het meest "dansbare album" (just synths used) gaat dan is het toch niet vreemd dat niet iedereen daarin mee gaat.

Ik bedoel inderdaad de compromis binnen de band gigage.
Al zal hun werk op vooral The Works enigzins een soort van tegemoedkoming zijn geweest voor fans die Hot Space niet pruimden.

De kritiek op Races valt toch reuze mee ?
Velen hier vinden 'm beter dan Opera.
En het is juist een goed geproduceerde plaat.
Zelfs nu straalt het een bepaald elan uit wat veel 70's albums ontberen.

De reacties van de pers was wat wisselend. Maar dat was een vrij normaal verschijnsel geworden.
Herhaling van Opera, geen vernieuwing, kitsch.....ach.

Ozric. Mack was een in mijn ogen heel belangrijke producer voor Queen, maar speelde en schreef hij ook echt mee? Hij heeft wel eens een Fairlight geprorgammeerd, maar verder....

Mack heeft wel eens laten weten dat hij het meest trots is op Hot Space. Hij vond het album zeer vooruistrevend. Of dat zo is, vind ik moeilijk te zeggen. Moet wel zeggen dat Hot Space in mijn oren een geweldige sound heeft, even als The Game en The Works overigens. Mack was in staat om de Queen sound op te frissen.

Grappig dat Queen in hun hele carrière eigenlijk maar drie producers had. Mike Stone reken ik niet als producer, maar als engineer. Bij David Richards heb ik altijd het gevoel dat hij in vergeljking tot RT Baker en Mack, het minste toevoegde. Ja, keyboards als basisgeluid, misschien. Magic, Miracle en Innuendo klinken het meest doorsnee. Keurig maar zouteloos.

Mack is volgens mij 1x als mede songwriter genoteerd. Ik dacht iets op Flash Gordon, samen met May.
Mack was inderdaad wel heel betrokken en werd door de andere 4 als 5e Queenlid genoemd.

Hot Space en The Game zijn prima geproduceerd, dat is een feit.
Dat vooruitstrevende op Hot Space vind ik schromelijk overdreven.
Voor de band zal het een uitdaging geweest zijn, maar Queen zette zeker niet iets heel nieuws neer.

Nile Rodgers en Queen zou interessant zijn geweest. Maar of het zou werken ? Ik denk het eerlijk gezegd niet.
Rodgers zijn stempel is zo aanwezig- dan hadden we zomaar met een voltallig funky- disco plaat te maken kunnen hebben.

Ik heb het wel eens eerder geschreven, maar Queen had als vervolg gewoon iets meer in de electro mogen doen. Dat had best goed kunnen smaken. Organisch, spannend en gewoon met de Queen elementen.
Radio Ga Ga bewees het.

Waarom zou het niet werken?? De combinatie Nile Rodgers en David Bowie pakte toch ook prima uit met het album Let's dance van David Bowie. Queen en Bowie was ook een succesvolle combi met de hit Under pressure. Als het met Bowie kan "de kameleon van de popmuziek" dan had het met Queen ook gekund.Dus ik zie niet in waarom dat niet zou werken

Tja, en met Vader Abraham als producer had Queen ook heel goed als Corrie en de Rekels kunnen klinken. Waarom ook niet voor zo'n kameleontische band?

Bowie was al wat ontwikkelt in de soul/funk en van hem kon je alles verwachten.
Mijn gevoel zegt dat Nile Rodgers en Queen niet zo' n voor de hand liggende combi zou zijn.
Zoals bekend stonden Taylor en May bepaald niet te springen om dit avontuur aan te gaan.
Ik vrees dat het dan helemaal een slagveld had geworden.

Als het nu om een soloplaat van Mercury zou gaan........ dan had een samenwerking met Nile misschien best kunnen werken.

Na het No 1 album In smurfenland werd de wuppiewereld een flop (vlgs wiki). Dus Pierre Kartner was in 1981 niet zo Hot in Space als Nile Rodgers destijds
Als je dan toch een "club album" wil maken wat toch redelijk onbekend terrein was dan had wat hulp van buitenaf misschien geholpen. Maar goed, er zijn geen what ifs in real life, dus het is en blijft een brain fart.

Ha ha, ja die wuppies waren een misrekening van baardmans.
Hij had ook gewoon met die smurfen door moeten gaan. Tijdloze schepsels uiteindelijk.

Volgens mij had Queen iets met Georgio Moroder moeten doen. Freddie had al enige ervaring met hem. ( Love Kills)

Ach de aardigheid was er al weer kennelijk snel vanaf.
Daarvoor in de plaats kregen we het saaie The Works. En het album begint zo goed met Radio Ga Ga.

Had je echt liever een disco plaat gehad dan The Works...?

Geen disco maar de wat betere electro gemixt met typische Queenelementen.
Had best gekund. Maar ik vrees dat ze dat niet aandurfden of dat het niet bij ze op kwam.
Afgezien van Radio Ga Ga dan.

Ik zal niet ontkennen dat het heel interessant klinkt wat je daar voorstelt... if only...

Tja........

Classic Queen Remixes (1995) eens proberen dan...

Eigenlijk is het een beetje jammer, dat de new wave/funk/r&b van kant 1 niet wordt doorgezet op kant 2.

Taylor en May wilden toch meer rocken, en daardoor is Hot Space niet een volledig geslaagd experiment. Misschien had bijvoorbeeld Put Out the Fire de plaat The Game kunnen versterken.
Vette gitaarsolo trouwens die een beetje het geluid van Invisible Man in zich draagt.
Zelfde geldt voor Life is Real (die wat doen denken aan Save Me). Past ook prima op The Game.

Ik was er niet bij toen deze plaat uit kwam, dus kan de impact niet voelen. Maar Met terugblik, is het wel leuk zo nu en dan. De meest seksuele plaat van de band. En van grote invloed op de renaissance van de disco. Het schijnt dat Thriller van Michael Jackson hier op is gebaseerd.

Daarnaast zijn Cool Cat en Back Chat geen disco, maar pure funk. Knap staaltje werk van deze band, die aan de wieg van de metal stond.

Of Hot Space daadwerkelijk een plaat is gebleken die invloedrijk is geweest, weet ik zo net niet. Mijn 1e gedachte is niet echt.
Het album werd lauw ontvangen, zowel door fans als critici.
Micheal Jackson was fan, maar die funkte op Off The Wall al behoorlijk. Maar het zou best kunnen dat ie dit erg goed vond en zich wellicht geinspireerd voelde.

Maar dit genre is natuurlijk veel meer Jackson zijn ding gebleken en Thriller veegt wat dan aangaat behoorlijk de vloer aan met Hot Space.
Queen's meest beruchte side one ooit bevat goede bedoelingen en zelfs met Staying Power een geslaagde song.
Maar voor de rest ? Ik heb echt veel betere dingen gehoord in het genre waar Queen zich meenden te moeten in laten.
Buiten dat, zijn het bepaald geen hoogvliegers qua songs.
De aantrekkingskracht van Back Chat begrijp ik enigzins- ik zie wel een dansvloertje met veel publiek voor me. Deacon had het misschien het best in de vingers.

Queen had ( nogmaals) meer de electro in mogen gaan. Zonder de vette beats en pogingen om funk/ disco te intregeren in hun sounds.
De meeslepende refeinen ( zoals Radio Ga Ga.)
May er overheen met zijn gitaar en met een verloop die Queen zo goed pastte. Maar dan in een moderner jasje. Had best kunnen werken i.p.v de compromissen die albums als bijv The Works bepaald geen goed deden in artistiek opzicht.

Dat is ook een beetje mijn gevoel. De grote misser van deze plaat is, dat het maar lafjes wordt ingezet. Twijfelend en niet vol overgave.

De band had best flink mogen uitpakken in de stijl van electro-pop/rock zoals inderdaad Radio Gaga, of zich meer mogen overgeven richting funk/disco zoals Dust en Back Chat en later Pain is So Close to Pleasure.

Nu staan verschillende songs in verschillende stijlen op verschillende platen een beetje verdwaald te zijn. Dan was Hot Space een volledige funk/disco plaat geweest, The Works een volledige electro/new wave plaat en The Game een volledige rockplaat en Kind of Magic gewoon een soundtrack.