Neil Young - After the Gold Rush (1970)

Deze plaat heeft een tijd lang op nummer 1 gestaan in mijn top 10, maar heeft nu toch moeten wijken ten faveure van Live at Massey Hall, die de sfeer van eenzaamheid net wat beter weet te pakken dan deze plaat.

Van de vier platen die de heren Crosby, Stills, Nash & Young hebben gemaakt na Déjà Vu en de daarop volgende tour, waarop het live album 4 Way Street is gebaseerd, is dit verreweg de beste van allemaal. Zowel Stills als Nash hebben teveel poespas gebruikt, dezelfde fout maakte Neil Young al 2 jaar eerder bij zijn debuut, en liet zich daardoor deze keer niet verleiden. Vrijwel alles is live opgenomen, met wat overdubs voor de vocalen hier en daar.

De wonderschone harmonie van Tell Me Why die live ten gehore werd gebracht met Crosby & Nash is hier prima in tact gebleven met denk aan Ralph Molina en de toen pas 18-jarige Nils Lofgren, die Neil Young om wat advies vroeg bij het oprichten van zijn band Grim en gelijk mocht meespelen op dit album.

Het volgende nummer, After the Goldrush kon mijn aanvankelijk maar niet bekoren, veel te hoog gezongen, maar inmiddels heb ik het op waarde weten te schatten, de groene boodschap is na al die jaren nog steeds niet belegen en valt niet in clichés. Voor de eerste keer dit album neemt Neil je ook me in zijn belevingswereld: elk couplet begint met een haast sprookjesachtige zin alvorens weer met beide voeten op de grond te belanden. Ondertussen draagt Bill Peterson op zijn flugelhorn ook een steentje bij.

Only Love... is geschreven voor Graham Nash als troost toen het uit ging met Joni Mitchell (als bedankje schreef Nash later het nummer Cowboy Of Dreams). Ook dit nummer werd met Crosby & Nash vaak live gezongen en net als bij Tell me Why is de vertaling naar de studio versie subliem, met Danny Whitten en Stephen Stills op zang. Het zijn dit soort harmonieën (tezamen met de prachtige teksten en melodieën) die dit album zo mooi maken.

Southern Man was ondertussen een legendarisch live nummer geworden, met een minuten lang durende jam tussen Stills en Young, een gitaargevecht welhaast. maar ja, hoe dat te vertalen naar een studio versie? In plaats van de bekende weg in te slaan en er een soort Cowgirl in the Sand of Down by the River van te maken krijgt hij hulp uit onverwachte hoek. Nils Lofgren zit een dag wat te pingelen in de studio als Neil Young binnenloopt en tegen hem zegt: 'dat klinkt goed, dat wordt het piano-stuk in Southern Man' en zo geschiedde het. Wat mij betreft een goede keuze, want als dit nummer een dikke 10 minuten had geduurd, dan was het album uit balans geweest. Overigens stond op de eerste persing van de LP een iets andere versie van dit nummer, de solo in het midden is met een seconde of 10 opgerekt. Bij latere persingen en de remaster is dit achterwege gelaten, en ten goede.

Till the Morning Comes (en zijn broertje Cripple Creek Ferry) zijn de vreemde eend in de bijt op deze plaat, beiden duren ongeveer anderhalve minuut en beiden de afsluiting van een LP kant. Het lijken overgebleven demos, maar je moet je bedenken dat deze plaat gebaseerd is op het script van de nooit gemaakte film met dezelfde titel, en in die context is een nummer zo kort als deze twee zo vreemd nog niet. Achteloos kijk je erover heen, maar er zit wel een bepaalde inventiviteit in de tekst.

Dan het volgende hoogtepunt op de plaat, Oh Lonesome Me, wat ooit een uptempo country liedje was van Don Gibson is nu een dipe treurige contry rock ballad van Neil Young, anders dan bijvoorbeeld de cover van Johnny Cash heeft Neil zich dit nummer eigen gemaakt en in zijn onmiskenbare falset-stem verzucht hij 'I can't get over how she set me free... Oh lonesome me'. Ondertussen snikken Molina en Whitten met hem mee... de opgedane ervaring in Danny & the Memories spreekt boekdelen.

Nu is Neil Young echt op stoom, want Don't Let it Bring You Down is toch echt een nummer dat je, ondanks de titel' behoorlijk droevig stemt. De ijle stem, ondersteund door de piano van Lofgren doet de rest. Wederom blijkt wat voor een groots verteller Young is, met fantastische beeldspraak: 'Blue Moon Sinking From the Weight of the Load as the Buildings Scrape the Sky'.

Had ik al gezegd dat ik kant twee de beste vond? Birds is het volgende bewijs waarom. Wederom een vrij kaal arrangement, enkel Young met zijn piano zoals beproeft bij live concerten, ondersteund door Whitten en Molina op zang. Het nummer verveelt gewoon nooit, elke keer als het couplet voorbij komt is er weer dat warme gelukzalige gevoel van binnen, dat ik mag genieten van zulke schoonheid, vastgelegd in 2:32. De alternatieve versie op de Archives mag er ook best wezen, maar de anderhalve minuut die dat nummer duurt is mij te kort.

Op When You Dance... kan Crazy Horse eindelijk haar kunstje doen, met hulp van Jack Nitzche. Vers terug van een live tournee zijn deze 5 heren inmiddels wel op elkaar ingespeeld en het resultaat is dit luchtige country rock nummer. Het klinkt welhaast te simplistisch om van Young's had te komen, maar juist dat is een teken van zijn kunde, alsof Wellfare Mothers zo diepzinnig is De originele album versie is overigens een halve minuut korter dan de CD versie, die dan weer de titel verkeerd heeft. Het volume wordt echter gewoon eerder weggedraaid, verder geen verschil.

Ook I Believe in You is weer zo'n wonderschone balade, die je op meerdere manieren kan interpreteren, is het een ode aan de vrouw van wie hij houdt, of stelt hij haar gerust nadat de relatie juist is verbroken? Of twijfelt hij aan zichzelf of hij de liefde van de vrouw wel kan beantwoorden? Mocht het laatste het geval zinn, dan spreekt hier een immens verwarde en eenzame man die bijna vergeten is hoe een vrouw moet liefhebben.

De hoes is net zo mooi als de plaat, mysterieus en per ongeluk tot stand gekomen. Neil Young, Graham Nash en Joel Bernstein waren een dag op pad en juist toen Neil de oude vrouw passeerde legde Bernstein hem (en Graham Nash, die er vanaf is geknipt) vast op de gevoelige plaat (voor op de gevoelige plaat). Bernstein vond het resultaat maar niks, maar Young vond het geweldig. Past helemaal in zijn filosofie, je hebt één kans en daar moet je het mee doen, dat hoor je ook terug in zijn muziek. Niet honderden uren pielen, zoals je bij een schilderij doet, maar met de hele band de studio in en de beste take kiezen. Er was immers nog geen photoshop toen. Enfin, Neil zei tegen Bernstein dat hij de foto zou gebruiken voor zijn nieuwe plaat, en tot de dag dat hij zijn foto op de voorkant van deze plaat zag pronken toen hij een platenzaak binnenliep dacht hij dat Neil een grapje had gemaakt. Inmiddels weten we wel beter.

Geweldige bespreking Harm!

Alle aspecten die Neil Young tot de beste artiest ooit maken zijn hier aanwezig. Allereerst natuurlijk zijn trillende, onvaste stem, doordrenkt met emotie. Inderdaad ook zijn dichtkunst (een aspect wat hij bij Buffalo Springfield al had laten horen, maar dat op Everybody Knows This Is Nowhere vrijwel afwezig was), waar je naast 'After the Gold Rush' geheel terecht de schitterende zin ''blue moon sinking from the weight of the load and the buildings scrape the sky'' noemt.

Dan zijn er nog de kale arrangementen die naadloos aansluiten bij zijn kenmerkende stemgeluid, en de variatie onderling tussen de nummers op deze plaat.

Wat mij van 5* weerhoudt is dan toch 'Oh, Lonesome Me'. Ik weet niet wat het is, maar ik kan dat nummer niet aanhoren. 'Till the Morning Comes' en 'Cripple Creek Ferry' zijn daarnaast inderdaad een beetje vreemd. Niet slecht, maar ik weet niet zo goed wat ik er mee aan moet eigenlijk...

Als jullie terecht de vocale harmonieen op deze plaat prijzen (sorry, geen trema's ter beschikking op mijn werkplek momenteel), dan kun je Till The Morning Comes toch niet helemaal terzijde schuiven als een tussendoortje, vind ik. Prachtige harmonie!

Ik ben het eens met Stijn over Oh, Lonesome Me, en eigenlijk heb ik hetzelfde probleem met When You Dance, I Can Really Love. Vandaar dus 4* van mijn kant.

After The Goldrush is een van mijn favoriete liedjes van Neil Young. Prachtig hoe hij van die zinnen kan schrijven waarbij het verbeeldingsvermogen van de luisteraar wordt geprikkeld: 'I was thinking about what a friend had said, I was hoping it was a lie.'

Datzelfde geldt voor de zin die jullie citeren uit Don't Let It Bring You Down, een ander hoogtepunt. Wel vind ik die krankzinnig gepassioneerde versie op Massey Hall nog wel een stukje beter dan de versie op deze plaat.

Goede bespreking inderdaad weer van Harm, maar dat is meestal bij zaken aangaande Neil Young.

Hoppa, en nog maar even een meesterwerk uit de mouw geschud. Na het onvergetelijke 'Everybody Knows This Is Nowhere' doet Young het dit maal 'alleen' met een veel ingetogener geluid. Singer/songwriter muziek met prachtige pianosongs, betoverende samenzang en een paar rockers. Ongelovelijk goede plaat. Probeer maar eens de beste 3 tracks te selecteren en je zal merken dat het een onmogelijke opgave is. Het is allemaal even mooi. Chronologisch komt eigenlijk 'Live At Massey Hall 1971' hierna. Ook dat is al weer een pareltje en dan helemaal accoustisch. De man kan werkelijk alles, maar bovenal weet hij te ontroeren en heeft hij een feilloos gevoel voor 'het mooie liedje'. Wat een gigant.

Tot nog toe had ik alleen maar 4,0* gegeven voor elk Neil Young-album (Op Massey Hall na) tot nu toe. Echter weet deze mij niet echt te pakken. Op Southern Man na!

Dit blijft toch een deksels sterk plaatje hoor.. Momenteel vecht het met 'On The Beach' en 'Harvest Moon' om de titel 'Favoriet Neil Young-album' in de wereld van AOVV. Zo goed als alles zit snor aan dit album. Geweldige, breekbare vocalen van Neil, prachtige melodietjes en ook de teksten zijn van een hoog niveau. Bovendien staan hier enkele onsterfelijke nummers op, zoals vooral 'Southern Man' natuurlijk, maar ook de titeltrack en 'Tell Me Why'. Het wordt misschien stilaan tijd voor een opwaardering.. Time will tell!

Nog nooit zo'n briljante zeur gehoord als Neil Young, waarvan deze plaat de kroon zo'n beetje spant. Want wie kan er zo oefenloos zeuren in nummers als After the goldrush, Birds of Oh lonesome me, dan nog niet eens te spreken over het briljante I believe in you. De mooiste zeurplaat ooit gemaakt.

Voor mij is dit toch het beste album van Neil Young en een van de meest perfecte albums ooit! Tell Me Why dat een prachtige tekst heeft en dan overgaat op het wondermooie After The Goldrush. Only Love Can Break Your Heart, dat gewoon bijna je hart breekt met de wondermooie compositie en de prachtige maar depri tekst. Southern man dat wel heel geschiedkundig is voor in de VSA. En dan het tweede gedeelte van de plaat dat je ook volledig verder meeneemt naar de wereld van Young. Prachtplaat dikverdiende 5!

Ik had ooit het ambitieuze plan opgevat om het hele oeuvre van Neil Young door te werken, maar ik ben bij dit album gestrand. Vandaag weer eens gedraaid (back-to-back) met Everybody Knows This is Nowhere, maar ik vind het maar een gemiddelde, ietwat zeurderige, liedjesplaat eigenlijk. En dan te bedenken dat ik deze ook nog dubbel in mijn collectie (zowel LP als CD) heb.

Only Love Can Break Your Heart vind ik nog wel leuk, maar eigenlijk komt dat meer door de fijne cover van Saint Etienne. Verder trekt dit album keer op keer achteloos aan me voorbij.

Hopelijk bevalt de volgende stap (CNSY's Déjà-Vu) me weer wat beter.

'Don't Let It Bring You Down', 'Southern Man' en zo kunnen we nog wel even doorgaan... Hoe kan dat nu achteloos aan je voorbij trekken

Anyway - niet opgeven, dan maar weer even electrisch verder met "Zuma" of zo zou ik zeggen.

Ik vind dit een geweldig album van Neil Young! Prachtige nummers en prachtig ingetogen gezongen zoals Tell me why, After the goldrush, Only love can break your heart enz.
Southern man is wat steviger, maar ook erg lekker!
Ik heb nog niet alles van Neil Young ontdekt, maar Harvest, Comes a time en deze vind ik tot nu toe zijn beste albums.
Binnenkort maar eens On the beach aanschaffen!

Enkel 'Only Love Can Break Your Heart' zorgt er momenteel voor dat ik deze geen 5 sterren kan geven.. En dat is jammer, want er staan toch zo'n geweldige nummers op!

Dat is juist een van de mooiste nummers van de plaat! Je moet ook zeker eens de live versie horen, met CSNY. Staat als op Neil Young Archives Vol. 1.

De breekbaarheid van NY stem in dit nummer is toch wel zeer aangrijpend.

Edit; wat Harm dus zegt.

Smaken kunnen verschillen, jongens

Ik heb dat ook een hele tijd gehad met 'From A Buick 6', op Dylan's 'Highway 61 Revisited'. En die plaat staat inmiddels al een tijdje op de eerste plaats in m'n top 10. Het zou met deze plaat wel eens dezelfde kant op kunnen gaan..

Time will tell..

Maar From A Buick 6 is wel beter dan zo'n beetje elk nummer op deze paat, dat is het verschil

Goed, dat is jouw mening. Ik heb 'From A Buick 6' inmiddels ook in mijn hart gesloten. Maar deze plaat van Neil Young, evenzeer. Maar aan je score te zien, is dit niet bepaald je favoriete plaat, dus begrijp ik wel waarom je dat zegt

Maar voor mij gaat dat zowiezo niet op, met name 'Tell Me Why', de titelsong en het schijnbare niemendalletje 'Till The Morning Comes' vind ik echt geweldig!

Naast het vele moois op deze plaat schittert vooral Birds in al zijn eenvoud.

dat stukje in de titelsong met de hoorn is prachtig! ik mag het eigenlijk niet prachtig vinden, het is immers zo simpel. zangmelodie wordt precies nagedaan maar kwenie, het doet me toch iets.

misschien moet ik dit album maar voor de grap eens gaan luisteren, er staan ook een paar andere hitjes op die ik wel aardig vind.

Zeker doen hoor! Dit is een pracht van een plaat. Neil Young is een meester in het raken.

En ja, dat stukje dat je daar aanhaalt in de titelsong, het is prachtig

Die hoorn is een Flugelhorn, en werd bespeeld door Bill Peterson. Er is eigenlijk niet veel bekend over de man, en hij had zelf ook geen idee meer op welk album van Neil Young hij nu ook alweer had meegespeeld. Hij heeft ook meegespeeld op Good Vibrations. Wat Gold Rush betreft: Neil neuriede de melodie en Bill speelde dit na. Doodsimpel eigenlijk.

Bron

Waarom geeft Neil Young zo af op het zuiden van de VS in 'Southern Man'? Is hem nooit geleerd dat je iedereen in zijn waarde moet laten?

In het zuiden is ze dat niet geleerd, daarom.

De relatie tussen Sweet Home Alabama van Lynyrd Skynyrd en Southern Man en ook Alabama geven wel wat duidelijkheid en nuance over de stellingnames.

Pas heb ik daar ergen een interessant artikel over gelezen. Eens kijken of ik dat terug kan vinden.

Misschien is hem dat nooit geleerd nee, maar ik ben er blij om. Anders zou de muziek maar saai zijn

Bedoel je deze: http://thrasherswheat.org/jammin/lynyrd.htm

Uitgebreide uiteenzetting van de zogenaamde vete tussen Young en Lynyrd Skynyrd.

Ondanks dat ik Neil Young nooit echt helemaal in mijn hart zal kunnen sluiten, op een aantal erg sterke nummers na, is dit toch wel het dichtste dat Neil bij mijn hart zal kunnen komen. De mooie opener "Tell Me Why", met een sterke tekst ook, zet de toon voor het album. Mij ga je niet wijs maken dat dit album in een studio is opgenomen, nee, o zo cliché, maar dit album moet wel opgenomen zijn op een cassette-recorder naast het kampvuur op het strand. Zoiets.

Zo'n fijn gevoel steekt er in de meeste nummers, zoals de korte tussendoortjes, die echter zeker geslaagd zijn, "Till the Morning Comes" en "Cripple Creek Ferry". Mooi is dat, echt mooi. Ik zou hier bijna het woord "ambachtelijk" willen gebruiken, al klinkt dat vaak best wel lelijk omdat liedjes per definitie ambachtelijk zouden moeten zijn. Net zoiets als mensen die spreken over "luisterliedjes", hoe wil je in godsnaam anders liedjes tot je nemen verdomme? Maar soit, dit zijn vast luisterliedjes omdat ze rustig zijn, een interessante tekst hebben en allemaal van dat soort dingen.

Dan moet er natuurlijk tussendoor nog even "gerockt" worden (o, wat heb ik een hekel aan het werkwoord "rocken"! Dat is voor coverbands die covers van Kings of Leon en Nickelback spelen; "We gaan vanavond rocken joh!" en dan gaat hun zangeres wild met het hoofd schudden en de microfoon heel stoer naast zich houden als ze gelukkig haar muil mag houden. Ja, zulke mensen "rocken" en bezigen dat werkwoord). Afijn, Neil trapt het gaspedaal af en toe flink in op "Southern Man" waarin de zuidelijke medemenschen die het jammer vinden dat je gekleurde medemenschen niet meer mag kopen en katoen mag laten plukken een flinke trap krijgen (en er zijn vast nog wel meer dingen daar niet in de haak, godsdienstwaanzin, inteelt, zulke dingen. Maar soit, de southern gothic komt er ook vandaan. Kleine offers om William Faulkner voort te brengen, nietwaar?) en "When You Dance You Can Really Love".

Als ie afgelopen is na de mooie ballad "I Believe in You", wat echt een mooi hart onder de riem is, en we allemaal nog even mee mogen zingen met "Cripple Creek Ferry", ja, dan weet ik dat dit gewoon een heel erg mooie plaat is. Als je dan toch een Neil Young-cd op wil zetten, laat het dan in godsnaam deze zijn.

Late reactie: Maar inderdaad, dat lijkt er zeer op.

Herontdekt!
Ik wist wel dat ie goed was. Ik had begin jaren 70 een vriend en als ik bij hem op de studentenkamer zat zette hij steevast deze plaat op. Heel wat glazen en sjekkies werden door deze muziek begeleid.

Later heb ik altijd gedacht dat ik het recente werk van Neil Young moest volgen. Ik dacht dat ik zijn oude werk nu wel zo vaak gehoord had dat ik ernaar uitgeluisterd was.
Vanaf pakweg 1975 kwam ik wel regelmatig nog wat mooie songs van Neil tegen, maar even zo vaak was een nieuwe plaat een teleurstelling of riep gemengde gevoelens op.
Wat was er nou ook alweer zo goed aan neil Young ging je je soms afvragen.
Nou dit werk!!

Jaja, de werkelijke grote klasse van Young zat hem toch in die vroege jaren '70 platen.
Die waren werkelijk meesterlijk. Dat kan ik van haast geen enkele latere plaat - na pakweg 1978 - zeggen.
After the Goldrush is eigenlijk een vrij eenvoudige plaat. Naast de vaste bezetting van Crazy Horse drukken ook pianist Jack Nitzsche en gitarist en zangers Nils Lofgren en Stephen Stills hun stemple op dit album. Waarlijk een sterbezetting in die tijd.
De hoogtepunten vind ik Southern Man, When you Dance en I Believe in You. Het samenspel tussen piano en leadgitaar in Southern Man is heel spannend.
De ballads Oh Lonesome Me, een cover van Don Gibson, Don't let it Bring you Down en Only Love can break your Heart zitten in het muzikale geheugen gegrift van vrijwel iedereen die in de vroege jaren '70 jong was en naar muziek luisterde. Only love...was toen al de ultieme liefdesverdriet-song. Het grijpt nog steeds naar de keel.
Natuurlijk geldt dat ook voor het titelnummer, waar Young voor mijn gevoel echter iets te geknepen zingt en dat gijpt daarom om een andere reden ook een beetje naar de keel
De korte nummertjes vullen enigszins op,zijn niet heel essentieel echter.
Ach, dit is zo veel meer dan jeugdsentiment. Dit is echt heel erg goeie muziek!
Ik ga gauw de andere Young-platen uit de begintijd weer herbeluisteren. een paar moet ik zelfs opnieuw aanschaffen geloof ik.

Mooi stuk van je, Bert. Je plaatst het helemaal in het perspectief van die tijd. Dat is nou net de meerwaarde van dit prachtige album, wat veel jongeren, helaas, missen.
Mag ik uit jouw reaktie concluderen dat jij ook een stevige 50+er bent?