Neil Young - After the Gold Rush (1970)

thx bij ny & crazy horse...

@ Stijn Slayer. Ik heb wat reakties geschreven over Nils Lofgren albums. Heb jij je ooit wel eens verdiept in de man's werk. Hij heeft een hele tijd met Neil samengewerkt. Met name op After The Goldrush

Hey Ad. Ik heb me niet echt in zijn werk verdiept, maar ik heb wel de LP Night After Night die vrij goed is.

Niet zo goed als Harvest, maar nog steeds geweldig.

Op deze plaat staan enkele pareltjes op.

'After The Gold Rush'; 'Only Love Can Break Your Heart'; 'Southern Man'; en het korte 'Till The Morning Comes'

De andere nummers staan tot nu toe een beetje in de schaduw van bovengenoemde, maar toch... Geweldig album

4.5 sterren

Je "'vergeet" wat mij betreft de mooiste, nml. de opener Tell Me Why; misschien vind jij die minder , wat uiteraard kan. Overigens vind ik die hele A-kant (op LP) zelf de mooiste plaatzijde van een regulier Neil Young album.

Mijn favoriet is I Believe In You.

Ik vind het een eerder wisselvallig album, met een reeks boeiende nummers afgewisseld met liedjes die me weinig doen. Southern Man is prachtig, maar staat met kop en schouders boven de rest. Don't Let It Bring You Down en Only Love Can Break Your Heart behoren ook tot de betere van dit album. Soms stoor ik me wel aan Neil's nasale stem die ik hier bij vlagen ergerlijker vind dan op zijn andere albums uit deze periode. Ik maak de klik niet bij alle songs die hierop staan, hoewel ik wel zie waarom anderen hem zo fantastisch vinden.

Ik denk dat ik sterker geraakt word door de meer rock-gerichte Neil Young. Zijn vroege werk met Crazy Horse kan ik beter appreciëren en nu ik het nog eens aan het beluisteren ben, spreekt When You Dance... me meer aan dan ik me herinnerde.

Ook nog iets: de harmonica in Oh Lonesome Me raakt me wel enorm. Kan er iemand me albums aanraden waarin dit nog frequenter voorkomt? (Eventueel iets van buiten Young's oeuvre...)

Dat wordt nog ingewikkeld.

De perfecte combinatie van de electronische rock én mondharmonica is bij Young ver te zoeken.

After the goldrush is juist een voorbeeld hoe dat op zich wel goed kan. Daarom is deze cd zo goed.

Harvest is natuurlijk ook een mengeling. Het geldt in mindere mate ook voor American stars 'n bars, de cd van Like a hurricane.

Ik denk dat ze bij Crazy horse hun neus ophalen voor de mondharmonica. Dat neemt niet weg, dat Neil Young zónder Crazy horse het instrument regelmatig tevoorschijn haalt.

Een cd mét de electrische gitaren van Young en Crazy horse én mondharmonica komt m.i. bijna niet voor.

Dat wordt dan zelf leuke cd's samenstellen, dat kan natuurlijk altijd.

Zo even uit m'n hoofd:

Op BBC 1971 (bootleg, maar die vindt je makkelijk) vindt je een weergaloze versie van Out on the Weekend, en ook Heart of Gold is met harmonica.

Wellicht Ambulance Blues van On the Beach.

Verder Comes A Time in de versie van Live Rust.

Op Unplugged vindt je Old Laughing Lady en Mr. Soul.

Mellow My Mind (Tonight's The Night)

From Hank To Hendrix (Harvest Moon) mag uiteraard ook niet ontbreken.

Verder zou je op Prairie Wind, Silver & Gold en Greendale even kunnen zoeken naar een mondharmonica.

Dylan gebruikt het instrument ook, maar ik vind dat Neil dat toch met meer beheersing doet dan Dylan. John Mayall is er waanzinnig goed in, en Magic Dick (J. Geils Band) en natuurlijk Toots Thielemans.

Only Love Can Break Your Heart.

Don't Let It Bring You Down... Gisteren gehoord in American Beauty - volgens mij een andere versie - en begon toen spontaan mee te zingen .

Oók fraai, de geremasterde versie van After the Goldrush. Minder spectaculair dan de opknapbeurt van Harvest, maar toch leuk.

Vooral When you dance I can really love klinkt nog weer een stuk frisser.

Je kunt toch merken, dat After the goldrush van vóór het tijdperk Deja vu is en Harvest van daarna.

Het succes heeft Neil Young niet onberoerd gelaten. Vooral in de productionele sfeer en hij blaakt op Harvest meer van het zelfvertrouwen, waar hij op After the goldrush nog een beetje zoekende is.

Ik weet het niet.

Ik ga toch ook nog eens een compilatie (max 40 minuten) maken met het beste werk van beide cd's. Dat kan goed, nu het geluid van beide cd's zo is verbeterd.

Is die spellingsfout op de hoes nu eindelijk verbeterd Hans? When You Dance You Can Really Love heeft er altijd gestaan, i.p.v. I Can Really Love.

Hans . Welke Hans . Ik weet nergens van. Maar ja.... Hans is een veel voorkomende naam .

musician heet ook Hans. Maar als jij het weet mag je het ook zeggen hoor haha.

Musician, beide albums duren nog geen 40 minuten! Je kunt dus ook gewoon beide albums, achter elkaar, op een cd branden. En stuur mij dan een kopietje als het je belieft. Ik heb zowel "Harvest" als "After the Gold Rush" in mijn bezit, maar ik heb ze niet in geremasterde versie. 't Zijn overigens wel de twee mooiste albums van Neil Young. Hoewel.... "Comes a Time" is ook geweldig mooi. Dus maak maar een compilatie van 79 minuten van deze drie albums. En stuur mij een kopie . En mischien wil Stijn_Slayer ook wel een kopie van je ontvangen. Als tegenprestatie wil ik wel een 79 minuten durende compilatie van de beste rockband allertijden voor je maken .

Dat zal niet nodig zijn hoor. Ik heb namelijk de Archives box in de DVD uitvoering, dus ik heb deze nummers al in topkwaliteit.

De twee cd's moeten leiden tot één super cd van 40 minuten.

Comes a time is nog niet geremasterd, alleen de eerste 4 cd's.

Stijn heeft meer cd's van Neil Young dan ikzelf. Hij zit vast niet te wachten op die drie cd's op een rijtje. En al helemaal niet op die rockversies die ik van Young maak.

Dan wil ik eerst graag weten wie dat is

En op de LP staat Crippled ipc cripple...

Wellicht kun je op Year of The Horse nog wat Crazy Horse met harmonica tegenkomen... anders is het inderdaad schaars, maar solo akoestisch is het vaak wel raak. My My Hey Hey, bijvoorbeeld...

Tja, ik moet m'n mening over de beste nummers op deze grandioze plaat toch bijstellen. In een vorige post noemde ik het titelnummer; 'Southern Man'; 'Only Love Can Break Your Heart' en 'Till The Morning Comes'. Na een luisterbeurt of twintig vind ik naast bovengenoemde nummers ook 'Tell Me Why' magistraal, 'Birds' vertederend mooi en 'Cripple Creek Ferry' kort, maar raak!

Prachtige plaat van onze Canadese vriend, voor mij persoonlijke z'n beste na 'Harvest Moon', die voor mij toch de kroon blijft spannen!

Fijne Plaat! Kan er echt bij wegdromen. Op het nr. 'Southern Man' is trouwens een answer-song gemaakt: 'Sweet Home Alabama' van, jawel, Lynyrd Skynyrd. Neil Young zingt in 'Alabama' niet al te positief over het Zuiden van Amerika, Lynyrd Skynyrd is zoals je wel kan horen in zijn 'Sweet Home Alabama' het daar duidelijk niet mee eens. Ondanks dat waren ze beiden fan van elkaar.

Hele mooie plaat natuurlijk, maar voor mij net niet zo goed als Everybody knows en Harvest. Southern man vind ik overigens wel echt een supernummer. Wat een beklemmende aanklacht zit er in de tekst gecombineerd met die ijle stem van Young. Raakt me elke keer weer.

After the Goldrush vind ik ook prachtig, op een andere manier. Erg origineel nummer. Maar till the morning comes lijkt me dan weer niet af op de een of andere manier...Je krijgt een voorproefje van iets veelbelovends, en daar blijft het bij...Onbevredigend kort. Aan when you dance moest ik erg wennen, maar dat nummer swingt toch echt. I believe in you heeft een prachtig begin dat me gelijk grijpt, net als no surprises van radiohead en op een andere manier take me out van Franz Ferdinand, maar uiteindelijk heb ik het gevoel dat er meer in had gezeten...En toch moet ik vanwege dat begin het nummer steeds opnieuw horen

Dit werk haalt zeker het niveau van Harvest. Heel goed dus
Vooral wanneer hij helemaal 'los gehts' gaat op zijn gitaar, zoals op Souther Man. Goddelijk.

Ik denk dat de titelsong zonder veel discussie in aanmerking komt voor een benoeming tot de Beste Rockballad Aller Tijden. After the Goldrush is werkelijk huiveringwekkend goed, snijdt volledig door je ziel en lijkt door de Goden zelf geschreven......

Hadden we eigenlijk al zo'n verkiezing, op musicmeter?

Dankzij de vele passievolle berichten bij de diverse Neil Young platen hier op MuMe, is dit alweer de derde Neil Young release die ik aan mijn verzameling mag toevoegen. Een prachtige, veelzijdige plaat. Voorzien van een heerlijk warm geluid. Young weet door middel van zijn songs en de manier waarop hij het brengt de aandacht volledig op te eisen. De zieleroerselen grijpen direct bij de strot, maar vervelen zeker niet snel.
Dat ik dit niet eerder heb leren kennen is iets wat mij behoorlijk verbaast.

Ik heb ooit een keer een live compilatie gemaakt, op twee CD's van verschillende uitvoeringen van ATGR door de jaren heen, helaas heb ik em niet meer.

Lonesome Me, waar hij van een country kermisliedje, een mooie melangolische blues maakt.
Schi-te-rend!