Iron Maiden - Seventh Son of a Seventh Son (1988)

Na het verschijnen van Somewhere in Time in juni 1986 vertrekt Iron Maiden “Somewhere on Tour” en dit voor een dikke acht maanden. Het laatste optreden vind plaats op 21 mei 1987 in Osaka, Japan. Op 11 april 1988 verschijnt deze Seventh Son of a Seventh Son, hun zevende album sinds 1980. Het is hun eerste en enige conceptalbum met acht nummers in drie kwartier. Op Wiki lees ik dat dit album gebaseerd is op het boek Seventh Son van ene Orson Scott Card, wist ik ook niet (meer) dus het zijn weer “andermans verhalen”. Nergens bij de credits wordt hier naartoe verwezen, maar ik moet ook dringend naar de oogarts dus...

Ditmaal schrijft zanger Bruce Dickinson wel mee aan enkele nummers, drie in totaal: Moonchild, Can I Play With Madness en The Evil That Men Do, samen met Adrian Smith. Bij Somewhere in Time had Bruce noch muziek noch teksten bijgedragen. Het merendeel van de andere nummers komt uit de pen van Steve Harris, Dave Murray draagt bij aan The Prophecy. Ze hebben allemaal hun beste beentje voor gezet. Van dit album komen maar liefst vier singles, Can I Play with Madness, The Evil That Men Do, The Clairvoyant (live) welke ik ook heb en Infinite Dreams (live).

De gitaarsynthesizers op Somewhere in Time boeten hier aan belang in, men opteert ditmaal meer voor echte keyboards waar nodig. Het zorgt voor een minder druk geluid maar aanvankelijk deed dit het album ook gladjes aanvoelen. Ik vond het bij aankoop tamelijk ontgoochelend. Het duurt vele jaartjes voor dit album mijn definitieve grote goedkeuring kan wegdragen. Voor mij zijn hiervoor twee redenen: de kwaliteit van de nummers en de gitaarlijnen van Smith & Murray, Murray & Smith om eenieder tevreden te stellen. Goede wijn heeft een langere rijpingstijd nodig.

Met het gezongen a capella intro van Can I Play with Madness heb ik nog grote moeite, akkoord, het is eens iets anders maar het valt op als een Wartburg op een autosalon. Het nummer zelf vind ik maar matig en iets te luchtig maar het zal wel passen in het concept. Ook vind ik Bruce iets te herhalend bezig in het titelnummer. Spijkers op laag water. De rest is grote klasse en het album heeft een slimme flow en opbouw met afwisselend snelle en minder snelle nummers. Infinite Dreams behoort tot mijn favoriete songs van Iron Maiden, hoewel het niet zo hapklaar en gemakkelijk te volgen is. Heel melodieus is het en het bevat voor mij die goddelijke gitaarlijnen, het knettert er op los. The Prophecy is “klein maar fijn”.

Op 28 april 1988 vertrekken ze al op toer met Michael Kenney op keyboards, de roadie van Steve Harris. Ik herinner me nog enkele commentaren in de Aardschok hiervoor, waar men opmerkt dat het talrijke publiek live maar niet in de maat kan klappen bij Infinite Dreams. Het album was nog te vers van de pers. De toer duurt tot 12 december 1988 en Adrian Smith verlaat dan Iron Maiden tot in 1999. Een aantal creatief magere jaren breken voor mij aan. Ze wilden terug naar hun basis maar zelfs in hun beginjaren speelden ze geweldige muziek, tussen 1990 en 2000 daarentegen.

De zevende studioplaat van Iron Maiden is voor het eerst een conceptalbum. Ook is dit het eerst Maiden album waarop Keyboards gebruikt worden.

‘Moonchild’ begint met een akoestische intro. Vervolgens een lekker typisch Maiden-nummer met onheilspellende zang.
‘Infinite Dreams’ past ongetwijfeld prima in het concept, maar is tekstueel gezien ook prima ‘los’ te beluisteren. De mooie opbouw in het begin, het machtige instrumentale middenstuk en de schitterende tekst maken dit voor mij tot het beste nummer van Iron Maiden.
‘Can I Play With Madness’ is een commercieel nummertje met een carchy refrein. Eerst vond ik het maar matig, maar ik ben het inmiddels toch wel gaan waarderen. Het nummer valt qua sfeer wel een beetje uit de toon, naast alle wat zwaarmoedigere tracks. De andere single, ‘The Evil That Men Do’, heeft ook een meezing-refrein, maar past wel in het concept en is door Bruce’ duistere manier van zingen in de coupletten moeilijk echt commercieel te noemen.
Het titelnummer herbergt de meeste prog-invloeden. Het refrein is wat repetitief, maar komt gelukkig maar twee keer voor. Het middenstuk bouwt heerlijk op naar een zinderende gitaarclimax van drie minuten.
‘The Prophecy’ vind ik het minste nummer hier, ondanks een mooi rustig intro en outro. Iets aan de vocalen staat me niet aan en het nummer weigert echt tot leven te komen. Niet slecht hoor, wel matig.
‘The Clairvoyant’ begint met een uit duizenden herkenbaar basloopje. Verder ook weer gewoon een sterk nummer, met een ietwat stompzinnig refrein (het zingt wel lekker mee en klint ook wel ‘stoer’).
De afsluiter is een ‘makkelijk’ nummer met een meezingrefrein. Lekker luchtig, ik mag het wel, al kan het niet concurreren met het sterkste werk op dit album. Aan het eind wordt de akoestische opening van ‘Moonchild’ nog eens herhaalt, om nog maar eens te benadrukken dat het hier echt om een conceptalbum gaat.

Ik twijfel nog tussen 4 en 4,5 sterren. Voor nu 4, dan kan het alleen maar beter worden

Dit is toch wel echt mijn favoriete maiden album. Heb me een beetje verdiept in de betekenis van de liedjes, en vind het toch gaaf dat het hele album eigenlijk een soort doorlopend verhaal is. Maiden is toch een van de weinige bands die echt zingen over een onderwerp, ipv altijd hetzelfde liefdesverdreit, verliefdheid, sex en drank. Super interessant om naar de mix te zien van religieuze verdieping en mythes!!!

"Have a good sin!" De vierde van de vijf klassieke albums met Bruce Dickinson van tussen 1984 en 1988 die ik leer kennen. Vind ik het ook de beste? Moeilijk om te zeggen wanneer The number of the beast vooraan de rij staat en daarmee de meetlat vormt waar alle opvolgers langs worden gelegd : de schaduw van die plaat is lang, maar net als Powerslave en Somewhere in time staat Seventh son of a seventh son in z'n eigen zon. Het album barst bijna uit z'n voegen van de energie waardoor zelfs een minder nummer als Can I play with madness in de "flow" mee kan gaan en het geheel een behoorlijk consistente indruk maakt, Dickinson is in topvorm, en in de vette remaster van 1998 spettert de gitaarsound alsof dit album gisteren is opgenomen. Mede vanwege de grommende vette bas klinkt het allemaal ook heel warm, en na de perfecte en bijna poppy afsluiter met dat oorwurm-intro is het alleen maar jammer dat deze plaat slechts een kwartiertje lijkt te duren.
        Net als voor vele anderen hier is het titelnummer voor mij het hoogtepunt. Een stevig begin waarbij ik me er nooit van kan weerhouden om mee te brullen met dat "Ooh-ooh-ooh" na elk couplet (met die heerlijk volle gitaarlijn erachter), dan even gas terugnemen met een lang sfeervol tussenstuk, en dan dat instrumentale slot waarbij het me eigenlijk niet eens kan schelen wát ze spelen omdat het zo'n heeeerlijke sound is, maar het is wel mooi meegenomen dat de solo's en de breaks dan in de praktijk ook nog eens geweldig zijn : die vijf seconden vanaf 7:57, pedal to the metal ! – en dan moet dat omlaagvallende loopje vanaf 9:09 nog komen...

Klopt niet helemaal, werd mij in herinnering gebracht . Ik kreeg dit album ooit van mijn moeder na een spaaractie van een wasmiddelenfabrikant, waarbij je een album uit de top 40 kon kiezen. Mijn moeder dacht mij hier een plezier mee te doen, maar in die tijd vond ik synthesizers erg uncool en was het thrash metal dat voornamelijk zijn weg vond door de speakers van mijn Ghettoblaster. Het kan verkeren...

De weg die Iron Maiden met Somewhere In Time is ingeslagen wordt vervolmaakt op Seventh Son Of The Seventh Son. Het nummer Can I Play With Madness weerhoudt mij ervan om dit album perfect te noemen, maar dat nummer is dan ook het enige waarover ik iets te klagen kan hebben. De overige 40 minuten luister ik elke keer weer in een roes. Zonder twijfel mijn favoriete album van Iron Maiden.

Score: 98/100

1. Seventh Son Of The Seventh Son
2. Number Of The Beast
3. Powerslave
4. Killers
5. Somewhere In Time
6. Piece Of Mind
7. Iron Maiden

Urgh, ik vind dit nu heel moeilijk. Ergens was Somewhere In Time mijn gedoodverfde winnaar, maar Seventh Son Of A Seventh Son doet het toch altijd eveneens heel erg goed. Niet voor niets dat ik Powerslave t/m SSOASS zie als een trinity van ideale metalalbums, waarbij Powerslave staat voor intelligente heavy metal, Somewhere In Time voor de perfecte afwisseling tussen techniek en hitgevoeligheid en Seventh Son Of A Seventh Son een soort samensmelting van beide albums heeft met een derde bijdrage vanuit de progrock.

De terugkeer van Bruce Dickinson als songwriter levert tekstuele pareltjes op als 'A web of fear shall be your coat to clothe you in the night' en 'If I cancel tomorrow the undead will thank me today, fly in the face of your prophets, I mock your morality plays'. Harris levert met Infinite Dreams ook tekstueel een pareltje, maar niemand kan op tegen Dickinson's lyrische stijl. Grote hit Can I Play With Madness heb ik lange tijd als een mindere broeder gezien, maar toen ik eenmaal meer op de tekst ging letten viel de genialiteit me toch wel op. The Clairvoyant heeft een weergaloos basintro en een machtig refrein, terwijl de titeltrack een paar van de meest agressieve Maiden-stukjes tot dit punt toe had. De live uitvoering van Maiden England is nog een tandje beter, maar ik trek het nog steeds heel erg goed. En dan heb je die prachtige onderschatte uitsmijter waar dat folkloristische stuk uit Moonchild weer prachtig terugkomt... het is allemaal moeilijk om kritisch te zijn, als het gebodene zo goed is.

Deze luisterbeurt heeft me wel weer doen beseffen dat ik eigenlijk niet wil kiezen tussen Powerslave, Somewhere In Time of Seventh Son Of A Seventh Son. Een unicum voor mij met een marathon, maar ik ga voor een gedeelde eerste plaats voor deze drie magistrale albums.

Tussenstand
1. Seventh Son Of A Seventh Son
1. Somewhere In Time
1. Powerslave
4. Killers
5. The Number Of The Beast
6. Iron Maiden
7. Piece Of Mind

Dit was de eerste klassieker van Maiden die ik kocht (Virtual IX was de eerste) en dat deed ik vooral vanwege The Evil That Men Do. Die kende ik dan weer van The Best Of The Beast. De verzamelaar die ik uit de kast van mij pa gegapt had om deze vervolgens maandenlang grijs te draaien. Nog altijd ben ik dol op dat nummer. Met de kleine collectie die ik destijds had (ik was zestien), is deze cd ook vaak in de speler verdwenen. Ik ken 'm helemaal van buiten, ook al skipte ik de titeltrack vaak. Deze plaat van Maiden klinkt vooral lekker mysterieus. Moonchild en Infinite Dreams hebben fantastische teksten en geweldige melodieën. Net als op de voorgaande platen opent ook deze met vuurwerk. Can I Play With Madness ben ik over de jaren juist gaan waarderen. Bij de titeltrack is het kwartje juist enkele jaren geleden gevallen toen de band het fenomenaal vertolkte op Fortarock. Bleek zelfs een van de uitschieters te zijn. Nu ik het weer op album hoor, komt het wederom niet top over. Maiden heeft betere epics geschreven, maar het heeft potentie. De afsluiters zijn eveneens fantastisch. Het laatste album dat kansrijk was voor de eerste plaats en de laatste van de gouden jaren. Ook al heeft de band in mijn ogen nooit een slecht album uitgebracht.

Tussenstand:
1. Powerslave
2. Killers
3. Seventh Son Of A Seventh Son
4. The Number Of The Beast
5. Somewhere In Time
6. Iron Maiden
7. Piece Of Mind

Ik beluisterde dit album voor het RYM top-250 review topic – anno augustus 2022 was dit RYM #232

In de periode dat ik me meer in verschillende genres muziek begon te verdiepen, zo rond einde middelbare school en begin studietijd, vond ik de hoezen van Iron Maiden zo ongeveer het belachelijkste wat er bestond. Wie had deze quasi-stoerheid verzonnen? Moest dit afschrikwekkend overkomen? Ik besloot in ieder geval om er nooit naar te gaan luisteren. Op de een of andere manier nam ik het allemaal veel te serieus, en was niet in staat het te zien voor de cartoon die het is. Mede daardoor had ik tot vorige week nooit meer dan een los nummer van Iron Maiden gehoord.

Inmiddels kan ik de hoezen juist wel waarderen: ze hebben zo’n uitgesproken, coherente en eigen (anti-)esthetiek. En nu is zowaar het moment gekomen dat ik hun muziek mocht gaan luisteren. En eigenlijk is die me alleen maar meegevallen. De muziek heeft namelijk ook iets cartoonesks, precies in lijn met de hoezen. Grote delen van de plaat voelen alsof ik op een Harley Davidson door Vice City rijd met aan mijn linkerhand een gangoorlog in volle gang en aan mijn rechterhand een club waar Tony Montana met Elvira Hancock staat te dansen op Paul Engemanns ‘Push It To The Limit’. En daartussen cruise ik richting de mansion met bijbehorende golfbaan op een eilandje. De snelheid gaat omhoog, waarna alles steeds sneller voorbij begint te vliegen. Ik waan me op de basisschool, waar ik bij een vriendje thuis eindeloos op de Nintendo64 speel; spelletjes als ‘F Zero X’ of ‘Wipeout’, waar de fictieve snelheid 700 kmh was en je werd opgezweept door eindeloze psytrance. De soundtrack had evengoed van Iron Maiden kunnen komen.

‘The Clairvoyant’ heeft van alle tracks het meest die snelheid en drive over zich. Het geeft de track een ongeremde vrolijkheid, als Kuifje die een avontuur beleeft. Het ultra-melodieuze en supertoegankelijke geluid draagt daar alleen maar aan bij. Ook het titelnummer heeft zo’n sfeertje. Echt jammer van de lachwekkende solo die er vanaf 7 minuten inkomt. Met zijn misplaatste willekeur en bizar clichématige gitaargeluid haalt die me helemaal uit de sfeer van het nummer. Idem voor ‘The Prophecy’ en ‘The Clairvoyant’ halverwege, al heeft het daar nog enige functie. Evengoed kan ik de instrumentale afsluiting van laatstgenoemde juist wel waarderen: die volgt mooi uit de context en de teneur, in plaats van uit geldingsdrang van iemand met een gitaar.

Zo wisselen plezier en ergernis elkaar doorlopend af – ook daarin doet het me denken aan computerspelletjes op de basisschool. Op de beste momenten wordt een mooi geluid geboetseerd en voorzien van vermakelijke jaren ‘80 dramatiek. Ik word helemaal nostalgisch naar een tijd die ik enkel in de vorm van eindeloze herhalingen op Veronica of RTL7 ken – de muziek heeft een sfeer alsof McGyver onderweg is en me in een helikopter komt redden waar ook nog een verdoofde BA Baracus achter in ligt. Het is heerlijk over the top, maar hier ervaar ik tenminste wel een grote knipoog. Iron Maiden neemt een hele duidelijke, eigen en afgebakende plaats in het muziek landschap in, alsof deze muziek wel moet bestaan.

Dit is nog steeds niet mijn muziek, en de plaat is een dubbeltje met “legendarisch” en “belachelijk” op beide kanten dat doorlopend wordt opgegooid. Maar er straalt zo’n spelvreugde vanaf dat die ook op mij wel overslaat. Ik heb oprecht veel plezier beleefd aan deze plaat en kan daardoor moeilijk een onvoldoende geven. De muziek is oneindig veel toegankelijker en puntiger dan ik gedacht had en heeft me op verschillende manieren verrast – zo kun je er zelfs prima op dansen. Dat gezegd hebbende is het voor mij ook wel te ‘camp’ en te grotesk voor een hoge score.

3* lijkt me wel op zijn plaats

Het jaar loopt naar het einde en toch is dit pas het eerste bericht in 2023 bij Seventh Son of a Seventh Son?! Als liefhebber van de periode Di'Anno vond ik in '82 de debuutplaat van Bruce Dickinson bij Iron Maiden al gestroomlijnder; met dit album werd het geluid nog toegankelijker.

Verrassend vond ik de akoestische start van de plaat in Moonchild, dat daarna op herkenbaar Maideniaanse wijze vervolgt. Ik besefte dat waar veel groepen van de lichting New wave of British heavy metal inmiddels met zielloze hardrock probeerden - meestal tevergeefs - Amerika te veroveren, Iron Maiden koppig en trots zijn eigen koers voer. Hier zijn de toetsen niet voor de Amerikaanse markt bedoeld, maar als progrockachtige verrijking van het geluid. En het werkt, want ze passen verrassend goed bij de hoekige basstijl van Steve Harris & co.

Nee, de stormachtigheid van de eerste twee platen was er niet meer. Maar de verfijning vindt hier zijn creatieve hoogtepunt. Met als climax het prachtige akoestische slot van het toch al sterke The Prophecy, mij terugbrengend naar het meesterlijke nummer Heaven and Hell van Black Sabbath van acht jaar eerder, opgenomen met dezelfde Martin Birch als producer.
Dickinson zingt geïnspireerd, getuige bijvoorbeeld zijn vertolking in Only the Good Die Young. Al met al was de verrassing van een nieuwe Maiden er bij mij wel af, het niveau bleef echter onveranderd hoog.

Inmiddels weet ik dat Dickinson op voorganger Somewhere in Time al met akoestische muziek kwam aanzetten, materiaal dat werd afgekeurd door de anderen, met vooraan groepsbaas Steve Harris. Ben blij dat het hem op deze plaat alsnog lukte, al leidt het met de toetsen erbij tot Maidens meest conventionele album tot dan toe. Maar als de composities goed zijn... In mijn herinnering de laatste Maiden die het in Aardschok tot album van de maand schopte. Slechts één album overtrof dat jaar in deze metalhoek deze topper: Queensrÿche met Operation: Mindcrime.

Ik lees her en der dat sommige mensen er wat langer over deden om Seventh Son op waarde te schatten. Daar kan ik me bij aansluiten. Vond ik het vroeger nog wat te gladjes door de melodische stukken en de ondersteunende synths, ondertussen ben ik daar helemaal van teruggekomen. Dit is een klasse-album dat geweldig balanceert tussen stevige riffs en prachtige melodieën, aangevuld met intrigerende mysterieuze teksten.

Het enige nummer dat ik wat minder vind is Can I Play with Madness door de suffe en repetitieve hook in het refrein. Al de rest kan mij ondertussen bekoren, inclusief The Prophecy en Only the Good Die Young die m.i. wat onterecht onderaan de ranglijst bungelen. Prijsbeest is het tien minuten durende epische titelnummer, dat vanaf minuut vier meesterlijk opbouwt naar een intense climax.