Iron Maiden - Seventh Son of a Seventh Son (1988)

Ja ik had toen een Duitse vriendin die mij stalkte met Iron Maiden, zij had dit album gekocht en liet het me over de telefoon horen, zeker een half uur lang, toen heb ik opgelegd en daar hebben we nog ruzie over gehad. Niets wat ik toen over de telefoon hoorde beviel me.

Seventh Son, Powerslave? Je schreef bij Piece of Mind al dat het de afhaakplaat was. Als ik goed heb geteld heeft Iron Maiden dus vier afhaakplaten. Volgens jou dan toch, want uit hun groeiende succes blijken het eerder aanhaakplaten. Ik denk dat buizen gewoon niet houdt van verandering. Zie ook Riot - Thundersteel.

Klopt, bij Piece of Mind ben ik (achteraf) al afgehaakt. Maar toch probeer je Maiden trouw te blijven en volg je het nog wat. Maar afhaakplaat na afhaakplaat vallen je slechts ten deel.
Maar het huidige "up the Irons"-leger moet zich daar vooral niets van aantrekken. Wellicht speelt hier een generatieconflict..

Heeft op zich niks met generatie te maken. Het is niet algemeen zo dat mensen van jouw generatie zijn afgehaakt bij Piece of Mind.

Afhaken kan volgens mij maar 1x buizen. Dat is als de laatste plaat je zo slecht bevalt dat je volgende platen structureel links laat liggen. Dat heb je niet overtuigend gedaan in mijn optiek. Ergo, je bent niet afgehaakt. Ik wil nu eens en voor altijd van je weten op welke plaat (enkelvoud) je nou echt bent afgehaakt.

Nou buizen ik zou gewoon onderduiken.

Ik ben nog van de jongens van stavast. Maiden, '80, '81 en '82.
Iron Maiden was toen de leider in de NWOBHM en Paul D'ianno paste perfect bij de band.
The Number Of The Beast kon er ook nog mee door, alleen al omdat het de (verkoop)doorbraak gaf en toch nog leunde op de eerste twee officiele albums. Bij Piece of Mind begon ik al ernstig te twijfelen. Als ik dan toch moet kiezen is Powerslave het definitieve afhaakalbum. Dat ancient-gedoe en dat bombastische.. er was niets meer van de oorspronkelijke punkenergie overgebleven.

Duidelijk. Ik kwam pas bij Somewhere in Time aanhaken, Live After Death en Seventh Son waren m'n respectievelijke tweede en derde. Categorie Up the Irons!!! zeg maar (duzzzz...) Daarna ben ik pas terug gaan werken. Beter dan SiT en SSoaSS werd het echter alleen nog op The Beast. En ik ben ook nooit meer vooruit gegaan. Want No Prayer for the Dying was mijn afhaakplaat, zoals dat geldt voor zovelen.

P.S. Pas recent Fear of the Dark (werden enkele nummers van gespeeld tijdens een tour die ik ging zien) en Brave New World (niet slecht) opgepikt.

Kleine maar belangrijke nuance. Van de punk (het rauwe) bleef weinig of niets over, maar de energie bleef gewoon. En daarmee stond Iron Maiden opnieuw aan de oorsprong van een nieuwe stroming, power metal.

Meschien een goed idee om een nieuw forum te openen.

Het afhaaktoppic.

Dat lijkt me de ideale afhaakposting, Iggy.

Fijn dat er mensen zijn die een topic levendig (trachten te) houden.

Dit was mijn kennismaking met Iron Maiden. Met mijn toenmalige symfo achtergrond, was dit natuurlijk een perfect begin. Ik kan het album zeer goed pruimen.

Vandaag de originele cd-uitgave uit 1988 op de kop kunnen tikken, blij mee! Geen bonustracks en remasters, gewoon de plaat zoals hij hoort, hij is namelijk al fenomenaal geproduceerd, ontzettend dynamisch en helder. De kruising tussen de prog en heavymetal is hier op zijn best en ik vind dit nog steeds de beste Maiden-plaat.

Een van de eerste LP's die ik ooit kocht en mijn eerste kennismaking met Iron Maiden. Fantastische plaat en wat mij betreft ook de beste. Wellicht dat enig sentiment daarbij een rol speelt .

Ja, prima album.... maar .... dikke minpunten voor Can I Play With Madness, het ultieme kut-nummer van de heren. Ben ook niet zo dol op The Clairvoyant en The Evil That Men Do te vaak gehoord...
Infinte Dreams, het titelnummer en de afsluiter daarentegen...

Haha, helemaal mee eens. Heel irritant refrein.

Was ook lang mijn mening, maar door beter naar het nummer te luisteren en ontwikkelingen in mijn smaak ben ik het toch erg leuk gaan vinden.

Voor mij blijft het gesproken gedeelte in het titelnummer het belangrijkste struikelblok. Can I Play With Madness vond ik aanvankelijk ook onuitstaanbaar, maar dat nummer ben ik zo langzamerhand steeds meer gaan waarderen.

Mja, echt storen doet het me niet maar een gesproken stuk om een eng sfeertje te scheppen werkt eigenlijk niet echt. Of als onbedoelde humor misschien. In If Eternity Should Fail van het nieuwe album vind ik het ook erg overbodig.

Ik vind het hier wel werken. Dickinson kan dat wel met zijn voordracht. Op If Eternity Should Fail vind ik het minder geslaagd. In de eerste plaats vanwege de goedkope effecten op de stem en in de tweede plaats vanwege het ontbreken van een climax in de vorm van een vlammende solo ofzo. Dat is op Seventh Son toch net ietsje anders.

Maar op het eind van het nummer heeft het wel een kleinere impact dus als je van dat gepraat niet houdt kan het daarom wel minder storend zijn bij If Eternity Should Fail.

Can I play with madness is geweldig man!

Beetje half-half. Het heeft iets simpels, maar ik vind hem met de luisterbeurt lekkerder. Als hitsingle niet echt een logische ontwikkeling. Het gesproken deel in de titelsong is natuurlijk groots. Ik houd er tenminste wel van.

Can I Play with Madness zit net iets ingewikkelder in elkaar dan op het eerste gehoor lijkt. En dat melige refreintje vind ik perfect te plaatsen in de NWoBHM traditie, zoals bijvoorbeeld ook dat van Sun and Steel op Piece of Mind. En Angel Witch van Angel Witch. Heel melodieus maar niet heel serieus. Typisch en ongeëvenaard Brits. Zweedse bands uit die tijd, zoals Torch en Axe Witch, aapten dat na maar zonder veel succes.

Ik vind het refrein niet zozeer melig eerlijk gezegd. Eerder super catchy en commercieel. Ze probeerden gewoon in te haken op de destijds heersende trend dat een metal/hardrockband ook hits kon scoren (dus meer cash). Dat was ze met Wasted years al aardig gelukt (klein hitje als ik me niet vergis). Dat moet beter kunnen moeten ze gedacht hebben...

Die gesproken teksten bij maiden geven de nummers meer body. Ik vind het altijd een fijne aanvulling en zeker op het nummer If eternity should fail, maar ook bij Alexander the great( kort maar krachtig)

Wasted years is in de top 40 op 12 beland en Can i play with madness op 13