Iron Maiden - Fear of the Dark (1992)

Goed album.
Veel materiaal met het oog op live optredens zoals "From here to Eternity" en natuurlijk "Fear of the Dark". Deze versie vind ik wel veel minder dan de live versie(van in Helsinki bvb., dat is de bekendste).
En het prachtige "Afraid to shoot Strangers" is ook fantastisch en Wasting Love.
De rest van de plaat is ook genietbaar zoals de nummers The Fugitive, Childhood's End, Fear is The Key en Chains of Misery, niet echt in de normale stijl van Iron Maiden maar ze mogen er best zijn.

Ik denk dat Bruce in de tijd van Fear of the Dark al zeer hard bezig was met zijn solo-carriëre en zichzelf wat wou bewijzen door zijn stem anders te gebruiken.
Ik vind zijn stem klinken zoals op zijn eerste soloplaat : Tattooed Millionaire.

afraid to shoot strangers is het beste nummer voor mij op deze cd.

dit album verdient niet minder dan 5 sterren. Dit is toch wel het beste werk van maiden. Nummers als chains of misery en the fugitive geven je kippenvel. Laat ik dan maar niet beginnen of fear of the dark.

Slechte album.Alleen fear of the dark is het beluisteren waard.

Persoonlijk vind ik de live-versie van het nummer "Fear of the Dark" erg mooi.

Ja ik ook!

Afraid To Shoot Strangers is zoooooo heerlijk!

Onderschat album! Eigenlijk alle nummers zijn super, en kunnen makkelijk tippen aan nummers op bijv. Piece of mind. Alleen "Be Quick or be dead", en "From here to eternity" zijn wat minder. 4*

Is iemand ooit de tempowisselingen op dit album opgevallen? Het klinkt alsof ze allemaal aparte stukken hebben opgenomen en dat een of andere producer ofzo het later willekeurig aan elkaar geplakt heeft, zonder het tempo aan te passen. Echt lachwekkend. Of Fear Is the Key bijv., wat is dat voor draak? Dat gaat toch helemaal nergens meer over, al die losse stukken lukraak in elkaar geflansd.

'Fear is the key' gaat over angst voor aids. Hoe jonge mensen in relaties altijd met een soort vrees leven. Ik vind dat een mooi nummer.

Inderdaad een prachtige versie!

Dit is een van de beste iron maiden albums zeker als je hem vergelijkt met de voorganger. Be quick or be dead is fantastisch misschien komt het net door het iets andere stemgeluid van Bruce op dit album who knows en fear of the dark is één van de weinige nummers ooit waarvan de live versie beter is al is de studioversie ook al super

Ik vind dit samen met "no Prayer" een van de minste albums van Maiden!

Misschien hangt het samen met het vetrek van Adrian Smith eind '89???

Er is total niks vernieuwend aan deze albums!

BTW:
Ik vind Accident of Birth en Chemical Wedding (met Adrian Smith) ook veel beter dan deze 2 maiden albums...

sluit me helemaal aan bij manonthe edge! het nummer fear of the dark is echt legendarisch maar de rest.... afraid to shoot strangers gaar dan nog wel, be quick or be dead bevat ook nog wel wat aardige stukjes(al is de zang bedroevend), maar dan houd het toch echt wel op.

Accident of Birth en Chemical Wedding zijn echt vele malen beter (al vind ik de rest van bruce solowerk weer niks...).

nee vind deze plaat echt van het caliber no prayer en virtual XI, zeer matig!

Heerlijk album zeg,dit is Maiden's enige album dat ik kenen als ik hier kijk naar de meningen zullen de andere albums beter zijn(die van de jaren 80' toch).'K heb Somewhere in Time en Seventh Son of a Seventh Son al op amazon besteld.

Fear is the Key is natuurlijk heel wat minder maar daar tegenover staat natuurlijn Childhood's End,Afraid to Shoot Strangers en het titelnummers.

Bestel dan meteen The Number Of the Beast , Piece Of Mind en Powerslave alvast bij Amazon want als je Fear Of the Dark al goed vindt....

Ik ga wachten tot op mijn verjaardag(22 jan.)dan koop ik al zeker Live Afther Deat en The Number of the Beast .

En welk album zou ik na Piece of a Mind en Powerslave kopen?

Iron Maiden, Killers en Brave New World.
The X-Factor, Dance of Death en A Matter of Life and Death zijn ook hele goede albums (2 ervan horen tot mijn maiden top 5), maar het zijn groeiplaten, dus de eerste keer kun je misschien wat teleurgesteld zijn. Maar als je ze vaker luistert gaan ze steeds beter klinken: veel duisterder en progressiever dan voorafgaande albums (misschien heb je dat bij Brave New World ook). Maar ik zou ze zeker een kans geven, want nogmaals: het zijn supercd's!

Deze, Virtual XI en No Prayer for the Dying zijn de minste albums.

Merci en Iron Maiden is dat een goed album en Rock in Rio?

Iron Maiden is zeker een goed album: alleen al voor het meesterwerk Phantom of the Opera is het de moeite om het te kopen waard. Maar Prowler, Remember Tomorrow, Running Free, Transylania en Iron Maiden zijn ook klassiekers.
Het verschil met de albums die je nu hebt is dat hier (en op Killers) Paul Di'Anno de zanger was en die heeft toch een rauwere zang en is vocaal minder gezegend dan Bruce Dickinson. Maar hij komt toch goed tot zijn recht op deze twee albums. Echte aanraders!

Rock In Rio is een prachtige live-cd met oa. de eerste 6 nummers van Brave New World en de epische meesterwerken Sign of the Cross en The Clansman op de setlist. Persoonlijk vind ik hem wat achterblijven bij Live After Death, maar wel veel beter dan Live at Donnington en Death on the Road.

Iron Maiden heeft in feite 3 zangers gehad;

Paul Di'Anno:
1978 t/m 1981 (Iron Maiden en Killers)

Bruce Dickinson:
1982 t/m 1993 (The Number Of the Beast t/m Fear Of the Dark)
en 1999 tot nu (Brave New World, Dance Of Death, A Matter Of Life and Death)

Blaze Bayley:
1994 t/m 1999 (The X Factor en Virtual XI)

Iedereen is het er over eens dat Blaze de minste zanger was. Dit was echt een beetje de zwakke periode van Maiden.

Persoonlijk vind ik de eerste twee albums het best, niet in de laatste plaats vanwege de zang. De meeste mensen zijn het daar helemaal niet mee eens en vinden Bruce de enige echte Maiden-zanger.

Als beginnende Maiden liefhebber zou ik eerst de periode 1982-1989 gaan uitchecken. Dat waren de hoogtijdagen van de band.

Vergeet echter niet dat Steve Harris (bassist/oprichter en belangrijkste songschrijver) groot geworden is met de band met Paul op zang. De echte doorbraak kwam pas toen Bruce de microfoon ter hand nam omdat hij een uitstekende zanger is (met een veel groter bereik dan Paul) en een charismatisch frontman.

Up the Irons!

Zeer juiste en beknopte Maiden-geschiedenis, behalve het laatst gequote deel: juist bij de laatste twee albums voor Bruces vertrek (No Prayer for the Dying en dit album) zaten ze in een dal: muzikaal en vooral tekstueel waren deze albums stukken minder. Op NPftD stonden niet echt dieptepunten (misschien Hooks In You, maar dat was meer een tribute aan Adrian Smith en een tekst die een beetje ironisch ( ) terugkeek op de begintijd (als een vervolg op Charlotte the Harlot en 22, Acacia Avenue)), maar wel enkele hoogtepunten zoals No Prayer for the Dying en Mother Russia. Op Fear of the Dark staan m.i. wel enkele erg zwakke nummers op, zoals Wasting Love, Weekend Warrior, Judas Be My Guide en The Apparition. Het feit dat Bruce een beetje experimenteerde met zijn stem heeft mij nooit veel uitgemaakt, maar de briljante teksten en vooral de sfeer tussen tekst en muziek mis ik hier wel enorm.
Op The X-Factor wordt dit ruimschoots goedgemaakt met een van Maidens beste nummers Sign of the Cross. De muziek is veel duisterder en zwaarder en klinkt misschien niet meer als het Iron Maiden uit de jaren '80, maar het heeft een enorme sfeer: duistere muziek bij duistere teksten. Het is een groeiplaat die je echt een kans moet geven. De eerste keer kan het zijn dat je na 4 nummers erop uitgekeken bent, maar na de plaat enkele keren geluisterd te hebben, ben ik er achter gekomen wat een geweldige nummers erop staan: het eerder genoemde Sig of the Cross, het toegankelijkere Lord of the Flies, Look For The Truth, The Aftermath en Blood On The World's Hands zijn zowel muzikaal als tekstueel van uitzonderlijk hoog niveau. Qua sfeer heeft Iron Maiden dit niveau nooit meer bereikt; maar dat is vooral te wijten (?) aan meer symbolische teksten op Brave New World en redelijk cliché teksten op Dance Of Death. Op de nieuwe cd, A Matter Of Life and Death komen ze wel heel dicht in de buurt en de muziek zelf vind ik zelf wel mooier en is een perfecte combinatie tussen het vroegere, snellere werk en het huidige epische werk met doordachte teksten.
Virtual XI hoort wel bij een van de minste albums, bij mij is hij nog steeds in race met Fear of the Dark om de laatste plaats.

Maar om op dit album terug te komen: Afraid to Shoot Strangers en Fear of the Dark zijn prachtige nummers die dit album, ondanks enkele grote missers, toch redelijk goed maken.

Dat wist ik al,op de site kun je van elk liedje een deel beluisteren

Favoriete nummer:Childhood's End!!!!

Inderdaad een van de betere nrs op het album denk ik, afgezien van het titelnummer (die ik live overigens nog beter vind)...

Judas Be My Guide is juist één van de betere nummers.

Wat dus veel zegt over dit album...